เข้าสู่ระบบภาคิน: "ฉันจะกลับหาดใหญ่ มีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย"
อาร์ม: "เรื่องอะไร?" ภาคิน: "เรื่องผู้หญิงคนนั้น... คนที่แกช่วยไว้เมื่อคืน" อาร์มชะงัก อาร์ม: "แกไปรู้จักเธอได้ยังไง?" ภาคินหัวเราะเบา ๆ ภาคิน: "ฉันรู้จักครอบครัวเธอดีกว่าที่แกคิด" อาร์มนิ่งไปทันที่ วันต่อมา ณ มหาวิทยาลัย เวลา 09.00 น. ฟ้าเดินเข้าคณะพร้อมเอกสารทุนในมือ แต่ยังไม่ทันถึงบันไดก็มีเสียงผู้หญิงดังขึ้นจากด้านหลัง "นี่เธอ! ชื่อฟ้าใช่ไหม?" ฟ้าหันกลับไป หญิงสาวหน้าตาสวย แต่งตัวหรูหรา ยืนกอดอกมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ฟ้า: "ใช่ค่ะ มีอะไรหรือเปล่าคะ?" หญิงสาว: "ฉันชื่อแพร เป็นอาจารย์พิเศษที่นี่" ฟ้า: "สวัสดีค่ะอาจารย์" แพรยิ้มบาง ๆ แพร: "เมื่อคืนเธอเป็นคนพาอาร์มออกจากผับใช่ไหม?" ฟ้าชะงัก ฟ้า: "ค่ะ" แพร: "เธอรู้ไหมว่าอาร์มเป็นใคร?" ฟ้า: "ก็อาจารย์ที่ปรึกษาในคณะหนูค่ะ" แพรหัวเราะเบา ๆ แพร: "อาร์มกับฉันกำลังจะแต่งงานกัน" เอกสารในมือฟ้าแทบหล่น ฟ้า: "อะไรนะคะ?" แพรขยับเข้ามาใกล้ ก่อนกระซิบด้วยน้ำเสียงเย็นชา แพร: "เพราะฉะนั้น อย่าคิดว่าการช่วยเขาเมื่อคืนจะทำให้เธอมีความสำคัญอะไรกับเขา" ฟ้าหน้าซีดไปเล็กน้อย ทันใดนั้น เสียงผู้ชายที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากด้านหลัง อาร์ม: "แพร!" ทั้งสองคนหันไปพร้อมกัน อาร์มเดินเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด อาร์ม: "คุณมาทำอะไรที่นี่?" แพรยิ้มหวาน แพร: "ก็มาหาคู่หมั้นของฉันไงคะ" ฟ้าก้มหน้าลงทันที อาร์มเหลือบมองเธอ ก่อนหันไปหาแพร อาร์ม: "ผมเคยบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าเอาเรื่องส่วนตัวมาปะปนกับที่ทำงาน" แพร: "ทำไมคะ? กลัวเด็กคนนี้เข้าใจผิดเหรอ?" อาร์ม: "พอได้แล้ว!" แพรสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนมองฟ้าด้วยสายตาไม่พอใจแล้วเดินจากไป ฟ้ากำลังจะเดินหนี แต่เสียงของอาร์มเรียกไว้ อาร์ม: "ฟ้า เดี๋ยวก่อน" ฟ้า: "หนูขอตัวไปเรียนก่อนนะคะอาจารย์" อาร์ม: "เธอได้ยินที่แพรพูดแล้วใช่ไหม?" ฟ้าฝืนยิ้ม ฟ้า: "ค่ะ ยินดีด้วยนะคะอาจารย์" อาร์ม: "มันไม่ใช่อย่างที่เธอคิด" ฟ้า: "ไม่เป็นไรค่ะ หนูไม่ได้คิดอะไรอยู่แล้ว" อาร์มจ้องหน้าเธอ อาร์ม: "แล้วทำไมต้องหลบตาผม?" ฟ้า: "เพราะหนูเป็นนักศึกษาค่ะ ส่วนอาจารย์เป็นอาจารย์" พูดจบฟ้าก็เดินจากไป