บทที่ 9 คนปากไม่ตรงกับใจ (2)

เตชินแตะคีย์การ์ดห้องของดาริกาก่อนจะเปิดประตูอย่างระมัดระวังเมื่อพบว่าไฟทั้งห้องของหญิงสาวดับสนิทก่อนจะเดินตรงไปยังโซฟาแล้วล้มตัวลงนอน หลังจากที่เขากลับห้องก็อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าและนั่งทำงานต่ออีกหนึ่งชั่วโมงกว่าก็เดินมาที่ห้องสาวเจ้าเมื่อเห็นว่าใกล้ถึงเที่ยงคืนแล้ว

ทว่า…

“คุณเตกลับมาอีกทำไมคะ”

เสียงของดาริกาดังขึ้นในความมือเตชินจึงเปลี่ยนทิศทางเดินไปเปิดไฟห้องแทนก่อนจะพบหญิงสาวกำลังนั่งกินไอศกรีมอยู่ที่โซฟาโดยไม่เปิดไฟ

“ทำไมยังไม่นอน”

“ไม่ง่วงคะ…ฉันตอบแล้ว คุณเตก็ช่วยบอกด้วยนะคะ”

หญิงสาววางถ้วยไอศกรีมลงก่อนจะเงยหน้ามองไปที่ชายหนุ่มพลางเอนหลังพิงพนักโซฟารอคำตอบจากเขา เธอพยายามใจแข็งที่จะพอกับทุกอย่างเมื่อคำพูดของเขาเมื่อกลางวันทำให้เธอรู้ตัวแล้วว่าพยายามเป็น ‘น้องดา’ คนเดิมของเขามันไม่ทีอะไรดีขึ้นเลยสักนิด

มีแต่จะแย่ลง…แย่ลง

“ฉันไม่ไว้ใจเธอ ถ้าไม่สร่างเมาเกิดปีนระเบียงห้องตกลงไปจะทำยังไง” เขาตอบอย่างเลี่ยงความจริง

และเขาก็รู้ตัวว่าคำพูดและการกระทำกำลังสวนทางกันอย่างชัดเจน แต่เรื่องบางเรื่องเขาก็ต้องทำมันสวนทางกันอย่างเลี่ยงไม่ได้เช่นกัน ทั้งตอนนี้เขารู้สึกลังเลและสับสนกับสิ่งที่กำลังทำอยู่ไม่น้อย หากการทำอะไรสวนทางกันคงช่วยให้เขาได้ตัดสินใจได้ง่ายขึ้น

เฉกเช่นตอนที่เห็นดาริกาปีนต้นไม้ในขณะที่กำลังเมา

ในตอนนั้นเตชินทั้งกลัวจะเกิดอันตรายและโมโหดาริกาที่ไม่รู้ประมาณตัวเองโดยที่ไม่มีเขาอยู่ข้างกาย ไม่เพียงแค่โมโหหญิงสาวแต่ยังรู้สึกโกรธตัวเองทั้งที่รับปากแล้วว่าจะเป็นคนพาไปเองแต่กลับปล่อยให้เธอไปคนเดียวจนเกือบเกิดเรื่อง ยิ่งไปกว่านั้นเขายังปล่อยให้อยู่กับศศินเพียงลำพัง

เขาไม่ไว้ใจศศินแม้แต่นิด

ไม่รู้ว่าเพราะอะไรกันแน่ที่ทำให้เขารู้สึกเช่นนั้นทั้งที่ศศินก็แค่เพื่อนของสาวเจ้าไม่ทีอะไรมากไปกว่านั้น หรืออาจเป็นเขาคือผู้ชายที่ผ่านการรู้จักคนหลากหลายมากกว่าเธอที่เหมือนไข่ในหินของเตโซ และเขายังเป็นผู้ชายที่เห็นผู้ชายด้วยกัน

