บทที่ 1

อูเจียงหนิงแฝงตัวอยู่ครึ่งปี ในที่สุดก็บรรลุเป้าหมายแล้ว!

หลังจากสัมผัสแนบชิดกับเจ้านายของตัวเองมาทั้งคืน เธอนอนเปลือยกายอยู่บนเตียงของโรงแรม ถึงแม้ความปวดเมื่อยทั่วทั้งร่างที่ราวกับแยกส่วนแล้วประกอบขึ้นมาใหม่จะทำให้อดขมวดคิ้วไม่ได้ แต่ก็ยังทำตามคำแนะนำของแพทย์ต่อไป กัดฟันทนต่ออีกสามนาทีโดยไม่ขยับแม้แต่น้อย

เพื่อเพิ่มโอกาสในการตั้งครรภ์

เวลานี้ หลังจากที่ชายคนนั้นสมปรารถนาก็หลับลึกไปเรียบร้อยแล้ว

ลมหายใจที่สม่ำเสมอแฝงไปด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์ มือใหญ่ที่กระดูกข้อต่อเรียวยาวอาศัยช่วงแขน รวบเอาบางของเธอเอาไว้อย่างแน่นหนา ราวกับว่าเธอเคลื่อนไหวแค่เพียงเล็กน้อย เขาก็สามารถลืมตาตื่นขึ้นได้แล้ว

แต่อูเจียงหนิงรู้ว่าเขาไม่มีทางตื่นขึ้นมาตอนนี้

เนื่องจากสาเกที่ประธานของตนเองควรจะดื่มในคืนนี้ ถูกตนเองเปลี่ยนมาเป็นเหล้าฤทธิ์แรงแทน ไม่อย่างนั้นแผนในการลอบมีความสัมพันธ์จะสำเร็จได้ยังไง?

อูเจียงหนิงหยิบมือถือขึ้นมา หลังจากยืนยันวันตกไข่ของตัวเองอีกครั้ง ถึงได้หลุดจากอ้อมแขนของเขา หยิบเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น หนีไปอย่างเร่งรีบ

หลังจากเข้าลิฟต์ สิ่งแรกที่เธอทำคือต่อสายโทรศัพท์

อูเจียงหนิงแทบไม่สนใจความอับอายอะไรทั้งสิ้น น้ำเสียงของเธอรีบร้อนมาก “พวกเรามีอะไรกันแล้ว โอนมัดจำให้ฉันก่อนได้หรือเปล่า?”

การผ่าตัดของน้องชายต้องใช้เงินก้อนหนึ่งด่วน เธอกำลังจนตรอกจริง ๆ มีเพียงการเสนอตัวให้กับลูกชายที่ยังไม่แต่งงานของตระกูลฟู่และเหลือทายาทเอาไว้ เพื่อแลกกับเงินห้าสิบล้านบาทเท่านั้น

“แน่นอน! แต่ว่าตามสัญญา เธอต้องแน่ใจว่าท้องสายเลือดของลูกชายฉัน ฉันจะตรวจดีเอ็นเอ ดังนั้นอย่าคิดนอกลู่นอกทาง ไม่อย่างนั้น…เงินค่าเสียหาย เธอคงจะรู้ดี”

อูเจียงหนิงรับปากโดยที่ไม่มีความกังวลอยู่เลย “ฉันมั่นใจค่ะ”

แซ่ฟู่

มีตำแหน่งเป็นประธานของฟู่ซื่อกรุ๊ป

อายุน้อย…และมีพละกำลังที่น่าทึ่ง

ที่สำคัญก็คือ…ตระกูลฟู่ของเมืองจิงกั่งมีลูกชายเพียงคนเดียวในรุ่นนี้เท่านั้น

ถ้าคนที่ตัวเองนอนด้วยไม่ใช่เขา งั้นจะเป็นพ่อของเขาหรือไง?

ลูกชายกับพ่อ มีแค่คนโง่เท่านั้นที่แยกแยะไม่ออก

“งั้นก็ดี”

หลังจากตัดสายไปแล้ว ตระกูลฟู่ก็มีความชัดเจนเช่นกัน เงินเข้ามาที่บัญชีโดยตรง

อูเจียงหนิงเพิ่งจะถอนหายใจด้วยความโล่งอก ทันใดนั้น! เธอก็รู้สึกว่าชุดเดรสที่อยู่บนร่างของตนเองเลื่อนหลุด สายเดี่ยวบาง ๆ ก็หลุดออกมาอย่างไม่คาดคิด!