อาร์มยืนนิ่ง มองแผ่นหลังของเธอจนลับสายตา เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่า... การเป็นคนที่ทุกคนเกรงกลัว ไม่ได้ช่วยให้เขารั้งใครไว้ได้เลย ณ ลานจอดรถมหาวิทยาลัย เวลา 11.30 น. ฟ้าเดินมาที่รถจักรยานยนต์ของตัวเอง แต่กลับพบซองจดหมายสีขาววางอยู่บนเบาะ เธอหยิบขึ้นมาเปิดดู ด้านในมีรูปถ่ายเก่าใบหนึ่ง เป็นภาพชายวัยกลางคนยืนอยู่ข้างผู้หญิงคนหนึ่ง ซึ่งผู้หญิงคนนั้นคือแม่ของฟ้า ด้านหลังรูปมีข้อความเขียนด้วยลายมือว่า "ถ้าไม่อยากให้ความจริงเรื่องพ่อของเธอถูกเปิดเผย อย่ายุ่งกับอาร์มอีก" ฟ้าตัวชาทำอะไรไม่ถูกได้แต่นิ่งอึง สมองมึนหูอื้อไปหมดกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า ฟ้า: "นี่มันอะไรกัน..." ทันใดนั้นโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เป็นเบอร์ที่ไม่รู้จัก ฟ้ากดรับสายด้วยมือสั่น ๆ เสียงผู้ชายปลายสายพูดขึ้นช้า ๆ "สวัสดีครับคุณฟ้า... ผมภาคิน" ฟ้า: "คุณเป็นใครคะ?" ภาคินหัวเราะเบา ๆ "ผมเป็นคนที่รู้ความลับของครอบครัวคุณ และผมอยากให้คุณรู้เอาไว้ว่า..." เสียงปลายสายหยุดไปครู่หนึ่ง "อาจารย์อาร์มที่คุณกำลังไว้ใจ เขาอาจเป็นคนที่ทำให้ชีวิตคุณพังที่สุดก็ได้" ตัดภาพไปที่อาร์ม ชายหนุ่มยืนอยู่หน้าต่างห้องพักอาจารย์ โทรศัพท์แนบหู สีหน้าเคร่งเครียด อาร์ม: "ภาคิน... ถ้าแกแตะต้องฟ้าแม้แต่ปลายนิ้ว ฉันไม่ปล่อยแกไว้แน่!" ปลายสายหัวเราะ ภาคิน: "ดูเหมือนแกจะเริ่มรักลูกสาวของคนที่แกเกลียดเข้าแล้วสินะ อาร์ม" อาร์มกำโทรศัพท์แน่นรู้สึกหน้าชาตัวชากับสิ่งที่ภาคินพูด มันทำให้เขากังวล กับคำว่าลูกสาวศัตรู นึกย้อนไปในเหตุการณ์ครั้งนั้น อาร์มไม่เคยลืมสิ่งที่พ่อของเธอได้ทำลงไป มันทำให้ชีวิตครอบครัวของเขาพังทะลายไม่เหลือชิ้นดี เรียกว่าย่อยยับไม่เหลือความทรงจำแสนอบอุ่นในบ้านอีกเลย เขาต้องกลายเป็นเป็นคนเคร่งขึม เก็บความรู้สึกมาตลอด โดยไม่คิดจะยุ่งเกี่ยวอะไรกับครอบครัวเธอทั้งนั่น แต่เมื่อถึงจุดนี้เขาที่เขาต้องกลับมาเผชิญความจริงตรงหน้า ก็คงต้องเดินตามเกมส์สักตั้งโดยไม่รู้มันจะหยุด หรือจบลงตรงไหนก็ตาม ความจริงเรื่องพ่อของฟ้าคืออะไร? ทำไมอาร์มถึงเกลียดครอบครัวของเธอ? ความสัมพันธ์ที่ไม่ควรเกิดขึ้นครั้งนี้ จะจบลงด้วยความรักหรือความแค้น?