Mag-log inShare
2 เราเคยเจอกันมาก่อนหรือเปล่า
Huling Na-update:
2025-12-02 21:48:16"..." เหมือนการที่ผมไม่หันไปมองทำเป็นเหมือนว่าไม่ได้ยินเลยทำให้นทียิ่งสนใจกว่าเดิม
นทีขยับเก้าอี้เข้าไปใกล้ๆเขาเอื้อมมือเพื่อจะสะกิดไหล่คนข้างๆ
"หวัดดีนที" แต่เหมือนแจมหนึ่งในแก๊งสามสาวจะเข้ามาทักก่อน
ผมถอนหายใจด้วยความโล่ง ขอบคุณนะแจมเธอคือนางฟ้ามาโปรด
"หวัดดี เธอคือ.." นทีหันไปสนใจเพื่อนใหม่ที่มาทัก
"เราชื่อแจม ฝากตัวด้วยนะ"
"ยินดีที่ได้รู้จัก" นทีส่งยิ้มให้กับแจมทำให้แจมตกอยู่ในภวังค์แห่งความเคลิ้มกับใบหน้าพระเจ้าสร้างของเขา
"ฉันพิงค์นะ ขอไลน์หน่อยดิ" พิงค์มาแรงแซงทางโค้งไม่พูดมากรุกเลย
แจมและกี้ที่ได้ยินดังนั้นหันขวับมาหาพิงค์ที่อยู่ตรงกลางอย่างไม่เชื่อสายตา
"ฉันขอด้วย" แจมพูดขึ้น
"ฉันกี้นะ ขอด้วยดิ"
"อะไรของพวกแกวะ ฉันขอก่อนนะโว้ยย" พิงค์หัวเสียที่เห็นเพื่อนขอตาม
"เอ่อ ใจเย็นๆก่อนนะเดี๋ยวเราให้" แหมพ่อคุณ หล่อเลือกได้จริงๆ ผมที่เห็นดังนั้นก็ได้แต่แอบเหน็บแนมในใจ
นทีหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อที่จะให้สาวได้แอดไลน์แต่เผอิญว่าครูดันเคาะกระดานเสียก่อน
ก๊อกๆ "นักเรียน ครูยังแนะนำไม่เสร็จมีเพื่อนมาใหม่อีกคนกำลังมาถึงพอดีเลย"
ทุกคนต่างดูไม่สนใจเพราะตอนนี้กำลังให้ความสนใจกับนทีนักเรียนหน้าใหม่ไฟแรงทรงเบ้าหน้าพระเจ้าประทาน
คุณครูได้แต่ส่ายหัวอย่างเหนื่อยใจก่อนจะเรียกนักเรียนคนใหม่ให้เข้ามา
"ทุกคนเงียบๆ" แพร หัวหน้าห้องที่สนใจแต่เรื่องการเรียนเท่านั้น เขานั่งเลขที่5 ตรงกลางแถวหน้าสุดหันหลังมาตะโกนบอกทุกคน
เหมือนว่ามันจะได้ผล ทุกคนฟังเธอและก็หันหน้ามาด้านหน้า นี่สินะอิทธิพลคนเรียนเก่ง
พอในห้องเงียบแล้วครูก็ให้นักเรียนใหม่อีกคนเข้ามา ทุกคนดูไม่ได้ตื่นเต้นเหมือนตอนแรก
แต่ทว่าเพียงเขาก้าวมาในห้องสายตาทุกคู่ก็ตกเหมือนตกอยู่ในภวังค์ แม้หัวหน้าห้องเองก็ยังตะลึง
"เชี่ย!! สเปค" พอร์ชที่เห็นดังนั้นก็หลุดพูดออกมาทำให้กวินเพื่อนสนิทที่นั่งข้างๆต้องสะกิดให้เงียบ
