5 ถอดออกดีไหมวะ?

ไทม์เอื้อมมือไปข้างหน้าแต่ก็ต้องหยุดชะงัก ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัว เจ้าตัวยังไม่อนุญาตอย่าพึ่งเลยดีกว่า ถ้าเขารู้คงโกรธมาก ถ้าสนิทกันมากพอคงได้เห็นเอง คิดได้ดังนั้นก็ชักมือตัวเองกลับมาก่อนจะเดินออกจากห้องไปเงียบๆ

กลับถึงบ้านเสียงหัวใจเริ่มเต้นตึกตักๆ ภาพในหัวคิดถึงแต่ร่างกายที่ขาวเหมือนหยกกับสัมผัสที่นุ่มนิ่มไทม์สะบัดภาพในหัวไม่ออกและคิดว่าตัวเองคงเป็นบ้าไปแล้วหรือไม่ก็โรคจิต

.

.

.

กริ๊งงงง กริ๊งงงง เสียงนาฬิกาปลุกแจ้งเตือนว่าเช้าแล้ว

"เฮือก..." ผมตื่นขึ้นมาในสภาพเปลือยท่อนบนก่อนจะนึกอะไรขึ้นได้ ภาพเหตุการณ์เมื่อวานเข้ามาในหัวเป็นฉากๆ "ให้ตายสิ บ้าบอชะมัดสาบานว่าจะไม่ดื่มอีกแล้ว"

สายตาเหลือบไปมองนาฬิกาที่แควนห้อยอยู่บนกำแพงบอกเวลาเกือบ7.30แล้ว

โถ่เว้ยสายแล้วๆๆๆ ผมรีบวิ่งแจ้นไปอาบน้ำแปรงฟันก่อนจะแต่งตัวสวมแว่นปิดแมสแล้วรีบเปิดประตูเรียกรถแกร็บให้มารับทันทีไม่กี่นาทีต่อมาก็มาถึงหน้าโรงเรียน

.

.

.

และก็เห็นว่าประตูรั้วกำลังจะปิดเท่านั้นแหละผมใส่เกียร์หมาวิ่งสุดชีวิตเลยทั้งยังตะโกนลั่น

"อย่าพึ่งงง" โอ้วว แม่เจ้าโว้ยไม่ทันแล้ววว

"กันต์ๆ มานี่ๆ" เสียงพุ่มไม้ด้านข้างเรียกกระซิบเบาๆ ผมได้ยินก็เลยย่องเท้าเข้าไปดูใครมันเรียกวะ

พรึ่บ!! มือยาวกระชากตัวผมไปด้านข้างอย่างรวดเร็วพอหันหน้าไปมองเจ้าของเสียงเรียกเท่านั้นแหละเหงื่อแทบแตก

"นที!!!"

"ชู่ว เงียบๆเดี๋ยวมีคนจับได้" เขากระซิบกระซาบ

"แล้วนายมาทำอะไรตรงนี้"ผมก็เลยต้องกระซิบตาม

"เอ่อน่า ตามมาๆ" เขาย่องอ้อมไปอีกทางของประตูใหญ่ซึ่งแน่นอนว่าไม่มีใครเห็นเพราะสองข้างทางที่จะถึงประตูใหญ่เต็มไปด้วยพุ่มไม้หนาประดับประดา

แต่ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงให้ผมเดินท่าสควอชเดินปูตามด้วย นี่ไม่ต่างไรกับการโดนทำโทษเพราะมาสายเลยสักนิด

ไอ่ท่าที่ว่ามันคือการย่อขาลงแล้วเดินคล้ายๆการทำสควอชแต่แค่เดินไปด้วย ไอ่นี่แม่งก็แข็งแรงเกิ้นน เห็นมันทำผมเลยทำตาม

"นที เราเมื่อยขาแล้วนะ"

"ถึงแล้วๆ" รู้งี้ไม่น่าตามมาด้วยเลยเมื่อยขาฉิบหาย เผลอๆโดนทำโทษอาจจะน้อยกว่านี้อีกไอ่เดินปูบัดซบเอ้ย!!

ใช้เวลากว่า10นาทีกว่าจะมาถึง มันเป็นช่องโหว่กำแพงขนาดเล็กกระจ้อยกว้างประมาณ50ซม. แล้วไงต่ออ่ะ

"นายไปก่อนเลย" เขาพูดขึ้นตอนผมกำลังทำท่างงๆ วอท? 

"ไปไหน?"

"ลอดตรงนี้ไปไงมันลัดไปหลังอาคาร3 ไม่มีใครเห็น เร็วๆเดี๋ยวไม่ทัน"

หลังอาคาร3 เป็นอาคารที่สำหรับจ่ายเอกสารและห้องสมุดส่วนใหญ่แล้วจะไม่มีใครมาเดินที่นี่ในช่วงเช้าเพราะทุกคนต่างพากันไปเข้าแถวหน้าเสาธง

"ห๊ะ จะให้ฉันลอดตรงนี้เหรอ" ตัวใหญ่ยังกะควายใครเขาจะลอดได้

"เร็วๆ นายตัวเล็กกว่าลอดเร็วกว่าแน่นอน" ฉัน? ตัวเล็ก?