ฟ้า: “คุณอาร์มคะ”อาร์ม: “ครับ คนดี”ฟ้า: “อย่าปล่อยมือฟ้าในวันที่เรากลับไปเจอความจริงนะคะ”เขาก้มลงจูบเรือนผมของเธออาร์ม: “ผมสัญญา แต่คุณก็ต้องสัญญากับผมเหมือนกัน”ฟ้า: “เรื่องอะไรคะ”อาร์ม: “ไม่ว่าจะได้ยินอะไร อย่าเพิ่งตัดสินผมโดยไม่ให้โอกาสอธิบาย”รอยยิ้มของฟ้าค่อย ๆ จางลง เธอเงยหน้ามองเขาอย่างสงสัยฟ้า: “ทำไมคุณพูดเหมือนมีเรื่องปิดบังฟ้าอยู่เลยคะ”อาร์มนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนจะดึงเธอเข้ามากอดอาร์ม: “คืนนี้ผมขอเป็นแค่ผู้ชายคนหนึ่งที่รักคุณได้ไหมครับ พรุ่งนี้… ผมจะตอบทุกคำถามที่คุณอยากรู้”ฟ้าไม่ได้ซักถามต่อ เธอเพียงยกมือขึ้นโอบแผ่นหลังเขา แล้วกระซิบเบา ๆฟ้า: “งั้นคืนนี้กอดฟ้าไว้นาน ๆ นะคะ”อาร์ม: “ทั้งคืนเลยครับ”เขาจูบเธออีกครั้ง ก่อนทั้งคู่จะค่อย ๆ ถอยห่างจากหน้าต่างที่เปิดรับเสียงคลื่นทะเล แล้วเดินเคียงกันไปยังเตียงกว้างกลางห้องแสงจันทร์ยังคงทอดผ่านผ้าม่านสีขาว เสียงคลื่นกลบถ้อยคำกระซิบหวานที่มีเพียงคนสองคนได้ยินคืนนั้นพวกเขาปล่อยให้ความรักและความคิดถึงได้ทำหน้าที่ของมัน โดยไม่ต้องมีคำสัญญาใดมากไปกว่าอ้อมกอดที่ไม่ยอมคลายเช้าวันต่อมาแสงแดดอ่อน ๆ ลอดผ่านผ้าม่าน ฟ้าลืมตาขึ้นในอ้
คืนนี้… ขอรักคุณให้เต็มหัวใจฉากรักริมทะเลยามค่ำคืนเสียงคลื่นทะเลซัดเข้าหาฝั่งเป็นจังหวะสม่ำเสมอ แสงจันทร์ส่องผ่านผ้าม่านสีขาวที่ปลิวไหวตามแรงลม ห้องพักริมทะเลเงียบสงบ มีเพียงแสงไฟสีอุ่นจากโคมข้างเตียงที่ทำให้บรรยากาศดูอบอวลไปด้วยความโรแมนติกฟ้ายืนอยู่หน้ากระจก สวมชุดนอนผ้าเนื้อนุ่ม ผมยาวถูกปล่อยสยายลงบนแผ่นหลัง เธอกำลังมองเงาของตัวเองเพลิน ๆ ก่อนจะสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อมีแขนแข็งแรงโอบรอบเอวจากด้านหลังอาร์ม: “ยืนอยู่ตรงนี้ตั้งนาน คิดอะไรอยู่ครับ”ฟ้า: “คิดว่าพรุ่งนี้เราจะต้องกลับไปเจอเรื่องวุ่นวายอีกแล้วค่ะ”อาร์มวางคางลงบนไหล่ของเธอ ก่อนจะกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้นอาร์ม: “คืนนี้อย่าเพิ่งคิดถึงพรุ่งนี้ได้ไหมครับ ผมอยากให้คุณอยู่กับผมตรงนี้”ฟ้า: “แล้วถ้าฟ้ากลับไปเจอเรื่องที่ทำให้เราไม่ได้อยู่ด้วยกันล่ะคะ”อาร์มหมุนตัวเธอให้หันมาเผชิญหน้า แววตาคมมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยอาร์ม: “ผมหึงแม้กระทั่งความคิดที่ทำให้คุณกลัวว่าจะเสียผมไป”ฟ้า: “หึงความคิดด้วยเหรอคะ”อาร์ม: “ครับ เพราะผมอยากเป็นคนเดียวที่ทำให้คุณยิ้ม ไม่ใช่คนที่ทำให้คุณต้องร้องไห้”ฟ้ายิ้มบาง ๆ ก่อนยกมือขึ้นแตะแก้มเขาฟ้า: “แต่บา