"เดี๋ยวก็ได้ ใจเย็นๆเพื่อน"
ใบหน้าคมชัด คิวหนาเรียวสวย ดวงตาคมคู่ดำผิวสีแทนแม้จะใส่เสื้อก็มองเห็นหุ่นที่แน่นเปรี๊ยะจากกล้ามเนื้อ
"....ไทม์...." เขาแนะนำตัวสั้นๆอย่างไม่สนใจอะไรก่อนจะก้าวเดินมานั่งที่ว่างข้างหลังผม
"อะเฮือกกก นี่เมื่อกี้ฉันเป็นอะไรไปเหมือนหัวใจหยุดเต้น" กี้ทำท่าตกใจก่อนจะจับอกซ้ายตัวเอง
"กรี๊ดตอนนี้ทันม้ะ...เขาชื่อไรนะมึงเมื่อกี้กูฟังไม่ทัน" แจมหันหน้าไปหากี้ที่อยู่ขวามือ
"ช..ชื่อ ไทม์" พิงค์ที่กำลังเหม่ออยู่พูดขึ้น
"มึง เขาคือนายแมวยั่วสวาท" กี้หันขวับไปจ้องมองไทม์
"ใช่มึง เขาคือปีศาจสุดเซ็กซี่" แจมมองตามทั้งยังเสริมต่อคำพูดเพื่อน
แต่สาวๆพวกนี้ก็ต้องหงอยเพราะคนที่เข้าไปหาไทม์คือมินดาวโรงเรียน สาวสวยสุดฮอตที่ใครเห็นเป็นต้องกำเดาพุ่ง
"ไทม์ป่ะ เรามินนะ" มินเอ่ยทักและยิ้มให้ รอยยิ้มนี้ทำให้ผู้ชายทั้งโรงเรียนใจละลายได้เลย
"อืม" แต่เหมือนจะไม่ใช่กับไทม์ เพราะเขาดูไม่สนใจอะไรเท่าไหร่
"มิน อย่ายุ่งเพราะคนนี้ของเรา" พอร์ชเดินมาขัดทั้งคู่
"อะไรเนี่ยพอร์ช เราแค่มาทักทาย" เธอมองค้อนใส่กวิน แต่ไม่ว่าจะทำสีหน้าดุหรือโกรธแบบไหนก็น่ารักสำหรับหนุ่มๆอยู่ดี
"ไทม์ ไปห้องกูป่าวคืนนี้" โอโหห พอร์ชรุกแรงไม่สนใจใครหน้าไหน
"...." ไทม์ไม่ทันได้ตอบ คุณครูก็พูดขึ้นก่อน
"อะแฮ่ม!!นักเรียน ทำความรู้จักกันก่อนเลยนะวันนี้เปิดเทอมวันแรกครูจะยังไม่สั่งงาน หัวหน้าครูฝากจัดการเรื่องเวรทำความสะอาดวันนี้ด้วยนะ"
"ค่ะครู"
คุณครูถอนหายใจก่อนจะเดินออกจากห้องอย่างเหนื่อยใจ
พอครูเดินออกจากห้องเสียงเจี๊ยวจ๊าวก็เข้ามาอีกครั้ง เพื่อนๆต่างพากันไปแนะนำตัวเพราะอยากเป็นเพื่อนกับเด็กใหม่ มีแต่ผมที่ยังนั่งอยู่ที่เดิมไม่ยอมลุกไปไหน แต่เด็กใหม่ที่ว่าดันอยู่ทั้งด้านข้างและด้านหลังผมนี่สิ ตอนนี้คนเลยรายล้อมจนเบียดที่ผมไปด้วย
"ว่าไง จะไปไหม" พอร์ชยังคงเซ้าซี้ไทม์ต่อ
"ไม่ไป" ไทม์ปฏิเสธอย่างไม่แยแส
"ไม่ไปจะเสียใจนะโว้ย รับก็เก่งรุกก็ได้ชอบแบบไหนจัดให้หมด"
"..."
