รักเล็กๆของชีวิตฝึกสอน

รักเล็กๆของชีวิตฝึกสอน

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-07-19
Oleh:  misoOngoing
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
Belum ada penilaian
13Bab
496Dibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

ชีวิตในรั้วมหาลัย 4 ปีเต็มกับการตั้งใจ ปีสุดท้ายกับการเปลี่ยนชีวิตจากเด็ก ก้าวไปสู่การเป็นผู้ใหญ่เกือบจะเต็มตัว และปีที่เปลี่ยนชีวิตของทั้งฉันและเธอไปตลอดกาล

Lihat lebih banyak

Bab 1

ก้าวแรกในรั้วโรงเรียน

I was an heir to a great fortune, but my biological parents were deeply in debt, living on the streets. My younger brother had even been so severely beaten by creditors that he was now paralyzed.

I pitied them, so I made the decision to give up my life as a wealthy heir that my foster parents had given me.

To pay off debts, my fiancée was forced to sing at nightclubs, often groped by men. Meanwhile, I took on three jobs. I served tables in the morning and worked as a delivery guy in the evening, working myself to the bone.

One day, I was hired to move mannequins, and it brought me to a luxurious bridal shop. In the VIP room, I found my supposedly paralyzed younger brother in the arms of my fiancée, both of them kissing. And standing beside them, clapping and smiling approvingly, were my biological parents. They were at a wedding shop, happily picking out a wedding dress, as if everything was fine.

I couldn't believe it. I immediately called Solomon Reed, my foster father. "Dad, I made a huge mistake," I said.

Solomon sighed heavily on the other end of the line, his voice shaky with emotion. "You brat. Wait for me. I'll be there to pick you up."

-

I set the phone down, my teeth gritted. I could only stare at the happy scene in front of me.

Giselle Schneider, smiling brightly, was leaning into my brother, Kevin Sullivan's, arms. My father was pulling out his credit card to pay for the dress, without a second thought.

I rubbed my eyes, hoping this was just a nightmare, but the reality of it all hit me. I had been tricked. My family wasn't living in poverty, and they certainly weren't living on the streets, facing constant bullying.

My heart raced with anger as I realized what had happened.

At that moment, the team leader of the moving crew kicked me hard in the back.

"What are you standing around for? Get to work!" he barked. "If you delay this any longer, you won't get paid today!"

The force of the kick made me stumble forward, and it only made me see the scene more clearly.

I was holding the mannequin so tightly it creaked under the pressure, but I couldn't tear my eyes away from the sight of the people I had once trusted.

My mother, who had claimed to be looking for me for years, had never cared about me. My fiancée, who had urged me not to forget the "sacrifices" my biological parents had made, was in on it all along.

I couldn't understand why they had gone so far. Why did they lie to me when there was no real debt to pay?

My thoughts were a tangled mess, and the crew leader impatiently kicked me again, his eyes full of disdain.

"What are you doing just standing there? You could never afford these wedding dresses no matter how hard you worked!"

Ignoring his words, I lowered my head and sent my location to Solomon.

But just then, the moving crew leader noticed the deformed mannequin in my hands and flew into a rage. He shoved me hard to the ground, and before I could react, my head slammed against the glass, blood pouring from the wound.

It was then that the people in the VIP room noticed me.

"Darling!" my fiancée screamed, her voice filled with panic.

I instinctively pressed my hand to my forehead to stop the bleeding, but the next moment, I saw her rush to Kevin, hiding in his arms.

She wasn't calling out to me.

In that moment, it felt like my heart had been crushed, like all the life had drained out of me.

The crew leader carefully set the mannequin down, then raised his fist and stormed toward me, shouting curses.

"Idiot, what's your problem? Do you know how much I'm losing because of you? You're broke. Why are you looking at rich women like you think you're some kind of wealthy heir?"

The loud commotion caught the attention of everyone in the room.

My father, dressed in an expensive suit, walked over and looked down at me. "What's this mess? You look ridiculous!"

It was a bitter, mocking question.

If it hadn't been for my attempt to "pay off their debts", would I have aged so fast, becoming like some middle-aged man? Yet here he was, mocking me.

Looking at his cold, indifferent face, I felt my heart drop to the depths of despair.

