เข้าสู่ระบบฟ้า: "ขอบคุณนะคะอาจารย์"
อาร์ม: "แล้วก็อีกเรื่อง" ฟ้า: "อะไรคะ?" อาร์ม: "วันนี้ผมจะให้ฝ่ายไอทีตรวจสอบต้นทางของคลิป และจะดำเนินการตามขั้นตอนของมหาวิทยาลัย" ฟ้ายิ้มบาง ๆ ฟ้า: "อาจารย์นี่ดีกว่าที่ฟ้าคิดอีกนะคะ" อาร์มยกคิ้ว อาร์ม: "แล้วก่อนหน้านี้คิดว่าผมเป็นอะไร?" ฟ้า: "คิดว่าเป็นยักษ์ค่ะ" อาร์ม: "ฟ้า!" ฟ้าหัวเราะออกมาเป็นครั้งแรกของวัน แต่เสียงหัวเราะนั้นกลับต้องหยุดลง เมื่อโทรศัพท์ของอาร์มดังขึ้น เขากดรับสาย เสียงเลขาดังขึ้นอย่างเร่งรีบ "อาจารย์คะ มีคนมาขอพบค่ะ เขาบอกว่าเป็นพ่อของนักศึกษาฟ้า" อาร์มหันไปมองฟ้าทันที ฟ้า: "พ่อเหรอคะ?" อาร์ม: "ให้เขาขึ้นมาพบผม" ไม่ถึงห้านาที ประตูห้องก็เปิดออก ชายวัยกลางคนคนหนึ่งเดินเข้ามา ใบหน้าของเขาทำให้อาร์มถึงกับยืนนิ่ง เพราะผู้ชายคนนี้คือคนที่เขาคิดว่าเสียชีวิตไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน! ชายคนนั้นมองอาร์ม ก่อนพูดประโยคที่ทำให้ทุกคนตกตะลึง"ฉันกลับมาแล้ว... และฉันจะบอกความจริงทั้งหมดเกี่ยวกับเรื่องเมื่อสิบปีก่อน"
ฟ้าหันไปมองชายคนนั้น น้ำตาไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว ฟ้า: "พ่อ...!" ณ ห้องพักอาจารย์ เวลา 10.45 น. บรรยากาศภายในห้องเงียบสนิท ฟ้ายืนมองชายวัยกลางคนตรงหน้าด้วยน้ำตาคลอ เธอแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง ฟ้า: "พ่อ... พ่อจริง ๆ เหรอคะ?" ชายวัยกลางคนยิ้มบาง ๆ พ่อ: "ฟ้า... ลูกโตขึ้นมากเลยนะ" ฟ้าวิ่งเข้าไปกอดพ่อทันที ฟ้า: "พ่อหายไปไหนมาตั้งสิบปี! รู้ไหมว่าฟ้ากับแม่รอพ่อมาตลอด!"พ่อกอดลูกสาวแน่น น้ำตาคลอไม่แพ้กัน เธอทั้งหมดเสียใจและดีใจในเวลาเดี่ยวกัน ตลอดเวลาที่พ่อไม่อยู่
เธอทุกข์มาก เฝ้ารอ สงสัย เสียใจ ปะปนกันตลอด พ่อ: "พ่อขอโทษลูก พ่อมีเหตุผลที่กลับมาไม่ได้" ฟ้าผละออกมามองหน้า ฟ้า: "แล้วทำไมพ่อต้องหายไปด้วยคะ? แม่บอกฟ้าว่าพ่อเสียชีวิตไปแล้ว!" พ่อเงียบไป ก่อนเหลือบมองอาร์มที่ยืนอยู่ข้างโต๊ะทำงาน พ่อ: "เพราะพ่อไม่อยากให้ลูกกับแม่ต้องตกอยู่ในอันตราย" ฟ้าได้ยินพ่อพูดถึงกับตกใจ คำถามในหัวไหลมาเหมือนสายน้ำ อาร์ม: "คุณกลับมาทำไม?" พ่อหันไปสบตาอาร์ม พ่อ: "ฉันกลับมาเพื่อสะสางเรื่องที่ยังค้างคา" อาร์ม: "สิบปีที่ผ่านมา คุณปล่อยให้ครอบครัวผมต้องรับผิดชอบกับสิ่งที่ไม่ได้ทำ คุณคิดว่าผมจะเชื่อคำพูดคุณง่าย ๆ เหรอ?" พ่อ: "ฉันไม่ได้ขอให้แกเชื่อ แต่ฉันจะพิสูจน์ให้เห็น" อาร์มยิ้มเย็น อาร์ม: "ผมรอดูอยู่" ฟ้าหันไปมองอาร์มอย่างไม่พอใจ ฟ้า: "อาจารย์คะ นี่พ่อของฟ้านะคะ" อาร์ม: "ผมรู้ว่าเขาเป็นพ่อเธอ แต่เรื่องที่เกิดขึ้นมันไม่ได้หายไปเพียงเพราะเขากลับมา" พ่อ: "ไม่เป็นไรฟ้า อย่าเถียงกับเขาเลย" ก่อนเดินออกจากห้อง พ่อหันกลับมาพูดกับอาร์มเบา ๆ พ่อ: "ระวังคนที่คุณไว้ใจให้ดีนะอาร์ม"อาร์มขมวดคิ้ว
อาร์ม: "คุณหมายความว่ายังไง?" พ่อไม่ตอบ ก่อนเดินออกไปพร้อมฟ้า ณ โรงอาหารมหาวิทยาลัย เวลา 12.00 น. ฟ้านั่งกินข้าวกับต้น แต่สีหน้าของเธอยังเต็มไปด้วยความกังวล ต้น: "ตกลงพ่อแกกลับมาจริง ๆ เหรอ?" ฟ้า: "จริงสิ ฉันยังไม่รู้เลยว่าควรดีใจหรือเสียใจดี" ต้น: "อย่างน้อยแกก็ได้เจอพ่ออีกครั้งนะ" ฟ้ายิ้มบาง ๆ ฟ้า: "แต่พ่อดูเหมือนมีเรื่องปิดบังเราอยู่"ต้น: "ทุกคนมีความลับทั้งนั้นแหละ บางทีการไม่รู้ก็อาจดีกว่า"
ฟ้ามองต้น ฟ้า: "พูดเหมือนแกรู้อะไรเลยนะ ต้นชะงักเล็กน้อย ก่อนรีบเปลี่ยนเรื่อง ต้น: "กินข้าวเถอะ เดี๋ยวเข้าเรียนสาย" ขณะเดียวกัน โทรศัพท์ของฟ้าก็มีข้อความเข้ามา เป็นข้อความ ขึ้นว่า ข้อความจากเบอร์ที่ไม่รู้จัก "อย่าดีใจไปเลยที่พ่อกลับมา คนที่หายไปสิบปีไม่ได้กลับมาเพราะคิดถึงลูกหรอก"ฟ้าหน้าซีด
ต้น: "เป็นอะไร?" ฟ้ารีบคว่ำโทรศัพท์ ฟ้า: "ไม่มีอะไร" แต่มีใครบางคนกำลังจับตามองเธออยู่จากชั้นสองของอาคารฟ้า: “คุณอาร์มคะ”อาร์ม: “ครับ คนดี”ฟ้า: “อย่าปล่อยมือฟ้าในวันที่เรากลับไปเจอความจริงนะคะ”เขาก้มลงจูบเรือนผมของเธออาร์ม: “ผมสัญญา แต่คุณก็ต้องสัญญากับผมเหมือนกัน”ฟ้า: “เรื่องอะไรคะ”อาร์ม: “ไม่ว่าจะได้ยินอะไร อย่าเพิ่งตัดสินผมโดยไม่ให้โอกาสอธิบาย”รอยยิ้มของฟ้าค่อย ๆ จางลง เธอเงยหน้ามองเขาอย่างสงสัยฟ้า: “ทำไมคุณพูดเหมือนมีเรื่องปิดบังฟ้าอยู่เลยคะ”อาร์มนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนจะดึงเธอเข้ามากอดอาร์ม: “คืนนี้ผมขอเป็นแค่ผู้ชายคนหนึ่งที่รักคุณได้ไหมครับ พรุ่งนี้… ผมจะตอบทุกคำถามที่คุณอยากรู้”ฟ้าไม่ได้ซักถามต่อ เธอเพียงยกมือขึ้นโอบแผ่นหลังเขา แล้วกระซิบเบา