"เห้ย!! ไอ่พอร์ชใจเย็น" กวินมาลากตัวเพื่อนกลับไปนั่งประจำที่
"โทษทีนะ ไอ่นี่มันเป็นแบบนี้แหละเห็นหล่อหน่อยไม่ได้ใจมันร่าน" ก่อนจะหันมาพูดกับไทม์ที่ดูเหมือนไม่สนใจแถมยังไม่สะทกสะท้านอะไรอีก
เห็นแบบนั้นผมก็แอบขำที่กวินมันพูดด่าได้ใจมากตลกดี
"คริๆ" บางทีผมก็แอบน้อยใจและอยากมีเพื่อนแบบนั้นบ้าง แต่คงเป็นไปไม่ได้หรอกเพราะแค่หน้าตาผมยังเปิดเผยให้ดูไม่ได้เลย
"ทุกคนวันนี้ก่อนไปกินข้าวเราจะแบ่งเวรกันมีใครเสนอไอเดียอะไรไหม"แพรลุกขึ้นไปหน้าชั้นเรียนและพูดขึ้นในขณะที่เพื่อนๆก็ไม่มีใครกลับไปนั่งที่
"ตามความสมัครใจไหม" แจมยกมือตอบ
"อืม ใครอยากคู่กับใครตอนทำเวรบ้างเราจะเขียนใส่กระดาน"
"นที"
"ไทม์"
"มิน"
ฝ่ายหญิงต่างพูดชื่อนักเรียนชายที่มาใหม่ ส่วนฝ่ายชายต่างพูดชื่อดาวประจำโรงเรียน ดูวุ่นวายกันหมด
"เอาล่ะๆ เราว่าจับฉลากดีที่สุด" ไม่มีเสียงคัดค้านใดๆ คำพูดหัวหน้าถือเป็นคำศักดิ์สิทธิ์เพราะเวลาส่งงานจารย์ไม่ทันหัวหน้าห้องลอกได้เสมอ ฮิๆ
"เราจะเขียนวันลงไปในนี้นั่นคือจันทร์ถึงศุกร์ ห้องเรามีทั้งหมด50คนพอดี เวรทำความสะอาดจะมีกันวันละ10คนซึ่งมันจะเยอะเกินไป เพราะงั้นเราจะแบ่งเป็น5คนสลับเดือนกันทำ ตามนี้นะ"
"โอเค" เสียงทุกคนในห้องพร้อมเพรียงกันตอบ
จากนั้นทุกคนก็เรียงแถวกันจับฉลากจนถึงตาผมผมเดินไปยังหน้าห้องก่อนจะจับมวนกระดาษเล็กๆขึ้นมาพร้อมทั้งแกะดู
จ. อักษรย่อวันจันทร์ คือสิ่งที่ผมได้
"เอาล่ะ เมื่อทุกคนได้ฉลากกันครบแล้วเราจะเรียกตามวันให้ทุกคนยกมือขึ้นนะ" แพร หัวหน้าห้องอธิบายพร้อมทั้งเตรียมหมึกเพื่อเขียนบนหน้ากระดาน
ทุกคนพยักหน้ารับทราบ
"งั้นเริ่มจากวันจันทร์"
พรึ่บ! ผมยกมือขึ้น
"กันต์ มิน กี้ นที ไทม์" เมื่อหัวหน้าขานชื่อเท่านั้นแหละเหงื่อผมตกพรากๆๆเลย ให้ตายสิรู้งี้น่าจะแลกกับคนอื่น
แพรเขียนชื่อบนกระดาษจนครบตามวันและจำนวนคน
"โอเค ทีนี้ทุกคนก็ไปทานข้าวกันได้ ใครเวรวันจันทร์ก็เริ่มทำตั้งแต่วันนี้เลยนะ"
ห๊ะ!!! ผมได้แต่คิดในใจว่า เอาแล้วไงกู
Pinakabagong kabanata
รักไม่ใส ในรั้วขาว 21 คลี่คลาย
กลับมาปัจจุบันนทียังคงจ้องผมเนิ่นนานโดยเฉพาะดวงตาเขามองอย่างพิจารณาก่อนจะเบิกตากว้างทำหน้าเหมือนนึกอะไรออกแล้วโผล่เข้ากอดผมจนผมตกใจ"เจอสักที...ขอโทษ..ขอโทษที่ทำตัวเย็นชาใส่มาตลอด..ขอโทษที่ทอดทิ้งนายไว้ลำพังนะต่อไปฉันจะไม่ทำอย่างนั้นอีกแล้ว" ตอนแรกคิดว่าเขาจะตกใจแต่ไม่ใช่ เขากลับโผล่เข้ากอดด้วยหัวไหล่ที่สั่นไหวเบาๆเหมือนกำลังร้องไห้ราวกับสำนึกผิดและบอกเหตุผลถึงการย้ายมาเรียนที่นี่เพราะอยากจะพูดว่าคำว่าขอโทษให้ได้ "จะโกรธจะเกลียดก็ได้แต่ฉันขอโทษนายด้วยจริงๆกับสิ่งที่ฉันเคยทำ" ในตอนนั้นที่นทีเจออีกฝ่ายครั้งแรกคือเขากำลังโดนกลั่นแกล้งอย่างหนักตอนแรกก็ยืนมองอยู่เฉยๆแล้วคิดว่า 'ทำไมไอ่คนซื่อบื่อนั่นถึงไม่ยอมตอบโต้อะไรเลยสักที' จนตนทนไม่ไหวจึงต้องเข้าไปช่วย แต่ฝ่ายที่โดนต่อยยับกลับเป็นตัวเขาเองเพราะพวกนั้นคนเยอะกว่า แต่ตลกที่ว่าไอ่คนที่เขาบอกว่าซื่อบื่อกลับเป็นคนมาอุ้มเขาหนีไปเสียดื้อๆ ทั้งๆที่ต่อยยังไม่หนำใจเลยด้วยซ้ำ'ฮิๆ ขอบคุณนะ' ในตอนที่กันต์กล่าวขอบคุณ นั่นเป็นครั้งแรกที่เขาพึ่งเห็นคนที่มีแววตาสวยและยิ้มสดใจเหมือนโลกทั้งใบเป็นสีชมพู และเขาก็เผลอยิ้มตามโดยไม่รู้ตัว ทั้งๆที่โดนรังแกม
รักไม่ใส ในรั้วขาว 20 อดีต
จิ๊บๆ เสียงนกร้องเป็นสัญญาณของเช้าวันใหม่กึกก้องเข้ามาในโสตประสาทขณะที่ผมกำลังเคลิ้มหลับในห้วงแห่งความฝันเฮือกก ผมสะดุ้งตื่นขึ้นมาพร้อมกับความทรงจำอันน่าอดสู นี่กูทำอะไรลงไปวะเนี่ย ก่อนจะส่ายหัวอย่างไม่น่าเชื่อ"ไม่จริงๆๆ มันไม่ใช่ความจริงใช่ไหม บอกทีว่ามันไม่จริ้งง ฮือๆๆ"ผมกระชากหมอนตบ ป้าบๆๆ ลงบนเตียงอย่างบ้าคลั่ง ไอ่บ้าๆๆๆตายซะ ตายซะะะ กูเนี่ยตายซะฮืออแล้วจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนล่ะทีนี้ผมเดินเข้ามาในห้องน้ำก่อนส่องกระจกดูสารรูปตัวเอง คอมีรอยจ้ำแดงจิ๊ดนึง ส่วนหัวนมมีรอยฟันกัด ถ้าหลบหน้าหมอนั่นก็ต้องรู้อีกแล้วตามมาอีกตามเคย สรุปไม่มีประโยชน์อยู่ดี แล้วทำไมตอนทำไม่คิดเยอะๆให้ตายเถอะ เรื่องจูบในห้องน้ำก็ยังไม่ได้ถามนี่ยังจะมาซาบาเฮ้กันอีกกูจะบ้า"หวัดดีไทม์พอดีเมื่อคืนเราเมามากก็เลยเผลอตัวไปหน่อย" ไอ่บ้าเมาเหี้ยไร แดกแต่นม"ไม่ได้ๆเอาใหม่...