แสดงตัว

“มันใช่ไหมเนี่ย มาทะเล แต่ต้องมานั่งโช้ยมาม่าที่ริมทะเลเนี่ย” จริงๆ จะสั่งอาหารตรงเซอร์วิสก็ได้ แต่ที่ไม่สั่งเพราะมาเฝ้าเฟอร์ที่นั่งดินเนอร์กับครอบครัว ในขณะที่เธอกินปิ้งย่างอยู่ที่ลานกว้างๆ กับครอบครัวอย่างสบายใจ แต่เขานี่สิต้องมานั่งซดบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเป็นถ้วย ทำด้อมๆ มองๆ อย่างกับคนเร่ร่อน แถมยังโดนยุงกัดอีก

“ไอ้ตี๋นั่นมันทำไมสุภาพจังวะ อย่ามาใช้ความสุภาพดึงเมียกูไปเชียว ไม่งั้นกูจะเอามาม่าสาดหน้าให้” บ่นอุบอิบกับตัวเอง ด้วยความหัวเสีย

พอเธอดินเนอร์กับครอบครัวเสร็จ แทนที่จะแยกตัวกลับห้องใครห้องมัน แต่ดูสิ ไปนั่งดูดาวกันต่ออีก ยิ่งพานทำให้พะพายอยู่ไม่เป็นสุขเข้าไปใหญ่ แต่ด้วยเพราะสัญญากับเฟอร์เอาไว้แล้วว่าจะไม่ก่อกวน ก็เลยได้แต่ลอบมองอยู่ไกลๆ ในนี่สุดทั้งคู่ก็แยกย้ายกันกลับห้องพัก ซึ่งที่พักที่ครอบครัวเธอจองเป็นพูลวิลล่าสุดหรูติดทะเล ส่วนเขาก็เช่าพูลวิลล่าเหมือนกันแต่แค่หลังเล็กกว่า และอยู่ห่างจากพูลวิลล่าหลังที่เฟอร์อยู่ไม่ไกลกันมากนัก

จังหวะที่เขากำลังจะกลับที่พัก เพื่อไปรอเฟอร์ที่ที่พักตัวเอง เสียงฝีเท้าของใครบางคนก็ดังขึ้นตามหลังเขามาห่างๆ เรียกความสนใจให้พะพายหันไปมองว่าใครกันที่เดินตามมา

“มีอะไรหรือเปล่า” หันไปถาม แล้วเลิกคิ้วมองเจียที่มองเขาด้วยสายตาเรียบนิ่ง ใจของพะพายก็อยากจะหาเรื่องแหละแต่สัญญากับเฟอร์เอาไว้แล้วก็ต้องเชื่อฟัง เลยทำเป็นเหมือนไม่รู้จักเจีย และพยายามที่จะคุมอารมณ์ของตัวเองเอาไว้

“คุณช่วยถอยไปได้ไหม ปล่อยเฟอร์ให้ผมได้หรือเปล่า” เจียไม่พูดพร่ำทำเพลงเอ่ยบอกจุดประสงค์ที่เขาจะสื่อไปตามตรง

“อ๋อ...แปลว่ารู้แล้วสินะ...เรื่องฉันกับเฟอร์” ยกยิ้มเย้ยหยันแล้วตวัดสายตาคมๆ มองด้วยความกวน

“ครับ” เขาตอบด้วยความสุภาพ “พ่อแม่พวกเราสนิทกันมาก และคุณน่าจะรู้ว่าเราสองคนก็ต้องแต่งงานกันในอนาคตตามที่พ่อแม่ได้คุยกันไว้” ความสุภาพของเจียมันทำให้พะพายรู้สึกขัดใจ จริงๆ ก็ขัดใจตั้งแต่มายืนแสดงตัวตรงหน้าเขาแล้ว เอาจริงเจียก็เป็นคนที่ฉลาดช่างสังเกต เขารู้และเขาเห็นเฟอร์กับพะพายตั้งแต่อยู่ที่ร้านอาหารวันนั้นแล้ว และก็รู้ด้วยว่าเฟอร์ก็มีใจให้พะพาย เพียงแค่เธอขัดใจพ่อไม่ได้ หากการที่เขามาเคลียร์กับพะพายดีๆ ให้ออกไปจากชีวิตเธอซะ แน่นอนว่ายังไงเฟอร์ก็ต้องขัดพ่อไม่ได้อยู่แล้ว การที่พะพายออกไปก็เป็นเรื่องที่ง่ายต่อความสัมพันธ์ของเขาและเธอ

“ทำไมฉันต้องออก ในเมื่อฉันมาก่อน”

“มาก่อนมาหลังไม่สำคัญหรอกครับ สำคัญคือใครกันที่จะถูกใจพ่อเฟอร์”