ไม่ต้องคิด...

จะต้องเป็นเพราะเมื่อคืนตอนถอด ออกผู้ชายคนนั้นออกแรงมากเกินไป จึงถูกดึงจนเหลือเพียงส่วนที่เชื่อมติดกันเล็กน้อยเท่านั้น

ที่โชคดีก็คือ เธอตอบสนองได้เร็ว ปิดผ้าบริเวณหน้าอกไว้อย่างแน่หนา

ที่โชคร้ายก็คือ สายรัดไขว้ที่ด้านหลังคลายออกตาม ผิวหนังกว้างถูกเผยออกมา กระดูกไหปลาร้าของอูเจียงหนิงเผยออกมากะทันหัน ทำใหมองเห็นได้อย่างชัดเจน!

เคราะห์ซ้ำกรรมซัด

ลิฟต์ที่ควรจะลงไปที่ชั้นหนึ่ง อยู่ ๆ ก็หยุดลงที่ชั้นห้าอีก

ประตูทั้งสองด้านเปิดออก เงาร่างของชายคนหนึ่งเดินเข้ามา

ทันใดนั้นเอง ภายในสมองของเธอก็มีความคิดหนึ่งผุดขึ้น

ทำเรื่องไม่ดีจะต้องได้รับผลกรรมจริง ๆ

“ต้องการให้ช่วยไหมครับ?”

เสียงของชายผู้หนึ่งดังขึ้นเหนือศีรษะของเธอ ดูเหมือนเขาจะเห็นความลำบากใจของอูเจียงหนิง สุภาพบุรุษคนนั้นไม่ได้เดินไปข้างหน้า แค่ยืนอยู่ที่ทางเข้าลิฟต์เท่านั้น

“ฉัน...”

“ให้ยืมนี่ครับ”

น้ำเสียงของเขากระจ่างชัด สามารถฟังออกได้ว่าไม่ได้มีเจตนาลวนลามหรือจาบจ้วงแม้แต่น้อย

วินาทีต่อมา ชุดสูทสีหมึกขนาดใหญ่ ก็ถูกพาดไว้บนไหล่ของเธอ

อูเจียงหนิงกัดริมฝีปากแน่น “ขอบคุณค่ะ”

“ห้องพักผ่อนส่วนตัวของผมอยู่ที่ชั้นห้า ให้คุณยืมใช้จัดการเสื้อผ้าได้นะ”

เวลานี้เธอไม่มีอะไรให้เลือกมากนัก ทำได้เพียงพยักหน้าอย่างซาบซึ้งเท่านั้น “ค่ะ!”

หลังจากติดกระดุมและใส่ชุดเข้าที่แล้ว อูเจียงหนิงก็เดินออกมา นี่เพิ่งจะเป็นครั้งแรกที่เงยหน้ามองผู้มีพระคุณที่ช่วยตนเองเมื่อครู่อย่างชัด ๆ

บนตัวของเขาเหลือแค่เสื้อเชิ้ตสีขาวเท่านั้น แขนเสื้อม้วนขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นกระดูกต้นแขนที่ผอมบางและขาวซีด

คิ้วและดวงตาลึกซึ้งประณีต รอยยิ้มที่ริมฝีปากอ่อนโยน มีบางอย่างที่ดูเหมือนคุณชายสูงส่งสง่างาม แต่กลับขัดแย้งกับความเป็นกันเองได้อย่างชัดเจน

“เมื่อครู่ผมเห็นว่าลิฟต์ลงมาจากชั้นสิบเก้า นั่นเป็นพื้นที่ส่วนตัวของอาเล็กผม เพราะงั้น...คุณเป็นเลขาของเขาสินะครับ?”

อูเจียงหนิงพยักหน้าอย่างไม่รู้ตัวหลังจากถูกถาม “ใช่ค่ะ ฉันเป็นเลขาของประธานฟู่”

“เป็นเลขาของอาเล็กผมไม่ง่ายเลย นิสัยของเขาเย็นชาเกินไปจริง ๆ”

“ใช่ค่ะ! ประธานฟู่...”

เดี๋ยวนะ!

อา อาเล็ก?

เธอตอบสนองในทันที นัยน์ตาสีอำพันขยายขึ้นในฉับพลัน “ไม่น่าใช่นะคะ? ประธานฟู่ไม่ใช่ลูกชายคนเดียวของตระกูลฟู่เหรอคะ ทำไมถึงมีหลานชายได้?!”