หวัดดี เรื่องเมื่อคืนขอโทษนะ" แล้วจะขอโทษเรื่องอะไร กูไม่ผิด "โอ้ยๆๆ ไม่รู้ๆๆๆ ถ้าเจอหน้าก็แค่หวัดดีแค่นั้นพอ จบ! อย่าคิดมากทำตัวให้เป็นธรรมชาติ"ร่างเล็กกำลังทะเลาะกับตัวเองในกระจกมองดูลำคอและร่างกายก่อนจะเหลือบไปมองปากที่บวมเจ่อของตัวเองและใช้มือแ
รักไม่ใส ในรั้วขาว 19 ขอนะ
"ขอนะ" สิ้นเสียงประโยคไทม์โน้มใบหน้าเข้ามาหาผมเรื่อยๆ นัยน์ตาคู่คมยังคงสบตาผมอยู่ตลอดจนกระทั่งริมฝีปากของเราสัมผัสกันผมตะลึงค้างตัวเกร็งแข็งทื่อไปหมดก่อนจะหลับตาปี๋ไม่กล้าสบตาหัวใจเต้นแรงโครมครามแทบจะระเบิดออกมา"อ้าปากหน่อย" เขาพูดทั้งที่ปากของเรายังคงสัมผัสกันอยู่แบบนั้น ผมเผยอปากตามคำสั่งโดยไม่รู้ตัวจู่ๆเรียวลิ้นก็สอดแทรกมาในโพรงปากตวัดโลมเลียจนเกิดเสียงเฉอะแฉะไปทั่วห้อง นิ้วทั้งห้าถูกกำเข้าหาฝ่ามือตัวเองแน่นด้วยความเกร็งสัมผัสที่ส่งมาเริ่มหนักขึ้นเรื่อยๆเรียวลิ้นไล่ต้อนตวัดเลียด้านในปากจนผมหายใจไม่ทันได้แต่นิ่งครางอื้ออึงในลำคอพอเห็นว่าตัวเองเคลื่อนไหวอยู่ฝ่ายเดียวก็ทำให้รู้ว่านี่เป็นจูบแรกของอีกฝ่าย ไทม์ใช้มือประคองคออย่างเบามือและเอียงคอหาองศาที่จูบถนัดก่อนค่อยๆเปลี่ยนจากสัมผัสรุนแรงเมื่อครู่เป็นสัมผัสที่นุ่มนวลอ่อนโยนแทนให้คนตรงหน้าตามทันร่างเล็กยังคงแข็งทื่อแต่พอสัมผัสเปลี่ยนไปเขาก็เริ่มตามทันและหาจังหวะตวัดลิ้นกลับไป เขาเริ่มดุนดันลิ้นตัวเองให้สำรวจในปากของฝ่ายตรงข้ามบ้างอีกฝ่ายตกใจเล็กน้อยแต่ก็ตอบรับสัมผัสที่ร่างเล็กมอบให้และสอดประสานกลับไปพอเห็นว่าอีกฝ่ายเรียนรู้เร็วร่า
รักไม่ใส ในรั้วขาว 18 ในป่า