เหมือนกับผีเห็นผี

แต่ทว่าศศินกลับมีประวัติดีไม่ใช่คนเที่ยวสนุกเหมือนลูกหลานคนรวยคนอื่นๆ ที่มีเงินใช้ก็ใช้อย่างไม่ยั้งคิด แม้ว่าศศินจะมีเพื่อนประเภทนี้เยอะแต่กลับทำตัวได้เป็นอย่างดีจนแม้แต่จิรันยังเอ่ยชม ซึ่งทำให้เขาสับสนไม่น้อยกับศศินว่าแท้จริงแล้วเป็นคนดีจริงหรือเป็นคนที่เสแสร้งตบตาคนได้เก่งและแนบเนียนกันแน่

“คุณเต คุณเตคะ” ดาริกาเอ่ยเรียกเตชินเมื่อเห็นชายหนุ่มกำลังยืนเหม่อลอย

“มีอะไร” เตชินเอ่ยถามเมื่อดึงสติออกจากภวังค์

“ไม่คะ แค่เห็นยืนเหม่อ…กลับไปเถอะคะ ฉันสร้างเมาแล้ว คิดว่าคงจะเขานอนแล้วด้วยคะ เริ่มง่วง” เธอตอบพลางลุกขึ้นยืน

“…” เขาไม่ได้ตอบแต่แค่หลบทางให้เธอเดินตรงไปยังห้องนอน

“เดี๋ยวรอคุณเตกลับก่อนดีกว่าคะ” เธอพูดและยังยืนอยู่ที่เดิม

“ไปนอน ดึกแล้ว เดี๋ยวพรุ่งนี้ไม่สบาย ดื่มแอลกอฮอล์แล้วยังมานั่งกินของเย็นอีก” เขาไล่พลางบ่น

“พรุ่งนี้คุณเตให้ฉันลานิคะ คงไม่เป็นไรหรอกคะ” เธอเถียงกลับ

“ทำไมดื้อแบบนี้ดา” เขาขมวดคิ้วยุ่งติดหงุดหงิดที่เธอไม่ยอมฟัง

“มันเพราะพี่ไม่ใช่เหรอคะ ทำไมปากกับใจมันสวนทางกันแบบนี้ เกลียดดาไม่ใช่เหรอแล้วจะมาดูแลกันทำไม ดาโง่มาก ดาไม่รู้อะไรเลย ดาอยากจำได้แต่มันทำไม่ได้สักที!” เธอระเบิดอารมณ์ออกไปทันทีเพียงเขาเอ่ยชื่อเธออย่างอ่อนใจแกมไม่พอใจ

หญิงสาวยืนมองเขาอย่างอดกั้นที่สุดเพื่อไม่ให้ตัวเองต้องร้องไห้แสดงความอ่อนแอต่อหน้าเขาทั้งที่รู้สึกถึงความอุ่นวาบที่ขอบตาขึ้นมาเรื่อยๆ ก่อนจะหันหน้าไปมองทางอื่นอย่างกลัวใจตัวเองหากมองเขานานๆ แล้วจะห้ามน้ำตาไม่ได้

“…” เตชินยืนมองดาริกาเงียบๆ ไร้คำพูดใดๆ ทั้งสิ้น

“…” เธอเองก็เงียบเพราะรู้ว่าหากพูดออกไปเสียงของตัวเแงคงสั่นเครื่อมิใช่น้อย

“ดา…” เขาตัดสินใจเริ่มก่อนเมื่อเธอเอาแต่หันไปมองทางอื่น

เพราะเขาเองก็เริ่มที่จะอดทนต่อไปไม่ได้แล้วเมื่อเห็นคนตรงหน้าเอาแต่กล่าวโทษตะวเแงมากกว่าจะโทษคนอื่นจนเขารู้สึกไม่ชอบขึ้นมาเรื่อยๆ และมากขึ้นจนอยากจะต่อว่าแล้วพูดความจริงออกไปที่อาจจะเป็นการทำร้ายตัวสาวเจ้ามากกว่าที่เป็นอยู่

ลึกๆ เขาก็ไม่อยากให้เป็นเช่นนั้นนอกจากตอนนี้

“กลับไปเถอะคะ ดาง่วงแล้ว…เกลียดกันก็อย่ามาทำให้ดาคิดว่าพี่เตเป็นห่วงดาได้มั้ย เธอไม่อยากหวั่นไหวไม่อยากรู้สึก…อือ!”