"มะ..ไม่ดีกว่า นายไปก่อนเลย" ผมส่ายหน้าอ้ำอึ้งกับความคิดนี้ ไม่เด็ดขาด ม่ายยยยยย

"มัวแต่เกี่ยงกันอยู่นั่น นายต้องไปก่อน พอเข้าไปได้แล้วฉันจะตามไปแต่มันต้องติดแน่นอนเพราะตัวฉันใหญ่กว่านายเพราะงั้นนายจะต้องดึงฉันขึ้นไปด้วย เข้าใจไหม" 

"อืมๆก็ได้ๆ" 

ผมนอนราบไปกับพื้นก่อนจะค่อยๆใช้มือครานไปมุดช่องแคบ ใช้เวลาไม่นานก็ลัดมาถึงหลังอาคาร3จริงด้วยพอมุดสำเร็จผมก็ย่อตัวลงมองผ่านช่องแคบแล้ว กวักมือเรียกนที

เห็นอย่างนั้นนทีเลยค่อยๆคลานรอดผ่านช่องแคบกำแพงนั้นพอถึงช่วงเอวก็แอบติดหน่อยนึงจริงด้วยผมกลั้นหายใจรวบรวมแรงทั้งหมดดึงแขนเขาสุดแรงเกิด

"อึบบบบบ"

"แหกๆๆ" สำเร็จ!!พอลอดมาได้ก็เล่นเอาเหนื่อยเลย

"แหกๆๆ" 

"ขอบคุณนะวิธีดูลำบากดี" ผมยิ้มแหยแห้งๆภายใต้แมทดำซึ่งเขาคงมองไม่เห็นหรอก

"แค่นี้เองไม่เป็นไร" ยังมีหน้ามาพูดอี้กกกก

เราถอดเสื้อแขนยาวตัวนอกออกเพราะเปื้อนฝุ่นเปื้อนดินไปหมด ลำบากไปส่งซักอีกกู!!! คราวหลังจะไม่มาสายอีกแล้วสาบาน

"ป่ะ รีบวิ่ง" ไม่พูดป่าวทั้งยังจับมือผมให้วิ่งตามไป

.

.

.

"พอทุกคนลุกปุ๊บ ให้เราเดินเนียนๆเข้าไปเลยนะโอเคไหม" นทีเอ่ยขึ้นขณะที่เราทั้งคู่ยืนหลบมุมอยู่ตัวอาคารใกล้เสาธงคอยแอบซุ่มดูจารย์กำลังนิเทศช่วงเช้าหน้าเสาธง

"โอเค" ผมตอบในขณะที่สายตาก็จ้องมองทุกคนหน้าเสาธงอยู่ตลอดเวลา

เหมือนกำลังปฏิบัติการลับๆกันอยู่สองคนเลย ผมกำลังหรี่ตาเล็งว่าทุกคนจะลุกขึ้นเมื่อไหร่

หลังจากนิเทศเสร็จจารย์จะปล่อยให้ไปทำธุระก่อนเข้าเรียนซึ่งจะมีการเช็คชื่อเข้าแถวทุกครั้งหากขาดเกิน3ครั้งโดนหักคะแนนวินัย

ถ้าวินัยไม่ผ่านก็ต้องโดนไปค่ายวินัยช่วงปิดเทอมซึ่งควรจะเป็นเวลาพักผ่อน นั่นแหละคือเหตุผลที่เรามายืนลับๆล่อๆกันตรงนี่

"ว่าแต่นายรู้ได้ไงว่าที่นั่นมีรูโหว่" ผมถามด้วยความสงสัย

"บังเอิญเจอตอนเดินรอบโรงเรียนน่ะ ไม่คิดว่าจะมีประโยชน์ในวันนี้"

ประโยชน์ เรียกได้เหรอวะ?

"อ่ะ ลุกแล้วๆ" เขาสะกิดผมยิกๆ 

ปลดล็อคสกิลอำพรางตัว พอทุกคนลุกขึ้นผมหันซ้ายขวาไม่มีใครสังเกตุเห็น เราก็เนียนๆเดินไปอยู่ด้านหลังแถวห้องเรียนตัวเองอย่างรวดเร็ว

"นักเรียนนั่งลงครูจะเช็คชื่อ" ครูวิลัย ครูผู้หญิงใจดีประจำชั้นห้องพวกเรา ครูขานชื่อนักเรียนไปเรื่อยๆจนถึงพวกผม

"กันต์ชน" 

"มาครับ"

"นนนที"

"มาครับ"

ก็ตอบไปแบบเนียนๆเลยสิครับ เยสๆๆๆ ฮู่เร่

ผมกับนทีแปะมือกันเบาๆ ประมาณว่า'สำเร็จ'

