รุ่นพี่ที่รัก

ตึกเรียนชั้นมัธยมปลาย

ห้อง ม.4/1

" สวัสดีค่ะฉันชื่อ พิชชา นะคะ เรียกว่า แพรว ก็ได้ค่ะ " ฉันแนะนำตัวกับเพื่อนๆ ในห้องเรียน ซึ่งคุณครูให้เด็กนักเรียนทุกคนแนะนำชื่อให้คุณครูและเพื่อนๆได้รู้จัก เพราะการสอบเข้ามัธยมปลายจะมีเพื่อนต่างโรงเรียนสอบเข้ามากันเยอะ และยังมีเด็กนักเรียนเก่าอีกเยอะเช่นกัน บางคนจึงยังไม่ได้รู้จักกันมากนัก

แปะ แปะ แปะ เสียงเพื่อนๆ ในห้องปรบมือเมื่อเพื่อนๆ แต่ละคนแนะนำตัวเสร็จแล้ว

" สวัสดีค่ะฉันชื่อ น้ำน่าน ชื่อเล่น น้ำ ค่ะ " เพื่อนคนนี้ฉันรู้จักเพราะเคยเรียนที่นี่เหมือนกันกับฉัน แต่อยู่กันคนละห้อง

" ฉันขอนั่งด้วยคนนะ " ฉันเดินเข้าไปนั่งโต๊ะข้างๆคนที่พึ่งแนะนำตัวเองเสร็จไปเมื่อสักครู่

" ได้สิ ตามสบาย " เธอยักไหล่ให้ฉันพร้อมกับรอยยิ้มอย่างเป็นมิตร

เธอเป็นสาวฮอตคนหนึ่งในโรงเรียนเลยก็ว่าได้ทั้งรูปร่าง หน้าตา เข้าสัดส่วนพอดีเป๊ะ หน้าตาออกไปทางลูกครึ่ง แต่เธอก็คงจะเป็นลูกครึ่งจริงๆ เพราะประวัติเธอในโรงเรียนก็ดังพอสมควร เธอเป็นคนพูดจาตรงๆ ห้าวๆ แกร่งๆ

" ขอบใจนะ ^^ " ฉันพูดขอบใจน้ำพร้อมนั่งลงข้างๆและเอากระเป๋านักเรียนวางไว้ใต้เก้าอี้

" ชื่อพิชชาใช่ไหม " น้ำเอ่ยถามฉันขึ้น

" ใช่แล้ว เรียกฉันว่าแพรวก็พอนะ พิชชาน่ะชื่อจริงฉัน " ฉันตอบกลับไปพร้อมยิ้มให้น้ำอย่างเป็นมิตรเช่นกัน เธอสวยจัง ฉันคิดในใจ

" งั้นเรามาเป็นเพื่อนกันนะ " น้ำพูดขึ้นพร้อมกับจับไหล่และจ้องตาฉันเพื่อรอเอาคำตอบจากฉัน

" ได้สิ " ฉันตอบกลับไปด้วยความเต็มใจ

ออดดดดดด สัญญานเตือนหมดคาบเรียน

" ไปกินข้าวกัน " น้ำหันหน้ามาบอกฉันเมื่อเรียนคาบเช้าทั้ง 2 คาบเสร็จเรียบร้อยแล้ว

" โอเคจ๊ะ ฉันขอเก็บของแปปนะ " ฉันบอกน้ำไปพร้อมรีบเก็บของใส่กระเป๋าทันทีเพราะกลัวเพื่อนจะรอนาน

โรงอาหาร

เปิดเทอมวันแรกโรงอาหารแทบไม่มีที่นั่งเลย มองไปรอบๆทั้งเจอคนที่คุ้นตาและไม่คุ้นตาบ้างรวมๆกัน

โรงอาหารที่โรงเรียนเราจะแบ่งออกเป็น 2 โซน โซนแรกจะเป็นโรงอาหารนักเรียนมัธยมต้น และโซนที่สองจะเป็นโรงอาหารของมัธยมปลาย เพราะหลีกเลี่ยงปัญหาคนเยอะ อุตส่าห์แยกโซนไว้แล้วก็ยังเยอะเหมือนเดิม

" ตรงนั้น " น้ำหันหน้ามามองฉันพร้อมชี้นิ้วไปที่โต๊ะว่างๆ เพื่อบ่งบอกว่าให้เราไปนั่งกันตรงนั้น ฉันกับน้ำเอากระเป๋าไปวางไว้เพื่อจองที่นั่ง และหยิบกระเป๋าเงิน โทรศัพท์ ออกจากกระเป๋านักเรียนแล้วเดินไปต่อคิวซื้ออาหารกันทันที

" แกจะกินอะไร " น้ำหันหน้ามาถามและก็เดินกอดคอฉันไปด้วย

" ข้าวร้านป้าพรน่ะ ร้านประจำเราเลยนะ แกทำอาหารอร่อยมาก " ฉันบอกน้ำไปพร้อมกับยกนิ้วโป้งขึ้นเพื่อยืนยันว่าร้านนี้อร่อยจริง

" งั้นฉันต้องลองละ เพราะปกติฉันไม่ค่อยมากินข้าวที่โรงอาหาร เลยไม่ค่อยรู้ว่าร้านไหนอร่อย "