I had foolishly believed they would feel guilty. How ridiculous. It made me sick to my stomach.

Just then, my mother arrived, her expression a mix of annoyance and frustration. She scowled at me. "We kept it from you because we were trying to protect you. Why did you have to snoop around?"
Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
13 Bab
ก้าวแรกในรั้วโรงเรียน
"เห้ย อยู่ไหนแล้ววะ ไอ้ริว สายแล้วนะเมิง เดี๋ยวยื่นหนังสือไม่ทัน เออๆๆ กรูรออยู่หน้าประตู 2 นะ เออๆ ให้ไว"ผม อัครพนธ์ ชูวิจิตร นักศึกษาชั้นปีที่ 4 ของมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในจังหวัดเล็กๆ ทางภาคเหนือ ปีนี้เป็นปีสุดท้ายของการเรียนในรั้วมหาลัย ในปีนี้พวกผมและเพื่อนๆ ต้องออกพื้นที่ครับ คือไม่ต้องเข้ามหาลัยละค้าบบบ แต่ต้องกลับมาเข้าโรงเรียนครับ เข้าไปทำไมน่ะ หรอ ก็พวกผมเป็นนักศึกษาที่เรียนวิชาครูไงครับ ปีนี้เราเลยต้องออกฝึกสอนครับ พวกผมเรียนครูสาขาไร ลองทายดูซิครับ เป็นสาขาที่เวลาเข้าไปสอน เด็กๆ จะชอบเรียนกันมากเลย เพราะเป็นวิชาที่ไม่เคร่งเครียดเท่าไร ไม่ต้องพกสมุด หนังสือเวลามาเรียน ใช่แล้วครับ พวกผมเรียนเอกพลศึกษาครับ และตอนนี้เป็นช่วงปิดเทอมของเด็กๆ ครับ แต่พวกผมต้องมามหาลัยเพื่อเลือกโรงเรียนที่จะไปฝึกสอน ซึ่งผมกับเพื่อนก็เลือกโรงเรียนที่พวกรุ่นพี่ๆ เคยให้ข้อมูลไว้ครับว่า ใกล้มหาลัย เดินทางสะดวก และที่สำคัญรุ่นพี่บอกว่า ครูที่นี่ใจดีครับบ เข้าทางพวกผมเลย แบบนี้มันต้องแย่งชิงกันหน่อยละครับบบ "ไอ้เฟลม โทษทีว่ะ กรูท้องเสีย ไปเหอะเมิง เดี๋ยวพวกไอ้ดลจะเชิดเป้าหมายเราไปซะก่อน" นี่ละครับไอ้ริ
last updateTerakhir Diperbarui : 2024-12-03
Baca selengkapnya
กิจกรรมเชื่อมสัมพันธ์
วันแรกของการเข้าโรงเรียนวันนี้เป็นวันที่ 1 พฤษภาครับบ วันที่พวกผมต้องเข้ามาโรงเรียนที่ฝึกสอนวันแรก มันก็ตื่นเต้นเป็นธรรมดา วันนี้ผมตื่นแต่เช้า ใส่ชุดนักศึกษาเต็มยศ (นานๆ จะได้ใส่ เพราะปกติพวกผมจะใส่กันแต่ชุดพละ) แล้วก็ออกจากหอไปหาไอ้วี เพราะไม่งั้นเดี๋ยวมันจะสายอีก เห้อ เหนื่อยใจจริงๆ พอเรามาถึงโรงเรียน โห! เพียบเลยครับ ทั้งเด็กทั้งผู้ปกครองเริ่มมากันแล้ว พวกผมรีบเดินเข้าไปในโรงเรียนทันที"ทางนี้ๆ ครูเค้ากำลังรอนักศึกษาผู้ชายอยู่เลย" ฝ้าย เพื่อนนักศึกษาเอกสังคมเรียกพวกผมที่เดินเข้ามาพวกผมรีบเดินไปหาเพื่อนที่ยืนรออยู่ "มีไรหรอฝ้าย" ไอ้ต้าร์ถาม ครูผู้ชายคนนั้นเค้าขอแรงนักศึกษาช่วยจัดโต๊ะเพื่อรอผู้ปกครองที่จะมาจ่ายค่าเทอมน่ะ แล้วเห็นว่า เดี๋ยวตอน 8 โมงจะประกาศให้ผู้ปกครองกับนักเรียนเข้ามาได้ เพราะตอนนี้ครูที่ปรึกษาของแต่ละชั้นมารอแล้ว" ฝ้ายตอบพวกผม"เคร ได้ๆ เดี๋ยวเราไปช่วยครูเค้าก่อนนะ ฝากกระเป๋าด้วย ฝ้าย" ผมตอบ "ได้ๆ งั้นเดี๋ยวเราเอากระเป๋าไปไว้ในห้องวิชาการละกัน เพราะครูให้เอาไปไว้ที่นั่นแล้วจะดักรอเพื่อนที่เหลือที่ยังไม่มาด้วย เครนะ" พอพูดจบ ฝ้ายก็ถือกระเป๋าเรา 3 คนแล้วเดินขึ้นตึ
last updateTerakhir Diperbarui : 2024-12-04
Baca selengkapnya
มีแต่เรื่องสนุก
ตั้งแต่เปิดเทอมมา พวกเราก็ทำหน้าที่สอนกันครับ ไปเข้าสอนพร้อมครูพี่เลี้ยง ผมก็เหมือนกัน ผมได้สอนชั้นประถม โดยทางโรงเรียนให้สอนชั้น ป. 4 กับ ป. 5 แต่ผมก็ตามพี่เลี้ยงไปทุกชั่วโมงล่ะครับ เค้าเรียกเก็บเกี่ยวประสบการณ์ ส่วนเพื่อนๆผมอีก 2 คนก็เหมือนกันครับ บางทีก็เดินมาหาผมบ้าง มาแวะคุยกันบ้าง เย็นวันศุกร์ของอาทิตย์แรกของการฝึกสอน ครูปาล์มให้ครูจิ๊บทักพวกเรามา (ออ! ผมลืมบอกไป ครูจิ๊บเป็นครูพี่เลี้ยงผมเองครับ)"ปาล์ม ทำไร วีกับต้าร์ละ อยู่ด้วยกันเปล่า" ครูจิ๊บโทรถาม "อยู่ด้วยกันครับครูจิ๊บ ว่างครับ มีไรครับ" "ครูปาล์มให้โทรชวนไปกินข้าวเย็น" เจอกันที่โรงเรียนรอพวกครูประชุมเสร็จก่อนนะ"พอถึงเวลาประมาณ 6 โมง พวกผมก็เห็นครูปาล์ม ครูจิ๊บเดินมาจากห้องประชุม "เอามอไซต์กันมาใช่ป่ะ" ครูปาล์มถาม "งั้นก็ซิ่งมอไซต์ไปกันเนอะ สะดวกดี" "เรา 3 คนไปด้วยกัน แล้วเอารถคันนึงมาให้ครู เครนะ" ครูจิ๊บพูดครูปาล์มพาพวกเรามากินชาบู ร้านใกล้ๆ โรงเรียน มาถึงก็เลือกโต๊ะ ครูจิ๊บบอกดีนะยังไม่ค่อยมีคน ไม่งั้นรอแย่เลย วีกับตาร์นั่งด้วยกัน ครูจิ๊บชิ่งไปนั่งหัวโต๊ะ ผมเลยนั่งกับครูปาล์ม นั่งทานไป คุยไป ครูจิ๊บกับครูปาล์มคุ
last updateTerakhir Diperbarui : 2024-12-09
Baca selengkapnya
วิชาการ วิชาใจ..(1)
