บทที่ 7

 

“ฮึก อึก” เสียงสะอื้นไห้ของเด็กน้อยดังเป็นพัก ๆ ร่างอ้วนซึ่งตอนนี้ซุกหน้ากับบ่าลออจันทร์ มือป้อมกอดคอผู้เป็นแม่ไว้แน่นแต่ไม่วายจับหางไดโนเสาร์ไม่ยอมปล่อย

“อย่ารัดคอแม่แน่นแบบนั้นสิครับ มาให้พ่ออุ้มมา”ครามเห็นท่าลูกหมีโคอาล่ากอดต้นไม้ของลูกก็อดขำไม่ได้

“แอ้ แอ้” ไปไกล ๆ เลยนะ

มือน้อยที่กำหางไดโนเสาร์อยู่ใช้แรงฟาดตุ๊กตาไปที่ชายหนุ่มท่าทางเกรี้ยวกราด จนลออจันทร์ต้องปรามลูกน้อย

“เอ๊ะ ลลิตอย่าทำแบบนี้สิครับ”

“ฮึก แงงงงงง”หม่าม้าดุลลิตเหรอ

เสียงร้องไห้ที่เพิ่งเงียบไปกลับมาดังอีกครั้ง ลออจันทร์มองลูกน้อยอย่างอ่อนใจมือบางคอยลูบแผ่นหลังน้อย ๆ พลางโยกตัวกล่อมร่างนุ่มนิ่ม

“แม่ะ อะบูวววว” หม่าม้าอยากกลับบ้านแล้วครับ

“กลับกันเถอะ ลูกคงง่วงนอน” ครามถือของแทนลออจันทร์โอบประคองร่างสองแม่ลูกเข้าไปในลิฟต์ ลออจันทร์ไม่อยากอยู่ในอ้อมแขนแต่ก็จนใจเมื่อสองมืออุ้มลูกน้อยอยู่

รถหรูแล่นมาจอดหน้าห้องเช่าอีกครั้ง ครามช่วยขนของลงจากรถเดินตามลออจันทร์ขึ้นห้องไปท่าทีเป็นธรรมชาติไม่มีวี่แววว่าจะขอตัวกลับไปก่อน

ลออจันทร์จึงได้แต่ปล่อยเลยตามเลย ประคองลูกชายให้นอนลงบนเตียง หากแต่หนูน้อยกลับงอแงไม่ยอมผละจากร่างผู้เป็นแม่

“เอาลูกมาให้พี่อุ้มเถอะ ลออไปชงนมมาให้ลูกก่อนนะ” มือหนาเข้าไปช้อนอุ้มร่างอ่อนแรงของลลิตไว้

“ครับ ขอบคุณครับ”

ครามแนบจมูกโด่งไปที่ศีรษะน้อย ๆ สูดกลิ่นแป้งเด็กเข้าไปหลายทีโดยที่ลลิตไม่สามารถปัดป้องได้

“แอ่ะ แอ่ะ” ง่ะ ลลิตปวดหัวจังเลยหม่าม้า

ครามรับนมมาจากลออจันทร์นั่งลงบนเตียงประคองลูกน้อยไว้บนตักจ่อขวดนมไปที่ปากเล็ก

“จ๊วบ จ๊วบ” อืม เราถือเองได้น่าาา

สองมือจับขวดนมไว้เองก่อนจะดูดกลืนจนน้ำนมในขวดพร่องไปอย่างรวดเร็ว ครามมองดูลูกชายที่เริ่มตาปรือมือถือขวดนมนอนพิงร่างกับตักกว้าง

เมื่อลลิตกินนมหมดแล้วก็อุ้มพาดบ่าให้เรอออกมาก่อนจะวางที่หลับสนิทลงบนเปลที่แกว่งไปมา

“ขอบคุณคุณครามมานะครับ” ลออจันทร์ขอบคุณคนตรงหน้าที่อาสาไปส่งตนกับลูก

“ไม่เป็นไรหรอก ลลิตก็เป็นลูกพี่เหมือนกัน” ครามพูดกับคนตรงหน้าด้วยเสียงอ่อนโยน ลออจันทร์หลบสายตาอ่อนโยนก่อนจะจะขอตัวไปล้างจาน

วันนี้จะปล่อยคนขี้อายไปก่อนแล้วกัน

ในห้องนอนขนาดใหญ่ของบ้านโยธินตระกูลร่างสูงที่สวมเพียงกางเกงนอนขายาวตัวเดียวนอนหลับพักผ่อนใบหน้าคมคายมีรอยยิ้มแต่งแต้มคล้ายกับอยู่ในห้วงฝันดี แต่ไม่นานก็ต้องสะดุ้งตื่นเนื่องจากเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ

ชายหนุ่มขมวดคิ้วเมื่อเห็นชื่อที่เมมไว้เป็นชื่อบอดี้การ์ดที่ถูกส่งไปดูแลลออจันทร์กับลูกชาย

“เกิดอะไรขึ้น”

“เมื่อสักครู่คุณลอออุ้มคุณหนูออกมาด้วยท่าทางเร่งรีบครับ เหมือนยืนรอแท็กซี่อยู่ พวกเราจึงต้องแสดงตัวว่าเป็นคนของท่านครับ” เสียงหนักแน่นเอ่ยรายงานผู้เป็นนาย

“อืม ยื่นโทรศัพท์ให้ลออที”

“ครับ คุณท่านอยากคุยกับคุณลออครับ” เสียงกุกกักดังขึ้นก่อนที่จะได้ยินเสียงหวานรับสาย

“อ่ะ ครับ คุณคราม” เสียงสั่นเอ่ยเรียกชื่อคนในสาย

“เกิดอะไรขึ้น”

“ฮึก ลลิตครับ ลลิตไข้สูงมากเลย ผมทำยังไงไข้ก็ไม่ยอมลดจึงอยากพาแกไปตรวจที่โรงพยาบาลครับ”

“ลลิตไม่สบายงั้นเหรอ” ร่างสูงผุดลุกขึ้นจากเตียงไปยังห้องแต่งตัวอย่างรวดเร็วพร้อมกับสั่งปลายสายด้วยเสียงร้อนรน

“รีบพาลลิตไปโรงพยาบาลโยธินตระกูล ให้บอดี้การ์ดของพี่พาไป”

“ครับ ขอบคุณครับ”

“ไม่เป็นไรนะ เดี๋ยวพี่จะรีบตามไป” เอ่ยปลอบประโลมก่อนจะกดวางสาย คว้ากุญแจรถบึ่งไปที่โรงพยาบาลทันที

แผนกฉุกเฉินโรงพยาบาลโยธินตระกูล

ครามรีบเปิดประตูเข้าไปยังห้องแผนกฉุกเฉินสายตาคมกวาดไปทั่วจนเจอกับร่างบอบบางอยู่ในชุดนอนที่ถูกคลุมทับด้วยเสื้อสูทสีดำของหนึ่งในบอดี้การ์ดที่เขาส่งไปดูแล

“ลออ ลูกเป็นยังไงบ้าง”

“คุณหมอฉีดยาลดไข้ให้แล้วครับ ตอนนี้ปลอดภัยแล้ว” ลออจันทร์นั่งกุมมือลูกไว้เอ่ยบอกคนที่มาใหม่เบา ๆ

“อืม ค่อยยังชั่ว” ครามพยักหน้าโน้มตัวลงหอมหน้าผากที่ยังร้อนผ่าวของลูกชาย ก่อนจะผละตัวออกห่างโทรไปสั่งการบางอย่าง

ไม่กี่นาทีต่อมาคนจำนวนหนึ่งก็เข้ามาพาตัวทารกน้อยออกไป ลออจันทร์ตกใจกับบรรดาคนที่โผล่มากะทันหัน ครามโอบร่างบางที่ผวาตามลูกน้อยใจก่อนจะเอ่ยปลอบประโลม

“ไม่มีอะไร พี่แค่จะย้ายลูกไปนอนห้องที่สบายกว่านี้” ลออจันทร์ที่ได้ยินดังนั้นจึงยินยอมเดินตามแรงจูงมือขึ้นลิฟต์ตามไปด้วย

ภายในห้องวีไอพีช่างกว้างขวาง บนเตียงนอนขนาดใหญ่มีเพียงร่างเด็กทารกนอนอยู่ทำให้เหลือพื้นที่พอให้ลออจันทร์นอนเคียงข้างเฝ้าดูลูกน้อยด้วย

บริเวณด้านข้างมีสระบอลขนาดใหญ่เพื่อเพิ่มความบันเทิงให้แก่หนูน้อยตอนตื่นมา ครามมองลออจันทร์ที่นอนตะแคงข้างมองดูลลิตที่หลับตาพริ้มอย่างเงียบ ๆ

