ขอรางวัลให้คนน่ารัก

“จะไม่มีได้ยังไง เคลิ้มขนาดนี้”

“กะ...ก็...”

“พายขอรางวัลได้ไหม ขอรางวัลให้คนน่ารักได้หรือเปล่า...จะได้มีกำลังใจเป็นเด็กดีของเฟอร์ไง” เสียงกระเส่าเอ่ยขึ้น ทำหน้าออดอ้อนจนใจเฟอร์เหลวเป็นน้ำแล้ว

“อื้ม” สิ้นเสียงตอบรับพะพายก็ดันคนตัวเล็กนอนราบไปกับโซฟาตัวยาว จากนั้นก็ทาบทับร่างของตัวเองตามลงมา ขาทั้งสองข้างของเฟอร์ยังคงเกี่ยวเอวสอบเอาไว้แน่น ส่วนแขนทั้งสองก็เปลี่ยนจากโอบเป็นลูบไล้ไปตามอกแกร่งและหน้าท้องสุดเซ็กซี่ของเขาแทนด้วยความหลงใหล

เพียงแค่สัมผัสเบาๆ จากมือเล็ก สัมผัสเงอะๆ งะๆ ทว่ากลับทำให้ร่างสูงสติกระเจิดกระเจิงไปถึงไหนต่อไหนแล้ว

“เฟอร์ครับ...พายไม่ไหวแล้ว” แค่เขาเอ่ยบอกเธอเสียงหวานๆ ก็ทำเอาร่างเล็กที่ได้ยินอ่อนยวบไปทั้งกายแล้ว

“...”

“พายขอเข้าไปในตัวเฟอร์นะ...” อนุญาตคนตัวเล็กอีกครั้งด้วยสายตาหวานเชื่อม ส่วนเฟอร์ก็พยักหน้าตอบรับด้วยความขวยเขิน และหลังจากนั้นบทรักสุดเร่าร้อนก็ก่อตัวขึ้นมาในทันที

พายุรักรอบแรกผ่านไป ก็ใช่ว่าพะพายจะพอใจ เพราะยังคงมีพายุรักสุดเร่าร้อนลูกใหม่ก่อตัวขึ้นอีกเรื่อยๆ ไม่รู้ว่าเขาไปอดอยากปากแห้งมาจากไหน และหลังจากที่เขาและเธอวาดลีลารักจนอิ่มหนำและจุใจแล้ว เฟอร์ก็ต้องขอตัวกลับไปนอนที่พูลวิลล่าของตัวเอง

“เพิ่งจะตี4เอง...จะรีบไปไหน...”พะพายเอยถามทั้งที่ยังอยากกอดก่ายเฟอร์อยู่เลย

“เดี๋ยวป๊าตื่นมาเห็น...ฉันไม่อยากซวยนะพะพาย”จับเเขนของเขาที่ลูบไล้เรือนร่างเธอไม่มีพักออก

“...” ทำทรงกระฟัดกระเฟียดหน่อยๆ ส่วนเธอก็ลุกไปแต่งตัว แต่หลังจากที่เฟอร์แต่งตัวเสร็จก็เดินมานั่งตักตามด้วยโน้มใบหน้าไปหอมแก้มซ้ายขวาของเขา

“อย่าดื้อ...เดี๋ยวกลับคอนโดไปให้รางวัล”

“จริงนะ...” คำว่ารางวัลของเธอ เขารู้ดีว่าไม่ใช่รางวัลเหมือนคนอื่นๆ หรอก เพราะรางวัลเดียวที่เขาอยากได้จากเธอนั้นมีแค่เรื่องเดียว และนับว่าเธอเองก็รู้ใจ

“อื้ม...งั้น...ฉันกลับก่อนนะ”

“มันดึกแล้ว...เดี๋ยวพายเดินไปส่ง...ตอนนี้...ป๊าเฟอร์น่าจะยังไม่ตื่นหรอก”

“ก็ได้” พยักหน้าตอบรับแล้วลุกขึ้นจากตักเขาเตรียมตัวกลับที่พักของตน

กึก!

