8

สตรีปีศาจผู้หนึ่งตะโกนกึกก้องด้วยแววตาก้าวร้าว กล่าวว่าอย่างไรปีศาจและเทพก็ไม่สามารถอยู่ร่วมกันได้อย่างสันติ จะต้องสู้รบกันจนกว่าจะมีผู้ใดเสียชีวิตไปเท่านั้น ไม่เว้นแม้กระทั่งเผ่าพันธุ์เทพปักษา

จือจือรู้สึกว่านางเป็นส่วนเกินของนครปีศาจแห่งนี้ ขณะที่นางไม่มีทางเลือกมากนัก เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาลง

“ข้ามิบังอาจมีความคิดเช่นนั้น ท่านฮุ่ยเฟินช่วยชีวิตข้าจากโคลนพิษ ค่ำคืนนั้นข้ากำลังจะขาดอากาศจนสิ้นใจ จนได้พบท่านที่ผ่านมาโดยบังเอิญ มิได้เพิกเฉยข้าเหมือนปีศาจตนอื่น ท่านป้อนข้าวป้อนน้ำ ป้อนยาข้า ท่านหยดยาให้ปีกที่หักพังของข้า ท่านเป็นมากเสียยิ่งกว่าผู้มีพระคุณ สำหรับข้า... ชีวิตที่เหลือหากต้องตาย ย่อมมอบให้ท่านเป็นการตอบแทน”

“จำได้ว่าก่อนหน้านี้เข้ายังจะหนีข้าไป เมื่อเจ้าได้ครอบครองมุกทะเลลึกทิศประจิม”

นัยน์ตาสีชาดดุดันทำให้นางเสียหน้าไม่น้อย นางก้มศีรษะ ยกมือประสานกันไว้ข้างหน้า ในกำมือนางมีพัดปักด้วยด้ายทอง “ขออภัย ๆ ไยข้าช่างเป็นเทพธิดาผู้กระทำการเสียมารยาทนัก ข้าตกใจจึงไม่ทันไตร่ตรองให้ดี”

ฮุ่ยเฟินคว้าจับข้อมือเล็กเพื่อห้ามปราม ไม่ให้ทำความเคารพสามี เพ่งมองไปยังป้ายสีชาดบนหน้าผากของนาง ด้วยแววตาเอ็นดู “ข้าไม่ถือสาภรรยา อาจมีบ้างที่จะใช้ความคิดในทางผิด เลือกทางเดินผิดพลาดได้ แต่ถ้าเจ้าเลือกได้แล้วก็ดี...”

“หลังจากที่ข้าได้ไตร่ตรองเป็นระยะเวลาหลายราตรี ข้ามีความตั้งใจว่าจะตอบแทนบุญคุณท่าน”

จือจือคาดไม่ถึงว่านางจะพูดไปโดยไม่คิดว่าจะตอบแทนอะไรเขา ฮุ่ยเฟินเสนอทางเลือกให้นางด้วยรอยยิ้มที่ปรากฏเขี้ยวขาวคม ด้วยใบหน้าหล่อเหลาอย่างปีศาจจิ้งจอก

“เช่นนั้นเจ้าคงรู้ใช่ไหมว่าเจ้าพำนักอาศัยในเป็นเมืองปีศาจ เจ้าแต่งงานกับราชาจิ้งจอกผู้รู้เพียงเรื่องของปีศาจ ที่นี่... มิใช่แดนเทพ...”

“ข้าทราบดี ท่านฮุ่ยเฟิน”

ด้วยสัญชาตญาณของเทพ ตระหนักรู้เป็นอย่างดีว่าปีศาจทำเรื่องอะไรบ้าง ถึงนางอาจไม่หนักแน่นพอกล่าวต่อเขาไปว่านางจะสามารถทำมันได้หรือไม่ กลุ่มไอปีศาจดึงนางเข้าไปกอดแนบกาย สบประสานสายตา อีกครู่หนึ่งฮุ่ยเฟินเบือนหน้าไปทางโคลนพิษกลิ่นเหม็นเน่า มันเป็นทั้งโคลนพิษและโคลนดูดในขณะเดียว

“เราจะสร้างเรือนหอที่นี่ ดีหรือไม่?”

‘ที่ ๆ นางตกโคลนเนี่ยนะ!’ อุทานในใจ ก่อนสัมผัสได้ถึงแววตารุ่มร้อน เมื่อมือหนากระชับเอวคอดบางเข้าแนบกาย บางสิ่งแข็งขึงดึงดัน รั้งร่างของมันขึ้นผงาดเหนือสะดือของนาง ใต้อาภรณ์สีชาดเป็นสิ่งขวางกั้นกลางระหว่างเขาและนาง ลอบกลืนน้ำลายลงคอ เพียงมือหนาขยับกระชับเอวนางอีกครั้งหนึ่งให้นางรับรู้ว่าเขาต้องการนาง เผลอสะดุ้งด้วยสีหน้าหวาดผวา

“ขะ ข้า... แล้วแต่สามี ข้าอยู่ได้ทุกที่...”

