เข้าสู่ระบบณ ลานจอดรถมหาวิทยาลัย เวลา 11.45 น.
ฟ้ายังคงยืนถือรูปถ่ายเก่าอยู่ข้างรถจักรยานยนต์ ใบหน้าของเธอซีดลงทันทีหลังจากได้ยินคำพูดของชายปริศนา ภาคิน: "ผมแนะนำให้คุณอยู่ห่างจากอาจารย์อาร์มไว้จะดีกว่านะครับ" ฟ้า: "คุณต้องการอะไรจากหนู?" ภาคิน: "ผมแค่อยากเตือน... บางครั้งคนที่ยื่นมือมาช่วยเรา อาจเป็นคนที่ทำร้ายเรามากที่สุดก็ได้" ฟ้า: "ถ้าคุณมีอะไรจะพูด ก็พูดมาตรง ๆ สิคะ! ภาคินหัวเราะเบา ๆ ก่อนตัดสายไป ฟ้าก้มมองรูปถ่ายอีกครั้ง น้ำตาเริ่มคลอ ฟ้า: "พ่อ... มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่" ทันใดนั้นมีมือหนึ่งเอื้อมมาหยิบรูปถ่ายจากเธอ อาร์ม: "ใครให้เธอ?" ฟ้าสะดุ้ง หันไปมองเจ้าของเสียง ฟ้า: "อาจารย์!" อาร์มมองรูปถ่ายในมือ สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที อาร์ม: "ภาคินติดต่อเธอแล้วใช่ไหม?" ฟ้า: "อาจารย์รู้จักผู้ชายคนนี้เหรอคะ?" อาร์มเงียบ ฟ้า: "ตอบหนูสิคะ! ทำไมเขาถึงรู้จักพ่อของหนู?" อาร์ม: "ฟ้า เรื่องนี้เธอไม่ควรเข้ามายุ่ง" ฟ้า: "แล้วทำไมทุกคนถึงเข้ามายุ่งกับชีวิตหนูได้ล่ะคะ!" เธอพูดเสียงสั่น ก่อนเดินหนีไป อาร์มคว้าแขนเธอไว้ แต่เมื่อเห็นน้ำตาของฟ้า เขาก็ค่อย ๆ คลายมือ อาร์ม: "ผมขอโทษ" ฟ้าหันกลับมาอย่างไม่อยากเชื่อหู ฟ้า: "อาจารย์พูดเป็นด้วยเหรอคะ?" อาร์มถอนหายใจ อาร์ม: "อย่าเพิ่งกวนประสาทได้ไหม ผมกำลังเครียด" ฟ้า: "หนูก็เครียดเหมือนกันค่ะ!" อาร์มมองหน้าเธอ ก่อนพูดเสียงอ่อนลง อาร์ม: "เย็นนี้ผมจะเล่าทุกอย่างให้ฟัง แต่ตอนนี้เธอต้องสัญญากับผมก่อนว่าจะไม่ไปพบภาคินคนเดียว" ฟ้า: "ทำไมหนูต้องเชื่ออาจารย์ด้วย?" อาร์ม: "เพราะผมไม่อยากให้เธอเป็นอะไรไป" ฟ้าชะงัก หัวใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ ณ ห้องพักอาจารย์ เวลา 13.00 น. อาร์มนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน ขณะที่ฟ้านั่งกอดอกอยู่ตรงข้าม อาร์ม: "เอกสารทุนของเธอผ่านการตรวจสอบเบื้องต้นแล้ว" ฟ้า: "จริงเหรอคะ!" อาร์ม: "แต่ยังต้องสัมภาษณ์กับคณะกรรมการ" ฟ้า: "ขอบคุณมากนะคะอาจารย์!" ฟ้ายิ้มจนแก้มปริ อาร์มเผลอมองรอยยิ้มนั้นอยู่นาน ฟ้า: "อาจารย์มองอะไรคะ?" อาร์ม: "มองคนที่เมื่อกี้ยังทำหน้าจะร้องไห้ ตอนนี้ยิ้มเหมือนได้รางวัลที่หนึ่ง" ฟ้า: "ก็หนูดีใจนี่คะ ถ้าได้ทุน หนูจะได้ไม่ต้องทำงานหนักขนาดนี้" อาร์ม: "ยังทำงานที่ผับอยู่หรือเปล่า?" ฟ้า: "ค่ะ ทำไมคะ?" อาร์ม: "ลาออกได้แล้ว" ฟ้าขมวดคิ้ว ฟ้า: "อาจารย์เป็นเจ้าของชีวิตหนูหรือไงคะ?" อาร์ม: "ผมไม่ได้เป็นเจ้าของชีวิตเธอ แต่ผมไม่อยากเห็นเธอไปเสี่ยงอันตรายอีก" ฟ้ายิ้มเจ้าเล่ห์ ฟ้า: "ถ้าอาจารย์เป็นห่วง หนูขอเงินเดือนแทนทิปได้ไหมคะ?" อาร์มเลิกคิ้ว อาร์ม: "นี่เธอกำลังขอเงินผม?" ฟ้า: "เปล่าค่ะ หนูแค่ลองถามดู" อาร์มหลุดหัวเราะ อาร์ม: "เด็กคนนี้นี่..." อาร์มรู้สึกตัวเองเป็นโคแก่ที่กำลังอยากกินหญ้าอ่อนๆ หอมๆ กรอบๆ ยังไงยังงั้น แต่ก็ชั่งเหอะ เขาก็อยากเป็นพ่อโคพันธุ์ดีให้เธอขี่ เช้าเที่ยงเย็นอยู่ดี สมองเขาตอนนี้คิดไปทาง 18+ เป็นที่เรียบร้อยแล้ว จากหุ่นตัวเล็กๆ ขาวๆ ในชุดนักศึกษา ตัวหลวมๆ แต่ก็ซ้อนเนื้อหนังข้างในของสาวน้อยไว้ไม่มิดอยู่ดีเสียงเคาะประตูดังขึ้น
ก๊อก ๆ ประตูเปิดออก หญิงสาวแต่งตัวสวยเดินเข้ามาโดยไม่รออนุญาต แพร: "อาร์มคะ!" รอยยิ้มบนใบหน้าฟ้าหายไปทันที แพรเหลือบมองฟ้าก่อนยิ้มเยาะ แพร: "อ้าว นักศึกษาคนนี้อีกแล้วเหรอ?" อาร์ม: "คุณมีธุระอะไร?" แพรเดินเข้าไปคล้องแขนอาร์ม แพร: "เย็นนี้เราไปทานข้าวกันนะคะ คุณแม่ฉันอยากคุยเรื่องงานแต่ง"ฟ้า: “คุณอาร์มคะ”อาร์ม: “ครับ คนดี”ฟ้า: “อย่าปล่อยมือฟ้าในวันที่เรากลับไปเจอความจริงนะคะ”เขาก้มลงจูบเรือนผมของเธออาร์ม: “ผมสัญญา แต่คุณก็ต้องสัญญากับผมเหมือนกัน”ฟ้า: “เรื่องอะไรคะ”อาร์ม: “ไม่ว่าจะได้ยินอะไร อย่าเพิ่งตัดสินผมโดยไม่ให้โอกาสอธิบาย”รอยยิ้มของฟ้าค่อย ๆ จางลง เธอเงยหน้ามองเขาอย่างสงสัยฟ้า: “ทำไมคุณพูดเหมือนมีเรื่องปิดบังฟ้าอยู่เลยคะ”อาร์มนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนจะดึงเธอเข้ามากอดอาร์ม: “คืนนี้ผมขอเป็นแค่ผู้ชายคนหนึ่งที่รักคุณได้ไหมครับ พรุ่งนี้… ผมจะตอบทุกคำถามที่คุณอยากรู้”ฟ้าไม่ได้ซักถามต่อ เธอเพียงยกมือขึ้นโอบแผ่นหลังเขา แล้วกระซิบเบา ๆฟ้า: “งั้นคืนนี้กอดฟ้าไว้นาน ๆ นะคะ”อาร์ม: “ทั้งคืนเลยครับ”เขาจูบเธออีกครั้ง