ๆฟ้า: “งั้นคืนนี้กอดฟ้าไว้นาน ๆ นะคะ”อาร์ม: “ทั้งคืนเลยครับ”เขาจูบเธออีกครั้ง ก่อนทั้งคู่จะค่อย ๆ ถอยห่างจากหน้าต่างที่เปิดรับเสียงคลื่นทะเล แล้วเดินเคียงกันไปยังเตียงกว้างกลางห้องแสงจันทร์ยังคงทอดผ่านผ้าม่านสีขาว เสียงคลื่นกลบถ้อยคำกระซิบหวานที่มีเพียงคนสองคนได้ยินคืนนั้นพวกเขาปล่อยให้ความรักและความคิดถึงได้ทำหน้าที่ของมัน โดยไม่ต้องมีคำสัญญาใดมากไปกว่าอ้อมกอดที่ไม่ยอมคลายเช้าวันต่อมาแสงแดดอ่อน ๆ ลอดผ่านผ้าม่าน ฟ้าลืมตาขึ้นในอ้
คืนนี้… ขอรักคุณให้เต็มหัวใจฉากรักริมทะเลยามค่ำคืนเสียงคลื่นทะเลซัดเข้าหาฝั่งเป็นจังหวะสม่ำเสมอ แสงจันทร์ส่องผ่านผ้าม่านสีขาวที่ปลิวไหวตามแรงลม ห้องพักริมทะเลเงียบสงบ มีเพียงแสงไฟสีอุ่นจากโคมข้างเตียงที่ทำให้บรรยากาศดูอบอวลไปด้วยความโรแมนติกฟ้ายืนอยู่หน้ากระจก สวมชุดนอนผ้าเนื้อนุ่ม ผมยาวถูกปล่อยสยายลงบนแผ่นหลัง เธอกำลังมองเงาของตัวเองเพลิน ๆ ก่อนจะสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อมีแขนแข็งแรงโอบรอบเอวจากด้านหลังอาร์ม: “ยืนอยู่ตรงนี้ตั้งนาน คิดอะไรอยู่ครับ”ฟ้า: “คิดว่าพรุ่งนี้เราจะต้องกลับไปเจอเรื่องวุ่นวายอีกแล้วค่ะ”อาร์มวางคางลงบนไหล่ของเธอ ก่อนจะกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้นอาร์ม: “คืนนี้อย่าเพิ่งคิดถึงพรุ่งนี้ได้ไหมครับ ผมอยากให้คุณอยู่กับผมตรงนี้”ฟ้า: “แล้วถ้าฟ้ากลับไปเจอเรื่องที่ทำให้เราไม่ได้อยู่ด้วยกันล่ะคะ”อาร์มหมุนตัวเธอให้หันมาเผชิญหน้า แววตาคมมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยอาร์ม: “ผมหึงแม้กระทั่งความคิดที่ทำให้คุณกลัวว่าจะเสียผมไป”ฟ้า: “หึงความคิดด้วยเหรอคะ”อาร์ม: “ครับ เพราะผมอยากเป็นคนเดียวที่ทำให้คุณยิ้ม ไม่ใช่คนที่ทำให้คุณต้องร้องไห้”ฟ้ายิ้มบาง ๆ ก่อนยกมือขึ้นแตะแก้มเขาฟ้า: “แต่บา
เวลา 00.30 น. | ชายหาดส่วนตัวทั้งคู่เดินลงมาที่ชายหาดอีกครั้ง อาร์มถอดรองเท้าถือไว้ในมือ ส่วนฟ้าพับชายกระโปรงขึ้นเล็กน้อยเพื่อไม่ให้เปียกเม็ดทรายเย็นนุ่มสัมผัสฝ่าเท้า ลมทะเลพัดกลิ่นเค็มจาง ๆ มาแตะปลายจมูกอาร์มเดินไปหยุดตรงบริเวณที่คลื่นซัดขึ้นมาเพียงเล็กน้อย ก่อนหันกลับมายื่นมือให้เธออาร์ม: “มาเต้นรำกันไหมครับ”ฟ้า: “ไม่มีเพลงนะคะ”อาร์ม: “มีเสียงคลื่นก็พอแล้ว”ฟ้า: “คะ”อาร์ม: “ถ้าไม่มีเรื่องวุ่นวายทั้งหมดนี้ คุณอยากใช้ชีวิตแบบไหน”ฟ้าคิดอยู่ครู่หนึ่งฟ้า: “อยากมีร้านกาแฟเล็ก ๆ ค่ะ อยู่ริมทะเล มีต้นไม้เยอะ ๆ ตอนเช้าขายกาแฟ ตอนเย็นนั่งดูพระอาทิตย์ตก”อาร์ม: “แล้วผมล่ะ”ฟ้า: “คุณก็มาเป็นลูกค้าประจำสิคะ”อาร์ม: “แค่นั้นเองเหรอ”ฟ้ายิ้มเจ้าเล่ห์ฟ้า: “ถ้าทำตัวดี อาจได้เป็นคนชงกาแฟก็ได้ค่ะ”อาร์มหัวเราะ ก่อนก้มลงจูบปลายจมูกเธออาร์ม: “ถ้าเป็นร้านของคุณ ผมยอมเป็นทุกอย่างเลย”ฟ้าซบลงกับอกเขาฟ้า: “สัญญานะคะว่าเราจะมีวันนั้นด้วยกัน”อาร์มกอดเธอแน่นขึ้นอาร์ม: “สัญญาครับ”เวลา 01.15 น. | ห้องพักริมทะเลฟ้าหลับไปแล้วบนโซฟา ศีรษะหนุนตักอาร์ม มือเล็กยังจับชายเสื้อของเขาไว้ราวกับกลัวว่าเขาจะห
ฟ้า: “งั้นคืนนี้ฟ้าขอเป็นแฟนที่ไม่ต้องคิดอะไรได้ไหมคะ”อาร์ม: “ได้สิครับ คืนนี้ผมยกตำแหน่งอาจารย์ดุ ๆ ให้คนอื่นไปก่อน”เวลา 23.00 น. | รีสอร์ตเล็กริมทะเลอาร์มไม่ได้พาฟ้าไปที่โกดังทันที เขาเลี้ยวรถเข้ามายังรีสอร์ตเล็ก ๆ ริมทะเล ซึ่งตั้งอยู่ห่างจากตัวเมือง บริเวณด้านหน้ามีต้นมะพร้าวเรียงราย โคมไฟไม้สานแขวนอยู่ตามทางเดิน และเสียงคลื่นดังแผ่ว ๆ จากชายหาดฟ้ามองออกไปนอกหน้าต่างอย่างประหลาดใจฟ้า: “ทำไมเรามาที่นี่คะ”อาร์ม: “ผมอยากพาคุณมาพักสักหน่อย”ฟ้า: “แต่แม่ของฟ้า...”อาร์ม: “ผมให้คนที่ไว้ใจได้ตามหาแม่คุณอยู่แล้วครับ เราต้องมีสติ ถ้าเราเหนื่อยจนคิดอะไรไม่ออก เราจะช่วยใครไม่ได้เลย”เขาหันมาสบตาเธออาร์ม: “อีกอย่าง ผมอยากมีเวลาสองคนกับคุณบ้าง”ฟ้าหน้าแดงเล็กน้อยฟ้า: “นี่คุณกำลังอ้อนฟ้าอยู่หรือเปล่า”อาร์ม: “เพิ่งรู้เหรอครับ”เธอหัวเราะ ก่อนยื่นมือไปให้เขาจับทั้งคู่เดินผ่านทางเดินไม้ที่ทอดยาวไปยังชายหาด ท้องฟ้ามืดสนิท มีเพียงแสงจันทร์ที่ลอดผ่านเมฆบาง ๆ สะท้อนผิวน้ำเป็นประกายระยิบระยับลมทะเลพัดเส้นผมของฟ้าปลิวเบา ๆ อาร์มจึงถอดเสื้อสูทคลุมไหล่ให้เธอฟ้า: “แล้วคุณไม่หนาวเหรอคะ”อาร์ม: “ผ