ปริบๆเปลือกตานวลเปิดขึ้นช้าๆก่อนจะเห็นภาพคนตรงหน้าที่จดจ้องตาไม่กระพริบ"ไทม์!!" ผมตกใจรีบกระเด้งตัวขึ้นอุส่าหลบหน้ามาทั้งวัน มาอยู่นี่ที่ได้ไงเนี่ย"หลบหน้าฉันทำไม" พูดด้วยน้ำเสียงดุ"ปะ...ป่าวไม่ได้หลบ" ผมเฉไฉรีบส่ายมือ"โกหก" เห็นอยู่ชัดๆว่าหลบ"ก็นาย..." จะให้พูดว่าไรอ่ะ ก็เขาจูบผมที่ห้องน้ำแล้วจะให้มองหน้ากันติดได้ไง"โกรธที่ฉันทำแบบนั้นกับนายเหรอ""ไม่ได้โกรธก็แค่..." "แค่?""รู้สึกแปลกๆ" ผมหลบตาพูดในหัวปรากฏภาพในห้องน้ำขึ้นมาอีกครั้งจนรู้สึกเขินสองแก้มค่อยๆขึ้นสีแดงระเรื่อไปจนถึงใบหูผิวหน้าที่ขาวยิ่งทำให้เห็นชัดว่าคนตัวเล็กกำลังเขิน ไทม์เห็นอย่างนั้นก็แอบยิ้มในใจแล้วแกล้งแหย่เล่น"แปลกยังไงหรอ?" เขาทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้"..." ผมไม่กล้าสบตาจะให้บอกได้ยังไงว่าหัวใจมันเต้นแรงจนเหมือนจะระเบิดออกมาแล้วเอาแต่คิดถึงเรื่องนั้นซ้ำๆน่ะ เดี๋ยวได้โดนหาว่าเป็นโรคจิตพอดี ผมเลยบ่ายเบี่ยงกลับไปโดยการเอามือสองข้างปิดหูแล้วพูดว่า"ไม่รู้ๆๆๆๆๆ" จากนั้นก็เนียนๆลุกขึ้นเดินออกมา'ขืนอยู่ต่อมีหวังหัวใจได้ระเบิดจริงๆแน่'แต่เขาดันลุกเดินตามมาด้วยนี่สิทั้งยังพยามจะมากอดคอผมอีก ผมเลยได้แต่เบี่ยงตัวหลบไปม
รักไม่ใส ในรั้วขาว 17 จูบ
ตึก ตึก ตึก ฝีเท้ารีบเร่งจูงข้อแขนไว้เน้นให้สาวเท้าเดินตามไปโดยที่อีกฝ่ายไม่ยินยอม แต่ถึงอย่างนั้นก็มาถึงจุดหมายที่คิดไว้ นั่นคือป่าหลังโรงเรียนเป็นที่ที่ต้องผ่านตึกล้างเข้าไปลึกๆถึงจะเจอ ด้านในเต็มไปด้วยต้นไม้ใหญ่เขียวขอุ่มและยุงชุมเต็มไปหมดโดยรอบมีเสียงนก เสียงแมลงบินก้องไปทั่วให้ความรู้สึกค่อนข้างหลอนเลยทีเดียว เป็นที่ที่ปกติจะไม่ค่อยมีใครย่างกรายเข้ามาเว้นแต่พวกหนีเรียนที่มักจะมาปีนกำแพงข้ามไปเที่ยวอยู่บ่อยๆ เพราะถ้าเดินตรงไปอีกเรื่อยๆลึกเข้าไปจนสุดป่าก็จะเจอกำแพง สามารถปีนออกนอกโรงเรียนไปเที่ยวและกลับเข้ามาโดยที่ไม่มีใครรู้ได้ แต่ติดที่ว่าต้องทายากันยุงมาด้วยเพราะที่นี่ยุงชุมมาก"ปล่อย มันเจ็บ" ผมพยายามสะบัดมือที่อีกฝ่ายจับไว้แน่นแต่ก็ไม่ยอมหลุดสักที"รู้ไหมฉันรอนายหลังตึกล้างทุกวันเลย" โจพูดขึ้นทั้งยังยกยิ้มเจ้าเล่ห์"แม่นาคก็ไม่ใช่ จะรอทำไม" ผมตอบกลับแบบไร้ อารมณ์สุดๆ"ก็เพราะมึงทำกูแสบมากเลยไงคนสวย" เขาแสยะยิ้มก่อนจะกระชากมือที่จับไว้อย่างแรงจนผมเซถลาเข้าไปในอ้อมกอดตามด้วยการรัดผมไว้แน่นไม่ยอมปล่อย"กูทำไรมึง ปล่อยยย!!" ผมตะคอกใส่พยามยามดีดดิ้นให้หลุดจากพันธนาการแต่ดูเหมือนย