เวลา 00.30 น. | ชายหาดส่วนตัวทั้งคู่เดินลงมาที่ชายหาดอีกครั้ง อาร์มถอดรองเท้าถือไว้ในมือ ส่วนฟ้าพับชายกระโปรงขึ้นเล็กน้อยเพื่อไม่ให้เปียกเม็ดทรายเย็นนุ่มสัมผัสฝ่าเท้า ลมทะเลพัดกลิ่นเค็มจาง ๆ มาแตะปลายจมูกอาร์มเดินไปหยุดตรงบริเวณที่คลื่นซัดขึ้นมาเพียงเล็กน้อย ก่อนหันกลับมายื่นมือให้เธออาร์ม: “มาเต้นรำกันไหมครับ”ฟ้า: “ไม่มีเพลงนะคะ”อาร์ม: “มีเสียงคลื่นก็พอแล้ว”ฟ้า: “คะ”อาร์ม: “ถ้าไม่มีเรื่องวุ่นวายทั้งหมดนี้ คุณอยากใช้ชีวิตแบบไหน”ฟ้าคิดอยู่ครู่หนึ่งฟ้า: “อยากมีร้านกาแฟเล็ก ๆ ค่ะ อยู่ริมทะเล มีต้นไม้เยอะ ๆ ตอนเช้าขายกาแฟ ตอนเย็นนั่งดูพระอาทิตย์ตก”อาร์ม: “แล้วผมล่ะ”ฟ้า: “คุณก็มาเป็นลูกค้าประจำสิคะ”อาร์ม: “แค่นั้นเองเหรอ”ฟ้ายิ้มเจ้าเล่ห์ฟ้า: “ถ้าทำตัวดี อาจได้เป็นคนชงกาแฟก็ได้ค่ะ”อาร์มหัวเราะ ก่อนก้มลงจูบปลายจมูกเธออาร์ม: “ถ้าเป็นร้านของคุณ ผมยอมเป็นทุกอย่างเลย”ฟ้าซบลงกับอกเขาฟ้า: “สัญญานะคะว่าเราจะมีวันนั้นด้วยกัน”อาร์มกอดเธอแน่นขึ้นอาร์ม: “สัญญาครับ”เวลา 01.15 น. | ห้องพักริมทะเลฟ้าหลับไปแล้วบนโซฟา ศีรษะหนุนตักอาร์ม มือเล็กยังจับชายเสื้อของเขาไว้ราวกับกลัวว่าเขาจะห
ฟ้า: “งั้นคืนนี้ฟ้าขอเป็นแฟนที่ไม่ต้องคิดอะไรได้ไหมคะ”อาร์ม: “ได้สิครับ คืนนี้ผมยกตำแหน่งอาจารย์ดุ ๆ ให้คนอื่นไปก่อน”เวลา 23.00 น. | รีสอร์ตเล็กริมทะเลอาร์มไม่ได้พาฟ้าไปที่โกดังทันที เขาเลี้ยวรถเข้ามายังรีสอร์ตเล็ก ๆ ริมทะเล ซึ่งตั้งอยู่ห่างจากตัวเมือง บริเวณด้านหน้ามีต้นมะพร้าวเรียงราย โคมไฟไม้สานแขวนอยู่ตามทางเดิน และเสียงคลื่นดังแผ่ว ๆ จากชายหาดฟ้ามองออกไปนอกหน้าต่างอย่างประหลาดใจฟ้า: “ทำไมเรามาที่นี่คะ”อาร์ม: “ผมอยากพาคุณมาพักสักหน่อย”ฟ้า: “แต่แม่ของฟ้า...”อาร์ม: “ผมให้คนที่ไว้ใจได้ตามหาแม่คุณอยู่แล้วครับ เราต้องมีสติ ถ้าเราเหนื่อยจนคิดอะไรไม่ออก เราจะช่วยใครไม่ได้เลย”เขาหันมาสบตาเธออาร์ม: “อีกอย่าง ผมอยากมีเวลาสองคนกับคุณบ้าง”ฟ้าหน้าแดงเล็กน้อยฟ้า: “นี่คุณกำลังอ้อนฟ้าอยู่หรือเปล่า”อาร์ม: “เพิ่งรู้เหรอครับ”เธอหัวเราะ ก่อนยื่นมือไปให้เขาจับทั้งคู่เดินผ่านทางเดินไม้ที่ทอดยาวไปยังชายหาด ท้องฟ้ามืดสนิท มีเพียงแสงจันทร์ที่ลอดผ่านเมฆบาง ๆ สะท้อนผิวน้ำเป็นประกายระยิบระยับลมทะเลพัดเส้นผมของฟ้าปลิวเบา ๆ อาร์มจึงถอดเสื้อสูทคลุมไหล่ให้เธอฟ้า: “แล้วคุณไม่หนาวเหรอคะ”อาร์ม: “ผ