ทั้งคู่ไม่ทันได้สังเกตถึง ไทม์ ที่กำลังจ้องมองด้วยความสงสัยและรู้สึกว่าไม่ค่อยชอบแต่ไทม์เองก็ไม่ทราบสาเหตุ

ไทม์เดินมาหากันต์ที่กำลังลุกขึ้นก่อนจะเข้ามา กอดคอเชิงสนิทสนมเขากระซิบข้างหูกันต์เบาๆว่า

"ไปไหนมา"

"เฮือก" ผมตกใจหมดไม่รู้ว่าไทม์มาตั้งแต่เมื่อไหร่เพราะมัวแต่ตื่นเต้นกับการทำอะไรแบบนี้ครั้งแรกมันสนุกมากแถมยังลุ้นอีกต่างหาก

"ปะ..เปล่า ชูๆเดี๋ยวค่อยบอก" นิ้วชี้แตะแมสดำเพื่อเป็นสัญญาณให้ฝ่ายตรงข้ามเงียบๆ

"พวกนายดูสนิทกันจังนะ" นทีเห็นพวกเราก็พูดขึ้น

"อื่มเป็นเพื่อนกันก็ต้องสนิทกันสิใช่ม้ะ" ผมกระทุ้งศอกใส่ท้องไทม์เบาๆ

"อืม"

"งั้นเราไปก่อนนะ" ผมพูดกับนที

"อื้ม เจอกันในห้อง" นทีตอบพร้อมโบกมือให้

.

.

.

ผมกับไทม์เดินมาซื้อของที่สหกรณ์ของโรงเรียนแซนวิชแฮมไข่และนมจืดก็เป็นอาหารมื้อเช้าของวันนี้เหมือนกัน ผมเลือกมาอย่างละ2ชิ้นเผื่อมื้อกลางวันด้วย 

ส่วนไทม์ก็เดินดูของอยู่อีกมุมหนึ่งระหว่างนี้หูผมก็เสือกได้ยินอะไรแปลกๆเข้า

"นี่ๆมึง เมื่อวานนะกูไปได้ยินอะไรเด็ดๆมา" เป็น2สาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าผม จะเรียกแทนว่าสาว1และสาว2ละกัน

"อะไรๆๆๆ" สาว2พูดรัวๆอย่างใครรู่ ดวงตาเบิกกว้างเหงี่ยงหูไปใกล้ๆสาว1

"ตึกล้างหลังโรงเรียน" พอได้ยินสาว1พูดผมก็เนียนๆขยับไปเลือกขนมใกล้ๆ

"มันทำไมๆ" สาว2ก็รัวจังหวะอย่างตื่นเต้นอยากรู้จนใจจะขาด ไอ่สาว1ก็ไม่พูดสักทีนี่ก็ตื่นเต้นตามด้วย

"เขาว่ามีคนเอากัน เสียงนี่นะเร้าใจสุดๆ" หารู้ไม่ว่าไม่ได้เรียกว่ากระซิบเลย ได้ยินเต็มๆ2หู

"จริงเหรอออ" สาว2ทำเสียงตื่นเต้นใหญ่ผมก็ตื่นเต้นตามด้วย

"เออจริง เห็นว่าชื่อไทม์ด้วยมึง"  ไทม์? คงไม่ใช่อย่างที่ผมคิดหรอกไทม์ทั้งโรงเรียนมีเป็น10

"เห้ยยย หรือจะเป็นรุ่นพี่สุดหล่อม.6ห้อง3" 2สาวหันหน้าขวับไปมองไทม์ที่เดินหยิบขนมตรงมุมนู้นไม่รู้เรื่องรู้ราว เห็นแบบนั้นผมก็รู้ว่าชัดเลย ไอ่ไทม์ห้องกูแน่ๆ

ผมรีบเดินสับขารัวๆไปจูงมือคนที่กำลังเดินดูขนมไม่รู้เรื่องรู้ราวมาชำระเงินหน้าเคาน์เตอร์แล้วพาหนีออกมาจากตรงนั้น

"นี่ไทม์ เมื่อวานนายไปทำอะไรที่ตึกล้างหรือเปล่า"

"เมื่อวาน? ฉันอยู่กับนายที่นั่น"

"นั่นสิ แล้วนายจะไปเอากับคนอื่นได้ไง"

"ห้ะ พูดไรเนี่ย" เขาทำสีหน้าตกใจ แสดงว่าไม่ใช่เขาจริงๆด้วย

"ป่าวๆ นายพึ่งย้ายมาเรียนใหม่คงยังไม่รู้ว่าข่าวลือโรงเรียนน่ะแพร่เร็วมาก"

"ข่าวลือ?" เขาทำหน้างุนงงว่าผมพูดเรื่องอะไร

"พรุ่งนี้นายจะรู้เอง แล้วบอกก่อนว่าอย่าไปสนใจอะไรทั้งนั้นแล้วทำตัวปกติที่สุด โอเคไหม"

"อือ"

เขาพยักหน้ารับทราบก่อนที่วันต่อมาข่าวลือจะแพร่หนาหูซะจนผมอึดอัดแทน