“ถูกใจแล้วไงวะ พ่อยัยนั่นถูกใจ เฟอร์ไม่ได้ถูกใจสักหน่อย” ลอยหน้าลอยตาตอบ ปกติก็คงจะหยาบคายไปแล้ว แต่ไอ้เวรนี่มันดันสุภาพไง เขาเองก็ไม่ได้เป็นคนเถื่อนที่ดูแย่

“มันก็ใช่ครับ อ้อ...คุณเห็นกำไลเพชรที่ผมซื้อให้เฟอร์ไหม...นั่นน่ะ...ถือว่าเป็นของหมั้นแล้วนะ” เจียเกทับหวังให้พะพายยอมถอย เหอะจะมาอวดรวยงี้! กะอีแค่เครื่องเพชรหลักแสน กูให้รถหลักสิบล้านยังไม่อวดเลย พะพายกล่าวในใจ

“งั้นฟังผมนะคุณ...เฟอร์น่ะชอบเพชรกำแพงยิง...กับเพชรกันหยัดที่สุด...เพชรนั่นน่ะ...ปาทิ้งตั้งแต่วันแรกที่ให้แล้ว...” เอาสิเจียเกทับเรื่องข้าวของราคาแพง แต่เขาเกทับด้วยลีลาบนเตียงแทน ไม่พอมีโกหกว่าปาเพชรนั่นทิ้งอีก

แปะ แปะ!!

“เฮ้อ...ไม่ได้ใจก็เหนื่อยหน่อยนะ...สู้ๆ พี่ตี๋หิด” ตบไปที่ไหล่ของเจียแล้วแสร้งทำน่าเห็นใจแบบกวนๆ “คืนนี้เพชรกันยาดีกว่า...อ๊ะ...เห็นรอยนี่เปล่าพี่ตี๋...เฟอร์ดูดให้...” ปลายประโยคคือกวนประสาทสุดๆ ไม่พอชี้ไปที่ร่องรอยแดงๆ บนคอของตัวเองหวังปั่นประสาทให้เจียโมโห “ซี๊ดมาก...โคตรเด็ด...” ยักคิ้วใส่เสร็จก็เดินเข้าบ้านพักไปทันที ทิ้งให้เจียยืนกำหมัด พยายามข่มใจตัวเองเอาไว้ และสุดท้ายก็ต้องจำยอมเดินออกไปด้วยความพ่ายแพ้ที่สู้พะพายไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว

สิ่งที่เขาจะชนะได้คงมีแค่เรื่องเดียวคือเรื่องที่พ่อเธอปลื้มนี่แหละ เพราะอย่างอื่นคงสู้ไม่ได้เลย ความดีไม่ได้ทำให้เธอประทับใจเลยหรือไง ไปเรียนหมอก็ไม่ได้ทำให้เธอปลื้มเขาเลยงั้นเหรอ

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!!

แกร๊ก แอ๊ด!!

“ทำไมมาช้าจัง...คิดถึงจะแย่แล้วเนี่ย” ทันทีที่เปิดประตูบ้านพักให้เฟอร์ก็อ้อนด้วยการรวบคนตัวเล็กเข้าไปกอด

“เว่อร์จริงๆ เลย” สองแขนเรียวโอบเอวสอบกอดตอบ ตามด้วยเงยหน้าขึ้นไปมองหน้าเขาแล้วอมยิ้ม

รอยยิ้มและการกระทำที่ดูมีความสุขของเธอ ตกอยู่ในสายตาของเจียที่แอบตามมองดูอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล ราวกับมาตอกย้ำความเจ็บให้ยิ่งเจ็บมากขึ้นยิ่งกว่าเดิม แพ้ตั้งแต่รอยยิ้มแล้ว ขนาดรอยยิ้มนั้นเขายังไม่เคยได้เลย

“รอยอะไรเนี่ย...ไปให้ใครดูดมา” เฟอร์จ้องมองไปที่คอของเขาอย่างเอาเรื่อง

“ก็ไปนั่งกินมาม่าริมหาด แล้วยุงมันกัด”

“หืม...มาทะเลกินมาม่าเนี่ยนะ”

“ก็ไปดูให้เห็นกับตาไงว่าเธอกับไอ้ตี๋หิดนั่นทำอะไรกันบ้าง แต่พายก็พยายามอดทนนะไม่วีน ไม่เหวี่ยง ไม่ปั่นป่วนเฟอร์ให้ต้องรำคาญใจเลย...เนี่ย...ดูสิน่ารักขนาดนี้...ต้องให้รางวัลเค้าแล้วนะรู้เปล่า” ความหน้ามึนของเขา ทำตาปริบๆ แก้มป่องๆ หวังให้เธอเห็นใจ ถามว่าได้ผลไหม ก็ต้องได้ผลอยู่แล้วสิ