เมื่อถึงวันเดินทางไปแข่งขันวิชาการ ครูและนักเรียนที่เข้าแข่งขันมาเจอกันที่โรงเรียนตอนเช้า นักเรียนตื่นเต้นที่จะได้ไปแข่งขันต่างจังหวัด บรรดานักเรียนที่ไม่ได้เป็นตัวแทนมาโรงเรียนตามปกติ เดินมาทักทายนักเรียนที่จะไปเข้าแข่งขัน ผมมาถึงโรงเรียน ก็เอาเป้สะพายแล้วเดินเข้าโรงเรียน ก็เจอไอ้ริวนั่งอยู่ที่สนามฟุตบอล เลยเดินเข้าไปทัก"เห้ย ไอ้ริว กรูเอาคีย์การ์ดห้องวางไว้ใต้พรมเช็ดเท้านะเมิง เหมือนเดิม""เคร แล้วเมิงเตรียมของแล้วไง""ยัง ก็กรูแวะมาหาเมิงแล้วจะขึ้นไปหาครูที่ห้องวิชาการ ว่าจะมีอะไรให้ช่วยขนมั้ย เมิงเห็นครูเค้ามากันยังวะ""กรูเห็นครูจิ๊บมาแล้วนะ เมิงลองขึ้นไปดูดิ แล้วเมิงไม่มีกุญแจห้องวิชาการหรอ ครูจิ๊บไม่ได้ให้สำรองไว้งะวะ" ไอ้ริวถาม"เปล่าๆๆ เมิง กรูไม่รับเอง เพราะครูเค้ามากันโคตรเช้าเลย กรูมาถึงเค้ามากันหมดแล้ว" ผมพูดกับไอ้ริว "แล้วไอ้ต้าร์ละ ยังไม่มางะวะเมิง" ผมถามถึงไอ้ต้าร์ "ยังไม่มา แต่เห็นว่าจะแวะซื้อข้าวเช้ามาด้วยว่ะ ก็เมิงไม่อยู่ไง ไม่มีคนแวะซื้อข้าวเช้าเลย" ไอ้ริวโอดครวญ"เออๆๆ อย่าบ่นมาก ไอ้ห่า กรูไปทำงาน ไปช่วยโรงเรียน เมิงต้องสรรเสริญกรูซิ" ผมคุยเล่นกับไอ้ริวอีกพักก็เ
last updateTerakhir Diperbarui : 2024-12-12
Baca selengkapnya
วิชาการ วิชาใจ..(2)
"เฟลมๆ ตื่นได้ละนะ เด็กๆ อาบน้ำเสร็จหมดแล้ว เราอาบน้ำซะ จะได้ออกเดินทาง เดี๋ยวรถเยอะ" ผมลืมตาขึ้นมามอง ก็เห็นครูปาล์มนั่งข้างๆ แล้วเขย่าแขนผมโอ๊ย ชีวิต ลืมตาแทบไม่ขึ้น ก็จะอะไรละครับ เมื่อคืนกว่าจะหลับได้ตั้งนาน กว่าจะข่มตาหลับได้น่าจะดึก เห้อออ ผมรีบลุกไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ใช้เวลาไม่นานหรอกครับก็เสร็จเรียบร้อย พอเราเตรียมตัวกันเสร็จ ครูปาล์มก็ให้เด็กๆ ขึ้นรถแล้วเดินไปเรียกนักการฯ เพื่อให้ขับรถเพื่อนำของที่จะเข้าแข่งขันไปด้วย พร้อมทั้งกำชับเด็กๆ ให้เตรียมกระเป๋าเสื้อผ้าเพื่อเตรียมเดินทางกลับวันนี้เลย เพราะเด็กๆ แข่งขันเสร็จก็เดินทางกลับแต่ต้องกลับพร้อมกับครูท็อป ส่วนผมก็ต้องอยู่ต่อรอกลับพร้อมพวกครูปาล์มครับ พอถึงสนามแข่งขัน ครูจิ๊บก็พาเด็กๆ ไปจับฉลากในการเลือกลำดับในการนำเสนองาน พร้อมลงทะเบียน ส่วนครูปาล์มก็พาผมไปขนของจากรถที่นักการฯ ขับมาพอมาถึงสนามแข่งครูจิ๊บกับเด็กๆ ก็เดินกลับมาพอดี ทั้งหมดจึงเดินไปที่โต๊ะแข่งขันแล้วช่วยกันจัดสถานที่ในการนำเสนอ และครูปาล์มก็ซ้อมบทนักเรียนอีกรอบ ก่อนที่จะหมดเวลาในการที่จะได้อยู่กับเด็กๆ พอใกล้ถึงเวลาทางสถานที่แข่งขันก็ให้ครูที่ปรึกษาออกจากบริเวณแ