" อ้าว ทำไมล่ะ " ฉันถามขึ้นด้วยความสงสัย

" ไม่บอก " เธอตอบฉันพร้อมยักคิ้วให้ฉัน อะไรของเธอเนี่ยยย

" โอเคๆ ไม่บอกก็ไม่บอก แบร่ " ฉันหันไปแลบลิ้นใส่เธอ

พอกินข้าวเสร็จฉันกับน้ำเลยพากันเดินไปนั่งที่ใต้อาคาร 3 เพื่อรอขึ้นเรียน ซึ่งเหลือเวลาขึ้นเรียนอีกตั้ง 40 นาที เราใช้เวลาในการกินข้าวไปราวๆเกือบ 20 นาทีได้ ฉันกับน้ำเดินมานั่งที่โต๊ะม้าหินอ่อนใกล้ๆห้องร้องเพลงคาราโอเกะ มีรุ่นพี่ ม.6 พากันนั่งร้องเพลงกันอย่างสนุกสนาน สายตาฉันไปสะดุดเห็นรุ่นพี่คนหนึ่งกำลังจับไมค์ร้องเพลงพร้อมโยกหัวเบาๆตามจังหวะเพลง รูปร่างสูงราวๆ 180 ซม. รุ่นพี่คนนั้นผิวขาว ผมลองทรงสูงสีดำ จมูกโด่งเป็นสันได้รูป หน้าใส ใสมาก ใสกว่าฉันที่เป็นผู้หญิงซะอีก

" อะ แฮ่ม " เสียงน้ำกระแอมขึ้นเรียกฉันให้ได้สติกลับมา เพราะสายตามัวแต่จับจ้องอยู่ตรงนักร้องที่ร้องเพลงอยู่ห้องคาราโอเกะนั้น

" นั่นพี่แบงค์ รุ่นพีี ม.6/1 เป็นเพื่อนของพี่ชายเราเอง หล่อ เท่ บ้านรวย แถมพี่แกเป็นนักร้องนำวงของโรงเรียนเราด้วยนะ " น้ำพูดขึ้นทั้งที่ฉันไม่ได้เอ่ยถามอะไรเธอเลย

" บะ บอกฉันทำไม ฉันไม่ได้อยากรู้ " ฉันบอกน้ำไปด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก

" ฉันรู้ว่าเธออยากรู้ เธอเป็นเพื่อนฉันนะ " น้ำพูดขึ้นพลางส่งยิ้มด้วยสายตาเจ้าเล่ห์มองมาที่ฉันอย่างรู้ทัน

" อืมม ก็ได้ อยากรู้ก็ได้ " -////- ฉันตอบไปอย่างเขินๆ

" แต่นี่! พี่แบงค์ออกจะดัง พึ่งย้ายเข้ามาใหม่ตอน ม.5 เทอม 2 เธอไม่รู้จักได้ไง " น้ำเลิกคิ้วถามฉันอย่างสงสัย

" ไม่รู้อ่ะ ฉันไม่ค่อยมาโซนตึกเรียนแถว ม.ปลาย สักเท่าไหร่ "

" นี่ ฉันก็อายุเท่าเธอนะ เรียนมัธยมที่เดียวกับเธอ ทำไมฉันถึงรู้ล่ะ เธอไปอยู่ไหนมาเนี่ยยัยแพรว " น้ำพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่อยากจะเชื่อฉันสักเท่าไหร่ แต่จะให้บอกยังไงได้ล่ะ ก็ฉันไม่รู้จริงๆ ปกติก็ไม่ค่อยรู้จักใครอยู่แล้ว ยิ่งเป็นโซนตึกเรียน ม.ปลายด้วย ยิ่งไม่รู้จักใครใหญ่เลย

ออดดดดด สัญญานเตือนได้เวลาเข้าเรียน

" ไปเรียนกันเถอะ " ฉันจับมือน้ำให้ลุกขึ้น เพราะเธอทำท่าทางไม่อยากจะลุกไปเรียนยังไงอย่างงั้นแหล่ะ

" อีกสัก 5 นาที ได้ไหม ฉันยังขี้เกียจอยู่เลย " น้ำพูดขึ้นอย่างโอดครวญ

" ไม่ได้ สายแล้ว ! " ฉันลากน้ำลุกขึ้นแล้วพาเดินไปห้องเรียนทันที

ในขณะที่นั่งเรียนวันนี้ทั้งวัน ฉันได้แต่นึกถึงใบหน้าผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังร้องเพลงอยู่ห้องคาราโอเกะ เขาทั้งเท่ห์ น่ารัก ในคนๆเดียว แถมยังร้องเพลงเพราะมากๆ อีกด้วย

วันนี้คาบเรียนบ่ายทั้งวันฉันไม่มีสมาธิในการเรียนเลย ซึ่งตั้งแต่เกิดมาฉันไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน หรืออาจจะเป็นเหมือนหนังสือที่ฉันเคยอ่านเจอกันนะ หนังสือเล่มนั้นบอกเอาไว้ว่า การที่เราจะรู้สึกตกหลุมรักใครสักคนได้ สิ่งหนึ่งที่ชัดเจนกับความรู้สึกของตัวเองมากที่สุด คือเราจะคิดถึงเขาอยู่ตลอดเวลา และตอนนี้ฉันกำลังคิดถึงเขาอยู่ รุ่นพี่คนนั้น คนที่ชื่อพี่แบงค์