“คันไหมเนี่ย” เปลี่ยนจากกอดรอบเอวสอบเป็นโอบรอบลำคอแทน พร้อมกับมองรอยนั่นอย่างพินิจพิจารณา ส่วนพะพายก็ย่อตัวแล้วอุ้มเฟอร์ขึ้นมา เฟอร์เองก็ใช้ขาเกี่ยวเอวเขาไว้อัตโนมัติ จากนั้นเขาก็พาเธอเข้าห้องไป ไม่วายแอบยักคิ้วกวนๆ ยกยิ้มเล็กๆ ใส่เจียที่แอบมองอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล ใช่แล้วพะพายเห็นเขาตั้งแต่ต้น เลยทำทีออดอ้อน ทำตัวน่ารักให้เฟอร์เอ็นดู แต่ตอนนี้อยากพาเธอไปดูเอ็นแล้วแหละ

“คันมากเลย” ทำทีออเซาะเธอแล้วเดินไปนั่งที่โซฟา โดยมีเธอนั่งคร่อมอยู่บนตักของเขา

“มาเดี๋ยวทายาให้”

พรึ่บ!!

“นี่พะพายถอดเสื้อทำไมเนี่ย” เฟอร์ร้องออกมาเสียงหลง มองมัดกล้ามหน้าท้องของเขาตาแทบค้าง แต่ก็ทำเป็นโวยวายที่เขาถอดมันแล้วโยนลงพื้นไป

“ก็ยุงมันกัดหลายที่...ดูให้พายหน่อยนะเฟอร์” ทำหน้าออดอ้อนพร้อมกับจับมือเล็กมาลูบที่อกแกร่ง ตามด้วยเลื่อนลงไปที่หน้าท้องที่มีมัดกล้ามเรียงกันสวยงามเบาๆ

“อึก...” ร่างเล็กพยายามข่มความต้องการของตัวเองเอาไว้ แล้วรีบชักมือออก แล้วหันไปหยิบยาหม่องในกระเป๋าของตัวเองมาทาให้เขา จริงๆ มันก็มีรอยยุงกัดหลายจุดนั่นแหละ แต่คิดว่ารอยกัดเป็นเพียงข้ออ้างสำหรับคนเจ้าเล่ห์อย่างเขามากกว่า เพราะจุดประสงค์หลักๆ เลยเห็นทีจะทำให้คนตัวเล็กมีอารมณ์ร่วมไปกับเขาอีกครั้งมากกว่า และมันได้ผล

หมับ!!

ขณะที่เธอไล่ทายาให้ตามรอยแดงๆ บนตัวเขา ร่างสูงก็จับมือเธอกุมเอาไว้ ตามด้วยนำทางพาเธอลูบไปตามเรือนร่างสุดเซ็กซี่ขยี้ใจของเขาแผ่วเบา

“ถ้าทำแบบนี้มีอารมณ์ไหม” เอ่ยปากถามเสียงแหบพร่า

“มะ...ไม่มี...” ตอบเสียงแผ่วเบา พร้อมกับหลบสายตาเขา ใบหน้าของเฟอร์เห่อแดงขึ้นมาด้วยความขวยเขิน ทว่าก็ถูกพะพายคนเจ้าเล่ห์ใช้ปลายนิ้วเชยคางเธอขึ้นมาให้มองหน้าเขาเต็มๆ ตา

ดวงตาคมๆ จ้องมองใบหน้าเธอนิ่งชั่วครู่ ก่อนที่จะโน้มใบหน้าหล่อๆ ราวเทพปั้นแต่งเข้าไปใกล้ๆ เธอ ตามด้วยป้อนจูบที่แสนวาบหวามให้เธอทันที ส่วนเธอนั้นก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเคลิบเคลิ้มไปกับจูบที่แสนหวานของเขา

ความรู้สึกตอนนี้เหมือนเธอและเขากำลังล่องลอยอยู่บนท้องนภา มันวูบวาบ ตื่นเต้นเอามากๆ

จ๊วฟ จ๊วฟ จ๊วฟ!!

เรียวลิ้นหนาตวัดหยอกเย้ากับลิ้นเล็กๆ ของเธอ มือของพะพายข้างหนึ่งยกขึ้นประคองใบหน้าของเธอหวังให้องศาใบหน้าของเธอปรับเข้าหาเขาและทำให้จูบกันได้แนบแน่นยิ่งขึ้น

จูบแสนเร่าร้อนทำเอาปั่นป่วนมวลท้องไปหมด มือแสนซุกซนของพะพายอีกข้างสอดเข้าไปใต้ชายเสื้อของเธอลูบไล้ไปที่เอวบาง บีบเคล้นมันเบาๆ ก่อนที่จะเลื่อนขึ้นไปลูบแผ่นหลัง ทุกสัมผัสมันเชื่องช้า ทว่ากลับทำเธอสั่นสะท้านไปกับการกระทำของเขา ความร้อนแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย จนสติของเธอแทบไม่อยู่กับเนื้อกับตัว และรู้ตัวอีกทีเสื้อผ้าของเธอก็ถูกโยนลงไปกองที่พื้นแล้วเรียบร้อย