last updateTerakhir Diperbarui : 2024-12-18
Baca selengkapnya
ใจนะใจ
"เฟลมๆๆ เสร็จยังง จะออกไปสนามแข่งกันแล้วนะ"เสียงครูจิ๊บเคาะประตูเรียกผม ส่วนผมน่ะหรอครับ ยืนเหม่ออยู่ในห้องน้ำ ก็นะใครมันจะไปปกติได้ละคร้าบบบ เจอเหตุการณ์แบบเมื่อคืนนี้ ผมค่อยๆ เก็บของแล้วตัดสินใจก้าวออกมาจากห้องน้ำ"ครับ ครูจิ๊บ เสร็จแล้วครับๆ" ผมตอบพร้อมกับเดินออกมาจากห้องน้ำ ไม่ต้องเดาครับ คนแรกที่ผมหันไปมองหน้า คือ ครูปาล์ม ครูปาล์มนั่งเป่าผมอยู่หน้าโต๊ะแต่งตัว แล้วก็มองผมผ่านกระจกแล้วก็หันไปเป่าผมต่อ โดยไม่ได้พูดอะไร เอาล๋ะซิครับ ใจไม่ดีละซิ ยังไงกันวะ กรู เห้อ!!! ผมเดินออกไปรอที่รถเพราะผมกับครูปาล์มต้องพานักเรียนที่แข่งขันของครูซายน์ไปส่งที่สนามแข่งขันก่อน ส่วนครูซายน์กับครูจิ๊บจะตามไปที่หลัง ยืนอยู่ไม่นาน ครูปาล์มก็เดินออกมา ผมไม่กล้ามองหน้าเลยครับ ใจเต้นไปหมด ไม่รู้จะทำตัวยังไง" ไป เฟลม เดี๋ยวไม่ทัน เราต้องพาเด็กไปจับฉลากลำดับการแข่งขันอีก" เสียงสวยครูปาล์มแว่วมาก่อนที่ตัวจะมาถึงรถอีกผมเลยตัดสินใจหันหน้าไป ก็เห็นครูปาล์มสะพายกระเป๋าผ้าสีดำใบเล็กๆ มีที่ห้อยตุ๊กตาสีชมพูตัวใหญ่ วิ่งมาพร้อมรอยยิ้มเจือที่หน้า เห้อ! ค่อยโล่งอกหน่อย นึกว่าจะเป็นเรื่องซะแล้ว พอไปถึงสนามแข่งขัน ครูป
last updateTerakhir Diperbarui : 2024-12-24
Baca selengkapnya
เมา....หรือเพราะเรามีใจ (NC)
หลังจากอาบน้ำเสร็จ เรา 4 คนก็นัดกันจะไปตระเวน ท่องราตรีกัน โดยที่พี่อาร์มกับครูจิ๊บนั่งหาข้อมูลในระหว่างที่กินอาหารเย็น เราตกลงกันว่าจะกินอาหารที่โรงแรมแค่พอรองท้องไม่ให้ท้องว่าง แล้วจะไปหาของอร่อยกินเรื่อยๆ ตามที่ๆเค้ารีวิวกันไว้ ผมอาบน้ำแต่งตัวก่อน เพราะครูปาล์มกำลังสรุปการแข่งขันให้กับทางโรงเรียน ผมเลือกใส่เสื้อเชิ้ตสีฟ้า กางเกงยีนส์ขาสั้นแล้วผมก็นั่งเล่นโทรศัพท์รอสักพัก ครูปาล์มก็เดินออกมาพร้อมเสื้อเกาะอกสีขาว กับกางเกงยีนส์ขายาวตัวใหญ่ แล้วเราก็เดินออกไปหาครูจิ๊บและพี่อาร์มแล้วเดินไปห้องอาหาร สั่งอาหารกินเล่นกันคนละอย่าง เสร็จแล้วก็ออกไปท่องราตรี"ที่นี่เค้าไม่มีด่านใช่มั้ยพี่อาร์ม" ผมถามพี่อาร์ม"ไม่มีๆๆ ปลอดภัยๆ ชิลล์ยาวเลยเรา 5555" พี่อาร์มหันมาคุยกับผมแล้วก็หัวเราะกัน แล้วก็ชี้ๆ บอกทางให้ผมขับไปยังจุดหมายที่หาเอาไว้ พอหาที่จอดได้เราก็ตะลุยถนนเป้าหมาย ที่มีร้านเหล้าเรียงรายตลอดเส้นทางเลย"ที่หาไว้ ร้านไหนอ่ะ จิ๊บ" ครูปาล์มถามครูจิ๊บไป ตาก็มองร้านตามทางไปเรื่อยๆ แล้วก็ชี้ชวนครูจิ๊บว่าจะเข้าร้านไหนดี"แป๊บๆ นะเจ้ ดูแมพแปร๊บบบ" ครูจิ๊บเปิดโทรศัพท์พร้อมกับไล่หาร้านที่หาไว้"อีก 3 ร
last updateTerakhir Diperbarui : 2025-01-06
Baca selengkapnya
ทุกอย่างยังเหมือนเดิม (รึเปล่า)
แสงแดดยามเช้าสาดเข้ามาในห้อง ผมค่อยๆ หรี่ตาตื่นขึ้น แล้วมือก็ปัดป่ายไปที่นอนด้านข้าง เพื่อหาครูปาล์ม แต่ก็ไม่พบ ผมรีบลุกขึ้นอย่างไว แล้วเดินไปดูในห้องน้ำ ก็ไม่เจอ ผมตกใจมาก รีบเปิดม่านริมระเบียง พอเปิดม่าน ก็โล่งใจเพราะเห็นครูปาล์ม ยืนมองทะเลอยู่ แกคงได้ยินเสียงม่านตึงหันกลับมามอง “ตื่นแล้วหรอ เฟลม” ครูปาล์มเอ่ยทักผม"ครับ ตื่นแล้ว ครูปาล์มตื่นนานแล้วหรอครับ" ผมตอบครูปาล์มพร้อมกับค่อยๆมองหน้า เพราะผมก็เขินอยู่นะกับเหตุการณ์เมื่อคืนนี้ แล้วใจก็เต้นไม่เป็นจังหวะ เพราะรอลุ้นกับท่าทีของครูปาล์ม"ตื่นสักพักละ เห็นเฟลมนอนหลับปุ๋ยเลยไม่กวน" ครูปาล์มตอบพร้อมอมยิ้ม เห้อ! ค่อยยังชั่วหน่อย แล้วต่อไปผมต้องทำตัวไงวะเนี่ย ทำตัวไม่ถูกเลย"ไปอาบน้ำ ไปเฟลม จะได้ไปกินข้าว หิวแล้วอ่า" ครูปาล์มบอกผม พร้อมกับทำหน้าแบบเด็กที่อยากกินขนม แม่ง โคตรน่ารักเลยว่ะ กรูเอ๊ยผมตัดสินใจ เดินจะไปหยิบผ้าเช็ดตัว ซึ่งต้องเดินผ่านครูปาล์ม พอกำลังจะเดินผ่าน ผมก็หันไปหอมแก้มครูปาล์มหนึ่งที"จุ๊บบ ครับผมมม ไปอาบน้ำละ" ผมเอ่ย พร้อมกับหัวเราะ"อ๊ายย ทำไรน่ะ เดี๋ยวเหอะนะ นิสัยอ่ะ" ครูปาล์มทำตาโตพร้อมกับเอามือจับที่แก้มตัวเอง
last updateTerakhir Diperbarui : 2025-02-03
Baca selengkapnya
ลำบาก ใจ
ผมอึ้งไปกับคำพูดของมีน ไม่คิดว่าการเจอกันอีกครั้งจะเจอกับเรื่องกลืนไม่เข้า คายไม่ออกแบบนี้ "หรือเพราะผู้หญิงคนนั้นหรอ ที่ทำให้เฟลมไม่ตอบซะที" มีนถามผมเพราะผมเงียบไป "แฟนใหม่หรอ เฟลม" "เปล่า ยังไม่ใช่แฟน" "ตอนนี้ยังไม่ใช่ แต่ต่อไป ยังไม่แน่ใช่มั้ย" มีนพูดแซวกลับมา ผมยิ้มแห้งๆ กลับไป "ถ้าเฟลมบอกว่ายังไม่ใช่แฟน งั้นก็แปลว่าเรายังมีสิทธิ์ใช่มั้ย