“ลออ เรามาคุยกันหน่อยดีไหม” เสียงเรียกทำให้ลออลุกขึ้นมามองชายหนุ่มอย่างงุนงง

ครามที่นั่งโซฟาในตอนแรกย้ายร่างตัวเองขึ้นมานั่งบนเตียงจ้องมองใบหน้าหวานก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า

“ลออ เธอย้ายมาอยู่กับพี่เถอะนะ” ครามตัดสินใจให้สองแม่ลูกย้ายมาอยู่กับตน ชายหนุ่มคิดเรื่องนี้ในขณะที่ขับรถมาโรงพยาบาล

“ตอนที่พี่รู้ว่าลลิตไม่สบายแต่พี่ไม่ได้อยู่เคียงข้างครอบครัวของพี่ในตอนนั้น พี่รู้สึกแย่มากและพี่ไม่ต้องการให้เกิดเรื่องแบบนี้อีก”

“ได้โปรด พวกเราสามคนมาเริ่มต้นใหม่ สร้างครอบครัวของเราขึ้นมาด้วยกันเถอะนะ”มือหนาลูบไล้ใบหน้าก่อนจะโน้มไปจุมพิตกับริมฝีปากบางเบา ๆ ลออจันทร์หลับตาพริ้มรับจูบจากชายหนุ่มก่อนจะนึกถึงคนในครอบครัวของครามอีกสองคนจึงดันตัวออกอย่างรวดเร็ว ครามมองการกระทำของร่างบางอย่างไม่เข้าใจ

“แล้วคุณโรสรินกับลูกอีกคนของคุณครามล่ะครับ” เสียงร้าวรานยามเอ่ยถึงครอบครัวที่แท้จริงของคนตรงหน้า

“ฮึก ผมไม่อยากเป็นเมียน้อยและไม่อยากให้ลลิตเป็นลูกเมียน้อย เพราะงั้นคุณครามกลับไปเถอะครับ” ลออจันทร์ที่ทนไม่ไหวร้องไห้ออกมา

“พวกเราสองแม่ลูกอยู่ด้วยกันได้” ลออจันทร์ย้ำอีกรอบ

ครามได้ยินความในใจแม่ของลูกก็ตบหน้าผากตัวเองดัง “เพียะ” จนลออจันทร์สะดุ้งโหยงมองการกระทำของคนตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ

“เพราะเรื่องนี้เองเหรอถึงทำให้ลออไม่ยอมย้ายไปอยู่กับพี่” ครามนึกไม่ถึงว่าเรื่องโรสรินกับอัยวาจะเป็นปมปัญหาสำคัญที่ลออจันทร์ไม่ยอมย้ายไปอยู่กับตน

“พี่หย่ากับโรสรินแล้ว” ลออจันทร์ที่ได้ยินดังนั้นก็ตกใจ ครามเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ลออจันทร์ฟังทั้งหมดรวมถึงเรื่องของอัยวาด้วย

“เรื่องในคืนนั้น พี่จำได้ว่าตัวเองนอนกับโอเมก้าชายชัด ๆ แต่พอตื่นมากลับเป็นโอเมก้าผู้หญิงซะงั้น” ครามบ่นความในใจที่กักเก็บมานาน เพราะคนในครอบครัวไม่มีใครยอมเชื่อเขาเลยสักคน

“เพราะใครกันที่แอบทิ้งพี่ไปจนทำให้โรสรินสบโอกาสสร้างเรื่องราวขนาดนี้” สายตาคาดโทษไปยังลออจันทร์ที่นั่งหน้าแดงนึกละอายใจเมื่อเรื่องราวทั้งหมดเกิดจากที่ตนตัดสินใจหนีไปก่อนที่ชายหนุ่มจะตื่น

“ขอโทษครับ” เอ่ยขอโทษเสียงเบาราวกับยุงบิน

ครามเชยคางเรียวได้รูปขึ้นมาสบตากับตนพร้อมกับพูดประโยคเดิมอีกครั้ง

“เราสามคนมาเริ่มต้นใหม่เถอะ” 

“ครับ” หลับตารอคอยจูบแสนหวานอีกครั้งแต่ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงเล็ก ๆ ที่รู้สึกตัวขึ้นมา

“แอ้ แอ่ะ แอ้” หม่าม้าอยู่ไหน ฮึก ลลิตเจ็บจังเลย

ครามและลออจันทร์ที่ไม่ทันได้สวีทกันได้แต่ยิ้มขำก่อนต่างฝ่ายจะหันไปพะเน้าพะนอร่างที่ยืดแข้งขาไปมา

เอ๊ะ ทำไมบรรยากาศมันแปลก ๆ แบบนี้