รักไม่ใส ในรั้วขาว 16 ไอติมอุ่น
ผลั่ก!! ไทม์ผลักผมเข้ามาในห้องน้ำสาธารณะที่โรงเรียนก่อนที่ตัวเองจะเข้ามาแล้วจัดการปิดประตู"เดี๋ยวจะทำอะ..อุบ" ไม่ทันได้พูดจบริมฝีปากเขาก็เข้าครอบงำจนผมตกตะลึงเบิกตากว้างลำตัวเกร็งจนไม่กล้ากระดิกไปไหน ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วมากจนผมไม่ทันตั้งตัว สมองผมกำลังประมวลสถานการณ์ตอนนี้แล้วได้คำตอบว่า 'นี่มันเกิดอะไรขึ้น'เขาถอนริมฝีปากออกช้าๆก่อนจะจ้องหน้าผมที่ตอนนี้นิ่งเงียบเป็นเป่าสาก"อืม อร่อยจริงด้วย" แล้วเขาก็พูดออกมาหน้าตาเฉยในขณะที่ผมกำลังสับสนวุ่นวายทะเลาะกับสมองตัวเองอยู่เงียบๆ 'เมื่อกี้อะไร จูบเหรอ ไม่มันเรียกแตะปาก ทำทำไม เขาแค่อยากลิ้มรสไอติม หรือไม่มีเงินซื้อเลยต้องทำแบบนี้ ห๊ะ ไม่จริงมั้งแท่ง15บาทเอง'"นะ..นายจนเหรอ" พูดอะไรออกไปวะเนี่ย"หืม" เขาเลิกคิ้วเหมือนกำลังงงว่าผมกำลังพูดอะไรที่ไม่เข้ากับสถานการณ์ตอนนี้เอาซะเลย"ฮ่ะๆ..เดี๋ยว..ไปซื้อ..ไอติมให้นะ..ฮ่ะๆ" ผมแค่นเสียงหัวเราะพูดจาตะกุกตะกักเป็นคำๆเกร็งจนทำตัวไม่ถูก นี่พูดไรออกไปวะ หยุดดิ้ก่อนจะยื่นมือไปเพื่อปลดกลอนประตูแต่ยังไม่ทันได้ทำก็ถูกไทม์จับมือไว้เสียก่อนอึก..น้ำลายอึกใหญ่กลืนลงคอ นี่เขาจะทำอะไร"อยากลองกินไอติมรสอื่นไ
Maaari mong magustuhan
ทาสรักฉัตรทิชา (NC18+)
Coffee Lemonade / Gemini Leo965 viewsทั่วทั้งใต้หล้า ข้ามองหาเพียงเจ้า
เสี่ยวเทีย1.4K viewsMy little boy ปูนปั้นน้อยของเฮีย
Plearn91.7K viewsทะลุมิติมาเป็นคู่อริของอ๋องตัวร้าย
One of สายหมอก1.8K viewsThe bonding wings เสน่หาพันธะปีศาจ (Mpreg)
Glita2.2K viewsลมหนาว เหมันต์
น้ำหมึกใสใส1.1K viewsผมไม่ได้ยั่ว เสี่ยต่างหากที่ห้ามใจไม่ได้[Mpreg]
หย่งฟู่1.2K viewsอาณาเขตแห่งความสดใสของนายโฮป (Territory of Brightness)
ฟุซาเอะ418 views