ก่อนทั้งคู่จะค่อย ๆ ถอยห่างจากหน้าต่างที่เปิดรับเสียงคลื่นทะเล แล้วเดินเคียงกันไปยังเตียงกว้างกลางห้องแสงจันทร์ยังคงทอดผ่านผ้าม่านสีขาว เสียงคลื่นกลบถ้อยคำกระซิบหวานที่มีเพียงคนสองคนได้ยินคืนนั้นพวกเขาปล่อยให้ความรักและความคิดถึงได้ทำหน้าที่ของมัน โดยไม่ต้องมีคำสัญญาใดมากไปกว่าอ้อมกอดที่ไม่ยอมคลายเช้าวันต่อมาแสงแดดอ่อน ๆ ลอดผ่านผ้าม่าน ฟ้าลืมตาขึ้นในอ้
คืนนี้… ขอรักคุณให้เต็มหัวใจฉากรักริมทะเลยามค่ำคืนเสียงคลื่นทะเลซัดเข้าหาฝั่งเป็นจังหวะสม่ำเสมอ แสงจันทร์ส่องผ่านผ้าม่านสีขาวที่ปลิวไหวตามแรงลม ห้องพักริมทะเลเงียบสงบ มีเพียงแสงไฟสีอุ่นจากโคมข้างเตียงที่ทำให้บรรยากาศดูอบอวลไปด้วยความโรแมนติกฟ้ายืนอยู่หน้ากระจก สวมชุดนอนผ้าเนื้อนุ่ม ผมยาวถูกปล่อยสยายลงบนแผ่นหลัง เธอกำลังมองเงาของตัวเองเพลิน ๆ ก่อนจะสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อมีแขนแข็งแรงโอบรอบเอวจากด้านหลังอาร์ม: “ยืนอยู่ตรงนี้ตั้งนาน คิดอะไรอยู่ครับ”ฟ้า: “คิดว่าพรุ่งนี้เราจะต้องกลับไปเจอเรื่องวุ่นวายอีกแล้วค่ะ”อาร์มวางคางลงบนไหล่ของเธอ ก่อนจะกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้นอาร์ม: “คืนนี้อย่าเพิ่งคิดถึงพรุ่งนี้ได้ไหมครับ ผมอยากให้คุณอยู่กับผมตรงนี้”ฟ้า: “แล้วถ้าฟ้ากลับไปเจอเรื่องที่ทำให้เราไม่ได้อยู่ด้วยกันล่ะคะ”อาร์มหมุนตัวเธอให้หันมาเผชิญหน้า แววตาคมมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยอาร์ม: “ผมหึงแม้กระทั่งความคิดที่ทำให้คุณกลัวว่าจะเสียผมไป”ฟ้า: “หึงความคิดด้วยเหรอคะ”อาร์ม: “ครับ เพราะผมอยากเป็นคนเดียวที่ทำให้คุณยิ้ม ไม่ใช่คนที่ทำให้คุณต้องร้องไห้”ฟ้ายิ้มบาง ๆ ก่อนยกมือขึ้นแตะแก้มเขาฟ้า: “แต่บา
เวลา 00.30 น. | ชายหาดส่วนตัวทั้งคู่เดินลงมาที่ชายหาดอีกครั้ง อาร์มถอดรองเท้าถือไว้ในมือ ส่วนฟ้าพับชายกระโปรงขึ้นเล็กน้อยเพื่อไม่ให้เปียกเม็ดทรายเย็นนุ่มสัมผัสฝ่าเท้า ลมทะเลพัดกลิ่นเค็มจาง ๆ มาแตะปลายจมูกอาร์มเดินไปหยุดตรงบริเวณที่คลื่นซัดขึ้นมาเพียงเล็กน้อย ก่อนหันกลับมายื่นมือให้เธออาร์ม: “มาเต้นรำกันไหมครับ”ฟ้า: “ไม่มีเพลงนะคะ”อาร์ม: “มีเสียงคลื่นก็พอแล้ว”ฟ้า: “คะ”อาร์ม: “ถ้าไม่มีเรื่องวุ่นวายทั้งหมดนี้ คุณอยากใช้ชีวิตแบบไหน”ฟ้าคิดอยู่ครู่หนึ่งฟ้า: “อยากมีร้านกาแฟเล็ก ๆ ค่ะ อยู่ริมทะเล มีต้นไม้เยอะ ๆ ตอนเช้าขายกาแฟ ตอนเย็นนั่งดูพระอาทิตย์ตก”อาร์ม: “แล้วผมล่ะ”ฟ้า: “คุณก็มาเป็นลูกค้าประจำสิคะ”อาร์ม: “แค่นั้นเองเหรอ”ฟ้ายิ้มเจ้าเล่ห์ฟ้า: “ถ้าทำตัวดี อาจได้เป็นคนชงกาแฟก็ได้ค่ะ”อาร์มหัวเราะ ก่อนก้มลงจูบปลายจมูกเธออาร์ม: “ถ้าเป็นร้านของคุณ ผมยอมเป็นทุกอย่างเลย”ฟ้าซบลงกับอกเขาฟ้า: “สัญญานะคะว่าเราจะมีวันนั้นด้วยกัน”อาร์มกอดเธอแน่นขึ้นอาร์ม: “สัญญาครับ”เวลา 01.15 น. | ห้องพักริมทะเลฟ้าหลับไปแล้วบนโซฟา ศีรษะหนุนตักอาร์ม มือเล็กยังจับชายเสื้อของเขาไว้ราวกับกลัวว่าเขาจะห
ฟ้า: “งั้นคืนนี้ฟ้าขอเป็นแฟนที่ไม่ต้องคิดอะไรได้ไหมคะ”อาร์ม: “ได้สิครับ คืนนี้ผมยกตำแหน่งอาจารย์ดุ ๆ ให้คนอื่นไปก่อน”เวลา 23.00 น. | รีสอร์ตเล็กริมทะเลอาร์มไม่ได้พาฟ้าไปที่โกดังทันที เขาเลี้ยวรถเข้ามายังรีสอร์ตเล็ก ๆ ริมทะเล ซึ่งตั้งอยู่ห่างจากตัวเมือง บริเวณด้านหน้ามีต้นมะพร้าวเรียงราย โคมไฟไม้สานแขวนอยู่ตามทางเดิน และเสียงคลื่นดังแผ่ว ๆ จากชายหาดฟ้ามองออกไปนอกหน้าต่างอย่างประหลาดใจฟ้า: “ทำไมเรามาที่นี่คะ”อาร์ม: “ผมอยากพาคุณมาพักสักหน่อย”ฟ้า: “แต่แม่ของฟ้า...”อาร์ม: “ผมให้คนที่ไว้ใจได้ตามหาแม่คุณอยู่แล้วครับ เราต้องมีสติ ถ้าเราเหนื่อยจนคิดอะไรไม่ออก เราจะช่วยใครไม่ได้เลย”เขาหันมาสบตาเธออาร์ม: “อีกอย่าง ผมอยากมีเวลาสองคนกับคุณบ้าง”ฟ้าหน้าแดงเล็กน้อยฟ้า: “นี่คุณกำลังอ้อนฟ้าอยู่หรือเปล่า”อาร์ม: “เพิ่งรู้เหรอครับ”เธอหัวเราะ ก่อนยื่นมือไปให้เขาจับทั้งคู่เดินผ่านทางเดินไม้ที่ทอดยาวไปยังชายหาด ท้องฟ้ามืดสนิท มีเพียงแสงจันทร์ที่ลอดผ่านเมฆบาง ๆ สะท้อนผิวน้ำเป็นประกายระยิบระยับลมทะเลพัดเส้นผมของฟ้าปลิวเบา ๆ อาร์มจึงถอดเสื้อสูทคลุมไหล่ให้เธอฟ้า: “แล้วคุณไม่หนาวเหรอคะ”อาร์ม: “ผ