เธอหันกลับมาอย่างรวดเร็ว รีบเช็ดน้ำตาฟ้า: “คุณออกมาทำไมคะ แขกในงานกำลังรออยู่”อาร์มเดินเข้ามาหาอาร์ม: “ผมไม่สนแขก ผมสนแค่คุณ”เขาจับมือเธอ แต่ฟ้ากลับดึงมือออกฟ้า: “เราเลิกกันเถอะค่ะ”อาร์มชะงักอาร์ม: “คุณพูดว่าอะไรนะ”ฟ้า: “ฟ้าไม่รักคุณแล้ว”เขามองใบหน้าเธอเนิ่นนาน ก่อนจะส่ายหน้าเบา ๆอาร์ม: “มองตาผมแล้วพูดอีกครั้ง”ฟ้าเม้มริมฝีปากแน่นฟ้า: “ฟ้าไม่รักคุณแล้วค่ะ”อาร์มยิ้มเศร้า ๆอาร์ม: “คุณโกหกไม่เก่งเลยนะ”เขายื่นมือไปแตะแก้มเธออาร์ม: “ต่อให้คุณพูดอีกกี่ครั้ง ผมก็ยังรู้ว่าคุณรักผม”ฟ้าร้องไห้ออกมาในที่สุดอาร์มดึงเธอเข้ามากอด ทว่าครั้งนี้เธอพยายามผลักเขาออกฟ้า: “อย่าทำแบบนี้ค่ะ... ขอร้อง”อาร์ม: “บอกผมมาว่าเกิดอะไรขึ้น”ฟ้า: “ฟ้าไม่อยากให้คุณต้องเจ็บเพราะฟ้าอีกแล้ว”อาร์ม: “แล้วคุณคิดว่าการที่คุณเดินหนีไป ผมจะไม่เจ็บหรือไง!”เสียงของเขาสั่นพร่าอาร์ม: “ฟ้า... ผมไม่ต้องการงานหมั้น ไม่ต้องการสมบัติ ไม่ต้องการอะไรทั้งนั้น ผมต้องการแค่คุณ”ฟ้าหลับตา ปล่อยให้น้ำตาไหลลงบนเสื้อสูทของเขาอาร์มประคองใบหน้าเธอไว้ ก่อนถามเสียงเบาอาร์ม: “ขอจูบคุณได้ไหม”ฟ้ามองเขาผ่านม่านน้ำตา ก่อนพยักหน้
เสียงแพร: “อาร์มคะ คุณอยู่ในนั้นหรือเปล่า”ทั้งคู่ชะงักอาร์มสบตาฟ้า ก่อนเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์อาร์ม: “ถึงเวลาแล้วครับ”เวลา 20.30 น. | ห้องจัดเลี้ยงใหญ่เสียงพิธีกรประกาศเชิญคู่หมั้นขึ้นบนเวทีแพรปรากฏตัวในชุดราตรีสีขาวประดับลูกไม้ ใบหน้าสวยถูกแต่งแต้มอย่างประณีต เธอเดินเข้ามาคล้องแขนอาร์มด้วยรอยยิ้มมั่นใจแพร: “ยิ้มหน่อยสิคะอาร์ม แขกมองอยู่”อาร์ม: “อย่าลืมข้อตกลงของเรา”รอยยิ้มของแพรแข็งค้างแพร: “ฉันรู้ค่ะว่าต้องทำอะไร ขอแค่คุณทำตามที่ตกลงไว้ แม่ของฟ้าก็จะปลอดภัย”อาร์มหันขวับอาร์ม: “ถ้าแม่ของฟ้าเป็นอะไรไปแม้แต่ปลายเล็บ ผมจะไม่ปล่อยคุณไว้แน่”แพรยิ้มหวานให้แขก แต่กระซิบลอดไรฟันแพร: “ระวังคำพูดหน่อยค่ะที่รัก”บนเวที พ่อของอาร์มยืนถือไมโครโฟนอยู่กลางแสงไฟพ่ออาร์ม: “วันนี้เป็นวันที่ผมมีความสุขที่สุด วันที่ลูกชายของผมจะได้เริ่มต้นชีวิตครอบครัวกับผู้หญิงที่เหมาะสม”อาร์มกำมือแน่นคำว่าเหมาะสมทำให้เขาแทบหัวเราะออกมาพ่ออาร์ม: “และผมหวังว่าทุกคนจะร่วมเป็นสักขีพยานในความรักครั้งนี้”ทันใดนั้น จอขนาดใหญ่ด้านหลังเวทีก็ดับวูบแขกทั้งงานหันไปมองด้วยความสงสัยภาพหนึ่งปรากฏขึ้นเป็นภาพพ่อข