ดาริกาตัดสินใจหันกลับไปมองเตชินทันทีที่ควบคุมความรู้สึกตัวเแงได้และหักห้ามใจไม่ให้รู้สึกกับชายหนุ่ม ทว่าหญิงสาวไม่ทันจะพูดจบประโยคก็ถูกเขาที่พุ่งตัวมารั้งท้ายทอยแล้วกดจูบลงมาอย่างไม่ปรานีหัวใจเธอสักนิด สาวเจ้าพยายามทั้งผลักทั้งดันตัวคนตัวสูงแต่สุดท้ายก็หมดแรงปล่อยให้เขาบดเคล้าริมฝีปากเธอให้พอใจ ทิ้งแขนทั้งสองลงข้างลำตัวให้เขาได้ทำตามใจชอบ เธอหลับตาปล่อยให้น้ำตารินไหลลงอาบสองแก้มอย่างไม่คิดจะยกมือขึ้นมาเช็ด แม้จะรู้สึกเจ็บริมฝีปากแค่ไหนก็ทนจนกว่าเขาจะพอใจแต่เธอจะไม่มีทางให้เขาได้แทรกลิ้นอุ่นเข้ามาได้อย่างที่เขาพยายามทำมัน

แต่หลังจากนี้มันคงจะไม่เกิดขึ้นอีกเป็นแน่

ทว่า ไม่รู้ว่าใครกันแน่ที่ปากไม่ตรงกับใจเมื่อเขายังคงบดเคล้าไม่ยอมผละออกพลางรั้งท้ายทอยเธอมากขึ้น มืออีกข้างยกขึ้นมาโอบรอบเอวคอดจนเรือนร่างของเธอกับเขาชิดกันจนไร้ช่องว่าง น้ำตาที่ไหลรินเหือดแห้งหายไป แทนทีที่ด้วยความซาบซ่านที่แผ่ขึ้นมาทีละนิดจนสาวเจ้าเผยอริมฝีปากจนลิ้นอุ่นสอดเข้ามาเกี่ยวกระหวัดลิ้นเล่น ดูดดื่มด้วยความหิวกระหายราวกับไม่ได้ดื่มน้ำมานาน มือหนาที่เพียงวางไว้เริ่มเคลื่อนไหวลูบไล้อย่างสำรวจ เฉกเช่นเดียวกับมือเรียวบางที่ยกขึ้นมาโอบรอบลำคอของเขาแล้วขยับริมฝีปากโต้ตอบอย่างเงอะงะตามประสาของคนจูบไม่เป็น

เมื่อมีการโต้ตอบจากคนตัวเล็กชายหนุ่มที่เจนจัดก็ย่อตัวลงเล็กน้อยทั้งที่ยังจูบเธอไม่ยอมผละออกก่อนจะช้อนแขนอุ้มเธอขึ้น เรียวขาเกี่ยวสะโพกสอบไม่ให้ตกยามที่เขาเดินเข้าห้องนอนของเธอ ดวงใจดวงน้อยสั่นระรัวราวเกิดแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ในใจ ความวาบหวามก่อความพรั่นพรึงขึ้นในใจดวงน้อยที่กลัวกับผลลัพธ์ที่จะตามมาในเช้าวันรุ่งขึ้น

ดาริกากำลังสับสนและมึนงงในเวลาเดียวกันกับสถานการณ์ที่กำลังเกิดขึ้น แต่แล้วก็ต้องลืมตาขึ้นเมื่อสัมผัสได้ถึงความเย็นวาบไปทั่วแผ่นหลังจึงได้สติรับรู้ว่าตอนนี้บนร่างหายของเธอไร้เสื้อผ้าสวมใส่ไม่ต่างจากเขา ซึ่งทำให้เธอทั้งเขินอายและตกใจเพราะไม่รู้ตัวเลยว่าเขาจัดการมันไปตั้งแต่เมื่อไร มือเรียวบางดันหน้าอกของคนตัวใหญ่จนเขาผละออก เธอจึงกวาดสายไปมองก็พบว่าหางตาเห็นบรรดาเสื้อผ้าที่ถูกโยนกระจัดกระจายอยู่ที่พื้นห้อง

“พี่เต…”