เราอยากกลับไปเป็นเหมือนเดิมนะ ให้โอกาสเราอีกครั้งดีมั้ย เฟลม" มีนพูดพร้อมมองมา ผมไม่รู้จะตอบยังไง หรือจะปฏิเสธมีนยังไง จนย้อนไปถึงที่ไอ้ต้าร์เคยพูดไว้ตอนที่ผมย้ายออกมาจากหอที่อยู่กับมีนใหม่ๆ "เมิงย้ายออกมา แล้วคุยตกลงกันยังไงวะ เลิกกันขาดเลยใช่มั้ย ไอ้เฟลม" "เปล่าว่ะ ก็ย้ายออกมาเลย แล้วก็เหมือนห่างๆ กันไป เมิงก็รู้ว่าตอนหลังๆนี่ ก็ไม่ค่อยจะไปไหนมาไหนด้วยกันแล้ว เค้าก็มีสังคมของเค้า เหมือนมันค่อยๆ ห่างกันไปว่ะ ไม่รู้ซิ" "อ้าว ไอ้เหี้ย ทำไมไม่พูดให้เคลียร์กันไปวะ ว่าเลิกเลย เดี๋ยวเหอะเมิง คลุมเครือแบบนี้ คอยดูนะ สักวันเดี๋ยวเป็นเรื่อง จะว่ากรูไม่เตือน" นั่นล่ะครับบบ คำพูดไอ้ต้าร์ แล่นเข้าสมองผมเลย ตอนนี้ "ไม่เป็นไร ถ้าเฟลมยังตอบไม่ได้ เราร
last updateTerakhir Diperbarui : 2025-02-11
Baca selengkapnya
เหมือนมีอะไรมากั้น...
เห้ออ! ผมถอนหายใจ มันเป็นวันหยุดที่แสนจะอึน ทั้งอากาศทั้งอารมณ์วันหยุดนี้ ผมไม่ได้ออกไปไหนเลย อยู่แต่หอ สั่งอาหารมากินแล้วก็ดูหนังบ้าง ไล่เล่นโซเชียลบ้าง แต่มีสิ่งที่ไม่ได้ทำเลย คือ ตอบแชทครูปาล์ม เพราะอะไรหรอครับ ก็ครูปาล์มไม่ได้ทักไรผมมาเลยตั้งแต่วันที่กลับจากไปเที่ยว ผมเลยอึนๆ มึนๆทั้งวัน หลังจากเก็บผ้าที่ตากไว้เสร็จ ผมก็นั่งเล่นโทรศัพท์ดูอะไรไปเรื่อยเปื่อย จนมาเจอครูปาล์มโพสต์รูป เป็นรูปแก้วเครื่องดื่มพร้อมมีฉากหลังเป็นบรรยากาศของร้านเหล้า และคำพูดว่า "บอกแล้วอย่าเปิดใจ เป็นไงล่ะ เจ็บ...." ผมเห็นแล้วก็อึ้งไปเลย แกหมายถึงอะไร ผมหรอ ผมจะทักแชทไปดีมั้ย ถ้าทักไปแกจะตอบแชทมั้ย แล้วถ้าไม่ทักมันจะผิดปกติมั้ย ผมปวดหัว สับสนไปหมด ไม่รู้จะทำอะไรดี ผมเลยวางโทรศัพท์ไว้ที่หัวเตียงแล้วเปิดทีวี ดูหนัง แต่ในหัวคิดแต่เรื่องครูปาล์ม ไอ้หนังที่เปิดอ่ะ ไม่ได้เข้าหัวเลยครับ จนผล็อยหลับไป มาตื่นอีกทีก็ได้ยินเสียงนาฬิกาปลุก ผมเลยลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัวเตรียมไปโรงเรียน ในขณะแต่งตัวในหัวก็คิดวกไปวนมา จะทำตัวยังไงดี จะทักทายยังไง หรือจะแยกตัวออกมา มันคิดจนงงไปหมดแล้วครับ"เป็นไง มาแต่เช้าเลยนะเมิม " ไอ
last updateTerakhir Diperbarui : 2025-05-22
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status