ชายคนนั้นยกยิ้มขึ้นอย่างจนใจ “ถ้าทายไม่ผิดละก็ ลูกชายคนเดียวของตระกูลที่คุณพูดถึง น่าจะหมายถึงผม ผมชื่อฟู่เชียนเจ๋อ! ส่วนประธานของคุณเป็นอาเล็กของผมที่แก่กว่าสามปี ฟู่อวี้เฉิน”

“...”

อูเจียงหนิงไม่รู้ว่าตัวเองเดินออกมาจากโรงแรมได้ยังไง

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นที่ข้างหู เฉิงซินที่เป็นเพื่อนสนิทโทรมา

“อาเจียง ยินดีด้วยในที่สุดเธอก็ทำสำเร็จแล้ว! มีอะไรที่ต้องการให้ฉันช่วยไหม? ”

“มี”

“ทำอะไรเหรอ?”

“ช่วยฉัน...ซื้อยาคุมฉุกเฉินหน่อย”

ความจริงไม่ได้ให้เวลาอูเจียงหนิงมากนัก เมื่อทางนี้วางโทรศัพท์ของเฉิงซิน หมอเจ้าของไข้ของน้องชายก็เร่งรัดเข้ามาอีก

“การผ่าตัดปลูกถ่ายของอูเจียงหนิงไม่สามารถล่าช้าได้อีกแล้ว การรักษาแบบประคับประคองไม่ได้ผลอีกต่อไปแล้ว คนที่บริจาคไขกระดูกยินยอมจะบริจาคหรือเปล่าครับ?”

“บริจาคค่ะ! จะติดต่อเดี๋ยวนี้!”

อันที่จริงถ้ามีแค่การปลูกถ่ายไขกระดูก คงไม่ถึงขั้นที่อูเจียงหนิงจะขายตัวเองแบบนี้! แต่หลังการจับคู่ไขกระดูก เธอกับน้องชายเข้ากันไม่ได้ แต่ดันเป็นลูกชายและน้องชายของลุงที่เข้ากันได้!

เมื่อป้าสะใภ้ได้ยินย่อมไม่ยินยอมอยู่แล้ว แต่ไม่อยากดูเป็นคนไร้หัวใจ เห็นคนตายแล้วไม่ช่วยเหลือ ก็เลยเรียกร้องต่อรองราคาสูงลิบ เสนอว่าต้องการค่าประกันความเสี่ยงสี่สิบล้านบาท!

บอกว่าการผ่าตัดบริจาคจะต้องมีผลกระทบกับสุขภาพของลูกชายอย่างแน่นอน เงินนี้ถือเป็นหลักประกัน เพื่อรับรองว่าถึงแม้ต่อไปลูกชายของเขาจะไม่ทำงานก็ไม่ต้องกังวลเรื่องค่าใช้จ่าย

เธอมั่นใจว่าแม้แต่เงินห้าล้านอูเจียงหนิงก็หามาไม่ได้ ดังนั้นเมื่อเงินห้าล้านบาทเข้าบัญชี ป้าสะใภ้จึงตกใจจนทำอะไรไม่ถูก

“เธอ เธอคงไม่ได้เงินนี่มาอย่างผิดกฎหมายหรอกนะ?”

“ป้าอย่าสนใจเลยค่ะ ถึงยังไงก็ไม่เกี่ยวกับป้า! รีบให้น้องไปโรงพยาบาลแล้วประสานงานกับหมอเตรียมตัวบริจาคเถอะค่ะ ที่เหลือสิบห้าล้าน หลังการผ่าตัดฉันจะให้ป้าอีกที!”

ป้าสะใภ้ลังเลเล็กน้อย แล้วพูดขึ้นว่า “ได้ แต่ฉันขอบอกเธอไว้ก่อนนะ! ให้เงินกับฉันแล้ว พอลูกชายฉันบริจาคไขกระดูก ไม่ว่าต่อไปจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น ฉันก็จะไม่คืนเงินเธอทั้งนั้น!”

“ค่ะ”

การสนทนาทางโทรศัพท์สิ้นสุดลง

อูเจียงหนิงหลุบตาลง มองดูสัญญาที่ตนเองเซ็นไว้กับตระกูลฟู่ แล้วมองดูยอดเงินในบัตรธนาคารที่ว่างเปล่าอีกครั้ง สิ่งที่อยู่ตรงหน้ามีเพียงสองทางเลือกเท่านั้น

ถ้าไม่ชดใช้ค่าปรับที่สูงลิบลิ่วตามสัญญาให้กับตระกูลฟู่

ไม่มีเงิน ก็จะถูกฟ้องร้องฐานฉ้อโกง ถูกจับเข้าคุก ทิ้งน้องชายที่ป่วยหนักไว้ที่โรงพยาบาลโดยที่ไม่มีคนดูแล

ไม่งั้นก็ต้อง...