เธอหันกลับมาอย่างรวดเร็ว รีบเช็ดน้ำตาฟ้า: “คุณออกมาทำไมคะ แขกในงานกำลังรออยู่”อาร์มเดินเข้ามาหาอาร์ม: “ผมไม่สนแขก ผมสนแค่คุณ”เขาจับมือเธอ แต่ฟ้ากลับดึงมือออกฟ้า: “เราเลิกกันเถอะค่ะ”อาร์มชะงักอาร์ม: “คุณพูดว่าอะไรนะ”ฟ้า: “ฟ้าไม่รักคุณแล้ว”เขามองใบหน้าเธอเนิ่นนาน ก่อนจะส่ายหน้าเบา ๆอาร์ม: “มองตาผมแล้วพูดอีกครั้ง”ฟ้าเม้มริมฝีปากแน่นฟ้า: “ฟ้าไม่รักคุณแล้วค่ะ”อาร์มยิ้มเศร้า ๆอาร์ม: “คุณโกหกไม่เก่งเลยนะ”เขายื่นมือไปแตะแก้มเธออาร์ม: “ต่อให้คุณพูดอีกกี่ครั้ง ผมก็ยังรู้ว่าคุณรักผม”ฟ้าร้องไห้ออกมาในที่สุดอาร์มดึงเธอเข้ามากอด ทว่าครั้งนี้เธอพยายามผลักเขาออกฟ้า: “อย่าทำแบบนี้ค่ะ... ขอร้อง”อาร์ม: “บอกผมมาว่าเกิดอะไรขึ้น”ฟ้า: “ฟ้าไม่อยากให้คุณต้องเจ็บเพราะฟ้าอีกแล้ว”อาร์ม: “แล้วคุณคิดว่าการที่คุณเดินหนีไป ผมจะไม่เจ็บหรือไง!”เสียงของเขาสั่นพร่าอาร์ม: “ฟ้า... ผมไม่ต้องการงานหมั้น ไม่ต้องการสมบัติ ไม่ต้องการอะไรทั้งนั้น ผมต้องการแค่คุณ”ฟ้าหลับตา ปล่อยให้น้ำตาไหลลงบนเสื้อสูทของเขาอาร์มประคองใบหน้าเธอไว้ ก่อนถามเสียงเบาอาร์ม: “ขอจูบคุณได้ไหม”ฟ้ามองเขาผ่านม่านน้ำตา ก่อนพยักหน้
เสียงแพร: “อาร์มคะ คุณอยู่ในนั้นหรือเปล่า”ทั้งคู่ชะงักอาร์มสบตาฟ้า ก่อนเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์อาร์ม: “ถึงเวลาแล้วครับ”เวลา 20.30 น. | ห้องจัดเลี้ยงใหญ่เสียงพิธีกรประกาศเชิญคู่หมั้นขึ้นบนเวทีแพรปรากฏตัวในชุดราตรีสีขาวประดับลูกไม้ ใบหน้าสวยถูกแต่งแต้มอย่างประณีต เธอเดินเข้ามาคล้องแขนอาร์มด้วยรอยยิ้มมั่นใจแพร: “ยิ้มหน่อยสิคะอาร์ม แขกมองอยู่”อาร์ม: “อย่าลืมข้อตกลงของเรา”รอยยิ้มของแพรแข็งค้างแพร: “ฉันรู้ค่ะว่าต้องทำอะไร ขอแค่คุณทำตามที่ตกลงไว้ แม่ของฟ้าก็จะปลอดภัย”อาร์มหันขวับอาร์ม: “ถ้าแม่ของฟ้าเป็นอะไรไปแม้แต่ปลายเล็บ ผมจะไม่ปล่อยคุณไว้แน่”แพรยิ้มหวานให้แขก แต่กระซิบลอดไรฟันแพร: “ระวังคำพูดหน่อยค่ะที่รัก”บนเวที พ่อของอาร์มยืนถือไมโครโฟนอยู่กลางแสงไฟพ่ออาร์ม: “วันนี้เป็นวันที่ผมมีความสุขที่สุด วันที่ลูกชายของผมจะได้เริ่มต้นชีวิตครอบครัวกับผู้หญิงที่เหมาะสม”อาร์มกำมือแน่นคำว่าเหมาะสมทำให้เขาแทบหัวเราะออกมาพ่ออาร์ม: “และผมหวังว่าทุกคนจะร่วมเป็นสักขีพยานในความรักครั้งนี้”ทันใดนั้น จอขนาดใหญ่ด้านหลังเวทีก็ดับวูบแขกทั้งงานหันไปมองด้วยความสงสัยภาพหนึ่งปรากฏขึ้นเป็นภาพพ่อข