พอเดินมาถึงครึ่งทาง ก็ต้องชะงักและหยุดเดิน เพราะตรงหน้าเฟอร์และพะพายเป็นเจียที่มายืนดักรอ ดวงตาคมๆ ของพะพายและเจียจ้องมองกันนิ่งราวกับกำลังประกาศศึก

และนั่นทำให้เฟอร์ที่ไม่รู้ว่าทั้งคู่ได้เจอกันก่อนหน้านั้นแล้วถึงกับตกใจ และทำตัวไม่ถูก

“อะ...เอ่อ...คือ...” ร่างเล็กพยายามจะหาเหตุผลมาอธิบายให้เจียเข้าใจ เพราะกลัวว่าเจียจะปากโป้งเอาเรื่องนี้ไปฟ้องพ่อเธอ

“ไม่ต้องพูดอะไรหรอกครับ...เฮียเข้าใจเฟอร์...เฮียรู้อยู่แล้ว...กลับเข้าที่พักกันเถอะครับ...ป๊าของเฟอร์ตื่นแล้ว...ถ้ามาเจอเฟอร์กับใครก็ไม่รู้...ป๊าจะดุเอา”

“พะพาย...กลับไปก่อนนะ...ไว้...ค่อยว่ากัน” หันไปบอกพะพาย ซึ่งพะพายก็ยอมหมุนตัวกลับไปแต่โดยดีแม้จะหันกลับมาดูทั้งคู่เป็นพักๆก็เถอะ

และในเวลาต่อมาราวกับทุกอย่างเป็นใจ เพราะฟงดันเดินออกมาพอดี โชคดีที่เฟอร์อยู่กับเจีย ไม่ใช่พะพาย ด้วยเพราะกลัวว่าฟงจะเห็นพะพาย เจียเลยพยายามยืนบังพะพายที่เดินห่างออกไป

“ปะ...ป๊า...ทำไมตื่นเช้าจังคะ” เฟอร์เอ่ยถามพร้อมกับรอยยิ้มแห้งๆ กลบเกลื่อน

หมับ!!

“แล้วเฟอร์ล่ะ...ออกมาทำอะไรแถวนี้”

“อะ...เอ่อ...คือ...อย่าโทษเฟอร์เลยครับ...พอดีผมนอนไม่ค่อยหลับเลยชวนเฟอร์ออกมาเดินเล่น...ใช่ไหมครับน้องเฟอร์” เจียหันมาถามเฟอร์ เมื่อได้ยินเช่นนั้นเฟอร์ก็เงยหน้าไปมองผู้ชายข้างๆ แอบงงเหมือนกันว่าทำไมเขาถึงได้ช่วยเธอ ทำไมเขาดีกับเธอขนาดนี้

“อ๋อ...ใช่ค่ะ...แบบที่เฮียเจียพูดเลย”

“งั้น...ป๊าไม่กวนแล้ว...อยู่กับอาเจียก็ดีแล้ว...ป๊าก็อุ่นใจ...งั้นป๊าไม่กวนแล้วไปเดินเล่นต่อเถอะ”

“เอ่อ...เรา...เดินกันเสร็จแล้วค่ะ...เฟอร์กับเฮียง่วงพอดีเลย...ใช่ไหมคะเฮีย...เราแยกกันไปนอนกันดีกว่าเนอะ...ห้าว...” ว่าแล้วก็แสร้งทำเป็นยกมือขึ้นปิดปากและหาว จนฟงเชื่อเสียสนิทใจ จากนั้นเธอก็รีบชิ้งเดินเข้าบ้านพักของตนไป ส่วนเจียเองก็แยกไปที่ห้องของตนด้วยเช่นกัน