เธอหันกลับมาอย่างรวดเร็ว รีบเช็ดน้ำตาฟ้า: “คุณออกมาทำไมคะ แขกในงานกำลังรออยู่”อาร์มเดินเข้ามาหาอาร์ม: “ผมไม่สนแขก ผมสนแค่คุณ”เขาจับมือเธอ แต่ฟ้ากลับดึงมือออกฟ้า: “เราเลิกกันเถอะค่ะ”อาร์มชะงักอาร์ม: “คุณพูดว่าอะไรนะ”ฟ้า: “ฟ้าไม่รักคุณแล้ว”เขามองใบหน้าเธอเนิ่นนาน ก่อนจะส่ายหน้าเบา ๆอาร์ม: “มองตาผมแล้วพูดอีกครั้ง”ฟ้าเม้มริมฝีปากแน่นฟ้า: “ฟ้าไม่รักคุณแล้วค่ะ”อาร์มยิ้มเศร้า ๆอาร์ม: “คุณโกหกไม่เก่งเลยนะ”เขายื่นมือไปแตะแก้มเธออาร์ม: “ต่อให้คุณพูดอีกกี่ครั้ง ผมก็ยังรู้ว่าคุณรักผม”ฟ้าร้องไห้ออกมาในที่สุดอาร์มดึงเธอเข้ามากอด ทว่าครั้งนี้เธอพยายามผลักเขาออกฟ้า: “อย่าทำแบบนี้ค่ะ... ขอร้อง”อาร์ม: “บอกผมมาว่าเกิดอะไรขึ้น”ฟ้า: “ฟ้าไม่อยากให้คุณต้องเจ็บเพราะฟ้าอีกแล้ว”อาร์ม: “แล้วคุณคิดว่าการที่คุณเดินหนีไป ผมจะไม่เจ็บหรือไง!”เสียงของเขาสั่นพร่าอาร์ม: “ฟ้า... ผมไม่ต้องการงานหมั้น ไม่ต้องการสมบัติ ไม่ต้องการอะไรทั้งนั้น ผมต้องการแค่คุณ”ฟ้าหลับตา ปล่อยให้น้ำตาไหลลงบนเสื้อสูทของเขาอาร์มประคองใบหน้าเธอไว้ ก่อนถามเสียงเบาอาร์ม: “ขอจูบคุณได้ไหม”ฟ้ามองเขาผ่านม่านน้ำตา ก่อนพยักหน้
เสียงแพร: “อาร์มคะ คุณอยู่ในนั้นหรือเปล่า”ทั้งคู่ชะงักอาร์มสบตาฟ้า ก่อนเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์อาร์ม: “ถึงเวลาแล้วครับ”เวลา 20.30 น. | ห้องจัดเลี้ยงใหญ่เสียงพิธีกรประกาศเชิญคู่หมั้นขึ้นบนเวทีแพรปรากฏตัวในชุดราตรีสีขาวประดับลูกไม้ ใบหน้าสวยถูกแต่งแต้มอย่างประณีต เธอเดินเข้ามาคล้องแขนอาร์มด้วยรอยยิ้มมั่นใจแพร: “ยิ้มหน่อยสิคะอาร์ม แขกมองอยู่”อาร์ม: “อย่าลืมข้อตกลงของเรา”รอยยิ้มของแพรแข็งค้างแพร: “ฉันรู้ค่ะว่าต้องทำอะไร ขอแค่คุณทำตามที่ตกลงไว้ แม่ของฟ้าก็จะปลอดภัย”อาร์มหันขวับอาร์ม: “ถ้าแม่ของฟ้าเป็นอะไรไปแม้แต่ปลายเล็บ ผมจะไม่ปล่อยคุณไว้แน่”แพรยิ้มหวานให้แขก แต่กระซิบลอดไรฟันแพร: “ระวังคำพูดหน่อยค่ะที่รัก”บนเวที พ่อของอาร์มยืนถือไมโครโฟนอยู่กลางแสงไฟพ่ออาร์ม: “วันนี้เป็นวันที่ผมมีความสุขที่สุด วันที่ลูกชายของผมจะได้เริ่มต้นชีวิตครอบครัวกับผู้หญิงที่เหมาะสม”อาร์มกำมือแน่นคำว่าเหมาะสมทำให้เขาแทบหัวเราะออกมาพ่ออาร์ม: “และผมหวังว่าทุกคนจะร่วมเป็นสักขีพยานในความรักครั้งนี้”ทันใดนั้น จอขนาดใหญ่ด้านหลังเวทีก็ดับวูบแขกทั้งงานหันไปมองด้วยความสงสัยภาพหนึ่งปรากฏขึ้นเป็นภาพพ่อข
![พิศวาสรักลูกหนี้ [ซีรีส์ พิศวาสรัก 1/4]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)