ทำตามสัญญาที่ตนเองให้ไว้กับตระกูลฟู่ต่อไป เปลี่ยนเป้าหมาย ไปเข้าหาฟู่เชียนเจ๋อแทน

อืม

ใต้จมูกของฟู่อวี้เฉิน

แต่โชคดีที่ฟู่อวี้เฉินสุขุมและเย็นชา อยู่ด้วยกันมาครึ่งปีแล้ว ปล่อยให้เธอใช้ความสามารถทั้งหมดที่มี ยับยั้งชั่งใจตัวเองตลอดมา ไม่เคยล้ำเส้นเลยแม้แต่น้อย! ถ้าไม่ใช่เพราะเวลาจำกัด บีบให้บังคับขืนใจ เรื่องนี้ก็คงจะไม่เกิดขึ้น!

จะเห็นได้ว่า เขาจะต้องไม่มีความรู้สึกกับตนเองอย่างแน่นอน

ดังนั้น

ฟู่อวี้เฉินคงจะไม่สนใจแผนการที่ตัวเธอใช้กับเขา ใช้มันกับหลานของเขาอีกครั้งดีไหม?

......

อูเจียงหนิงจากไปไม่นาน ฟู่อวี้เฉินก็ตื่นขึ้น

อาการเมาค้างทำให้เขาปวดศีรษะจนคิ้วขมวนมุ่น ลืมตาที่ลึกล้ำ ในสายตาของเขา เต็มไปด้วยความยุ่งเหยิง

ภายในสมอง ชิ้นส่วนของความทรงจำที่กระจัดกระจายเริ่มปะติดปะต่อเข้าด้วยกัน

เป็นผู้หญิงคนนั้นที่ใช้มือยันไปที่หน้าอกของเขาด้วยดวงตาแดงก่ำ ขอร้องด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล “ฉันไม่ไหวแล้วจริง ๆ ค่ะ....”

เป็นผู้หญิงคนนั้นที่โอบเอวของเขาไว้แน่น ทำให้ความเด็ดเดี่ยวของเขาสูญเสียการควบคุม “อย่าไป ฉันต้องการคุณค่ะ!”

ยิ่งฟู่อวี้เฉินคิด ใบหน้าที่หล่อเหลาก็ยิ่งเคร่งขรึม

สุดท้ายก็ดำมืดจนสามารถมีหยดหมึกออกมาได้!

เอื้อมมือไปดึงเสื้อคลุมอาบน้ำมาคลุม เขากำลังจะลงจากเตียง ทันใดนั้นเอง บนผ้าปูที่นอนสีขาวก็ปรากฏรอยแดงขึ้น เห็นได้ชัดเจนอย่างมาก

“...”

ก๊อก ๆ!

มีเสียงดังขึ้นที่ประตูโรงแรม

ฟู่อวี้เฉินละสายตา ลุกขึ้นและเดินไปที่ประตู เงาร่างสูงใหญ่ปกปิกความรกของห้องเอาไว้ ขวางอยู่ตรงนั้น

“อาเล็กครับ ผมคิดว่าเวลานี้ อาเล็กน่าจะตื่นแล้ว”

“อืม”

เขาดูเย็นชามาตั้งแต่เกิด เมื่อเผชิญหน้ากับในหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มของฟู่เชียนเจ๋อ จึงแตกต่างกันอย่างชัดเจน

“มีธุระเหรอ?”

“มีจริง ๆ ด้วยครับ!” ฟู่เชียนเจ๋อยังไม่ได้พูดประโยคที่เหลือออกมา ความเขินอายแบบเด็ก ๆ ก็ปรากฎขึ้นมาในดวงตาของเขา “ผมกลับมาจากต่างประเทศครั้งนี้ ก็วางแผนจะทำงานอยู่ที่ตระกูลฟู่! ผมคิดว่า...จะขอใครบางคนจากอาเล็กครับ”

ฟู่อวี้เฉินไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ ลูกกระเดือกที่โผล่ออกมาของเขาขยับเล็กน้อย “ใคร?”

“เลขาของอาเล็ก อูเจียงหนิง”