ทริปเที่ยวนี้ แทนที่จะได้ผ่อนคลาย และฟงก็หวังว่าจะให้ลูกสาวและว่าที่ลูกเขยได้กระชับความสัมพันธ์กัน กลับไม่เป็นเช่นนั้น เพราะความสัมพันธ์ที่ดูเหมือนจะไปได้ดีในสายตาของฟงและจินนั้น เป็นเพียงแค่ภาพลวงตา เพราะทุกคืน เฟอร์ก็จะออกไปนอนกับพะพาย โดยมีเจียไปรับที่กลางทางเช่นเคย

“เฮีย...เฟอร์ขอโทษนะคะที่ต้องให้เฮียมารับหน้าแทนเฟอร์ตลอดเลย” ในขณะที่ทั้งคู่กำลังจะแยกกันไปนอนห้องใครห้องมัน เฟอร์ก็เอ่ยบอกด้วยความลำบากใจ

“ไม่เป็นไรครับ...ก็เฮียรักเฟอร์นี่นา...เฟอร์มีความสุข...เฮียเองก็พร้อมที่จะsupportความรู้สึกของเฟอร์” ความดี ความสุภาพของคนตรงหน้า เธอรับรู้จริงๆ ว่าเขาไม่ได้แสร้งทำ แต่คนที่ดีกับคนที่ถูกใจ มันคือคนละคนกัน

“ขอโทษนะเฮีย...แต่...เราเป็นพี่น้องที่ดีต่อกันได้ไหมคะ...เฟอร์เชื่อ...ว่าเฮียต้องเจอคนที่ดีกับเฮียมากกว่าเฟอร์แน่ๆ”

“เฟอร์เชื่อเรื่องคนที่ดี กับคนที่ถูกใจมันไม่มีทางเป็นคนคนเดียวกันไหม”

“แบบที่เฟอร์ถูกใจเขาใช่ไหม”

“อื้ม...แบบนั้นแหละ...หึหึ...เจ็บดีจัง” เจียขำแห้งๆ พร้อมกับมองเฟอร์ด้วยสายตาเศร้าๆ

“ขอโทษนะคะเฮีย...”

“ไม่เป็นไรครับ...เฮียเข้าใจ...เฟอร์ยังเด็ก...อีกอย่างระหว่างทางจะเจอคนที่ถูกใจบ้างก็ไม่เห็นเป็นไรเลย...”

“เฮียหมายความว่าไงคะ”

“เฟอร์เรียนจบ...เราก็จะแต่งงานกันตามที่ผู้ใหญ่ต้องการ...ตอนนี้...เฮียจะปล่อยให้เฟอร์มีความสุขกับคนที่ถูกใจให้เต็มที่...เฮียจะไม่ขัดเฟอร์...และจะไม่บอกป๊า...” ถึงกับอึ้งเลยสิ มีแบบนี้ด้วยหรือเนี่ย ร่างเล็กคิดในใจ

“แปลว่า...ไม่ว่ายังไง...เรา...ก็ต้องแต่งงานกันจริงๆ ใช่ไหมคะ” เธอเอ่ยถามเสียงเศร้าๆ ซึ่งเจียเองก็รับรู้ได้ ยิ่งเห็นแววตาผิดหวัง เขาก็เจ็บที่หัวใจ ราวกับถูกมีดหลายๆ เล่มเสียบเข้ากลางอกซ้ายซ้ำๆ

“ครับ...เด็กดีของเฮีย...เข้านอนได้แล้ว...” เจียโน้มใบหน้าลงมามองคนตัวเล็กเล็กน้อย พร้อมกับโยกศีรษะเธอด้วยความเอ็นดู แววตาแสนอ่อนโยนมันทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก

เธอรู้สึกดีกับเจียนะ แต่ไม่ใช่ความรู้สึกที่ชายหญิงจะรู้สึกต่อกัน ทว่ามันคือความรู้สึกแบบพี่ชายมากกว่า เธอไม่อาจรู้สึกกับเขาไปมากกว่าพี่ชายได้ เพราะตอนนี้หัวใจของเธอมันมอบให้พะพายไปตั้งแต่เมื่อไหร่เธอก็ยังไม่รู้ตัวเลย