----------

เมื่อเรือนไม้กว้างขวางโอ่อ่าเนรมิตขึ้นในชั่วพริบตา ด้วยขุมพลังแห่งราชาจิ้งจอก จือจือแทบไม่เชื่อสายตาตน นางเคยได้ยินจากท่านอาจารย์ จากการอ่านตำราโบราณเล่มหนึ่งซึ่งส่งผ่านมาจากมือศิษย์พี่รองศิษย์พี่ใหญ่ ได้อ่านมันโดยละเอียดถี่ถ้วนตามคำสั่งของท่านอาจารย์ผู้ถ่ายทอดวิชาให้ศิษย์ในเทวโลกแล้วนางจะเป็นผู้รับตำราคนสุดท้าย

นับแต่ครั้งบรรพกาลมา ยากจะพบจิ้งจอกเก้าหางผู้ทรงพลานุภาพ ประหนึ่งว่าการพลิกแผ่นดินเป็นเรื่องการใช้เวทปีศาจทั่วไป เสมือนผ่อนลมหายใจเข้าออก

ท่านอาจารย์เล่าให้ศิษยานุศิษย์ฟังว่าปีศาจผู้ถือกำเนิดขึ้นพร้อมพลังอันยิ่งใหญ่ เมื่อห้าหมื่นปีที่แล้ว ทำเอากองทัพสวรรค์ค่อนข้างวุ่นวายทีเดียว ถึงขั้นต้องเกณฑ์กำลังจากเทวโลกชั้นน้ำ ชั้นดิน ไปช่วยเหลืออีกแรง จนได้ข่าวคราวจากแม่เฒ่านักทำนายว่าเขาไม่ได้เป็นผู้อันตรายต่อเทวโลกแต่อย่างใด ออกจะเป็นประโยชน์ด้วยซ้ำเมื่อจอมมารผู้ชั่วช้าโดยแท้จริงจุติขึ้นเพื่อการทำลายล้าง

คำทำนายของแม่เฒ่าอาวุโสไม่เคยผิดพลาดแม้สักครั้งหนึ่ง ถึงมีก็นับว่าน้อยมาก ครั้งนี้ยังเกิดเรื่องประหลาดเมื่อผู้ครอบครองเนตรแห่งการหยั่งรู้ รู้เห็นทุกสิ่งนับแสนปีเทวโลกอย่างราชาแห่งสวรรค์มิอาจมองเห็นอนาคตของจิ้งจอกเก้าหาง ก็ไม่แปลกที่จะเกิดการตื่นตระหนก เมื่อการปกป้องเทพหมู่มากผู้รักความสงบสุขมาเป็นอันดับแรก

น่าเสียดายอีกเรื่องหนึ่งคือจือจือและเทพอื่น ๆ กลายเป็นผู้ว่างงานหลังจากนั้นมา นางกิน ๆ นอน ๆ เฝ้าบำเพ็ญเพียรในเรือนไม้ท่ามกลางท้องนทีงดงาม เต็มไปด้วยมัจฉานานาชนิด

ขณะที่นางเฝ้ามองสามีเสกสร้างพายุแผ่นไม้ไล่เรียง พัดไหวใต้ลมเยียบเย็นพร้อมกลีบบุปผาพรรณหลากสีสัน ก่อกลายเป็นสถานที่พำนักอาศัย นางได้เล่าให้เจ้าของจวนฟังว่านางเคยอยู่กับศิษย์พี่รองศิษย์พี่ใหญ่อย่างไร นัยน์ตาสีชาดเปล่งประกายเจิดจรัส สนใจนางครู่หนึ่ง ก่อนที่เขาจะกลับมามีสีหน้าเรียบเฉย

‘ราชาจิ้งจอกผู้นี้ช่างรูปโฉมงดงามปานหยกสลัก แม้จะดูเป็นบุรุษผู้มีเล่ห์เหลี่ยมร้ายกาจ ดูคิ้วเข้มหนาที่เรียงตัวเหนือดวงตาเรียวรีนั่นสิ ผิวพรรณขาวผ่องงามมิใช่นักรบองอาจแต่เป็นปีศาจจิ้งจอกผู้ล่อลวงสตรี ข้าจะตกหลุมพรางมิได้เป็นอันขาด’