เลิกกัน

              “ป๊าเธอกะจะทรมานฉันให้ตายไปเลยมั้ง ถึงได้จัดทริปตั้งเกือบอาทิตย์...กะจะกระชับความสัมพันธ์หรือจะตั้งหลักปักฐานอยู่ที่นั่นกันแน่...” พะพายบ่นกระปอดกระแปดเมื่อเฟอร์เข้ามาในห้องหลังจากที่จบทริปครอบครัว แล้วเขาต้องมารอที่คอนโด

“...พะพาย...ฉันว่าช่วงนี้เราสองคนอยู่ด้วยกันมากไปหรือเปล่า” เฟอร์ถามขึ้น เพราะดูช่วงนี้เขาแทบไม่ปล่อยให้เธอห่างตัวเลย

“ก็เป็นผัวเมียกัน ไม่ให้อยู่กับเธอแล้วจะไปอยู่กับใคร”

“ก็...นายไม่คิดจะไปหาเพื่อนหาฝูงบ้างเลยเหรอ”

“ไม่อะ...อยากอยู่กับเธอ...” ตอบแบบหน้าตาย แล้วเดินไปที่ตู้เย็นโซนครัว แต่ทว่าด้วยเพราะเขาไปตามเธอที่เสม็ดต้อยๆ ในตู้ก็เลยโล่งจนไม่มีอะไรกิน แต่พอชวนให้เธอไปซื้อของเป็นเพื่อนเธอก็ไม่ยอมไป แถมยังขอไปหาเพื่อนอย่างยูมิที่อยู่คอนโดเดียวกันกับพะพายอีก

“ยูมิ...ฉันว่าแล้วว่าเธอต้องอยู่ที่นี่”

“ไปเที่ยวมาเป็นไงบ้าง” ยูมิเอ่ยถามเฟอร์ตามประสาเพื่อน ตั้งแต่วันนั้นเธอและยูมิก็นับว่าเป็นเพื่อนกันแล้ว และตลอดทริปเธอก็มีแชทคุยกันบ่อย และเธอเองก็เล่าถึงเรื่องที่น่าอึดอัดใจให้ยูมิฟัง

“ก็...อึดอัดดี...ก็อย่างที่บอกนั่นแหละ”

“โชคดีแค่ไหนแล้ว...ที่ได้ไปกับครอบครัว...ดูฉันสิ...จำไม่ได้แล้ว...ว่าครั้งล่าสุดที่ได้ไปเที่ยวกับครอบครัวคือเมื่อไหร่” แววตาแสนเศร้าทอดมองไปยังเบื้องหน้า ดวงตาว่างเปล่าที่ทำให้เฟอร์รับรู้ได้ถึงความโดดเดี่ยว

หมับ!

“ไม่เป็นไรน้า...พ่อแม่เธอ...อาจจะยุ่งๆ อยู่กับการหาเงินก็ได้”

“หาเงินไม่ว่า แต่กดดันให้ฉันต้องทำนั่นทำนี่...ต้องเป็นที่หนึ่ง...ต้องเพอร์เฟค...จนฉันไม่มีความสุข”

“ฉันเข้าใจว่าการโดนบังคับมันน่าอึดอัดแค่ไหน อย่างเรื่องคู่ของฉัน...ฉันเองก็ยังเลือกไม่ได้...แต่ฉันเชื่อนะ...ว่าสิ่งที่พ่อแม่เลือกให้คือสิ่งที่ดีที่สุด...เขาหวังดีกับเราแหละเขาถึงได้ขีดเส้น ล้อมกรอบไว้ให้เรา”

“เธอ...ไม่คิดที่จะเดินออกนอกกรอบบ้างเหรอ” ยูมิหันมาถามเฟอร์

“ไม่...ฉันอยากเป็นเด็กดีของพ่อ...”

“เด็กดี...ที่ไม่มีความสุขเหรอ...เธอทนได้จริงๆ เหรอ”

“ก็...คิดว่าได้นะ...” ตอบไม่ค่อยเต็มเสียงนัก

“เคยคิดอยากทำอะไรเพื่อความสุขของตัวเองไหม เช่น...ขัดใจพ่อเธอแล้วบอกว่าจะเลือกคนรักเอง”

“แล้วเธอล่ะ...เคยอยากทำอะไรเพื่อความสุขของตัวเองบ้างหรือเปล่า เช่นแหกกฎของพ่อแม่เรื่องเรียนเกรดดีๆ”

“เรา...มาลองขัดใจพ่อแม่กันดูไหม...แม้เรื่องที่เราถูกคาดหวังจะคนละเรื่อง แต่จุดประสงค์เดียวของเราคือความสุข...ความสุขที่เราเลือกเอง”

“มะ...มันจะดีเหรอยู...ฉันไม่กล้าขัดใจป๊าหรอก”

“ไม่ลองจะรู้ได้ไง...” ยูมิยกยิ้มร้ายราวกับมีแผนการชั่วร้ายอยู่ในหัว

แอบหวั่นใจเหมือนกันกลัวว่าสิ่งที่เธอและเพื่อนทำจะเลือกทางผิด เพราะเธอเชื่อว่าพ่อแม่มักเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้เราเสมอ เธอถึงได้ไม่กล้าที่จะขัด

“...”

“ฉันเห็นแววตาเธอตอนอยู่กับพะพาย...เธอดูมีความสุขมากๆ เลยนะ...เธอจะทิ้งความสุขของตัวเอง..จริงๆ น่ะเหรอ”

“แล้วความสุขจริงๆ ของเธอคืออะไร”

“อะไรก็ได้ที่ไม่กดดันตัวเอง ไม่ต้องเป็นที่หนึ่งเพื่อให้พ่อแม่ภูมิใจ แต่ฉันจะพยายามเพื่อตัวฉันเอง ไม่ไหวก็แค่พัก ฉันจะสร้างชีวิตของฉันใหม่”

“ยังไง...”

“ฉันยังไม่เคยมีแฟนเลย...อยากลองมีแฟนสักครั้ง...อยากทำอะไรก็ได้ตามใจตัวเอง”

“มีแฟน...อย่าบอกนะว่าพ่อแม่เธอก็ห้ามเรื่องนี้เหมือนกัน”

“อืม...ฉันต้องเป็นเด็กดี...มีแฟนเป็นเรื่องต้องห้าม...แม่บอกยังไม่ถึงเวลาที่ฉันต้องมี หน้าที่ของฉันคือต้องเรียนเท่านั้นแล้วก็ต้องได้ที่หนึ่ง”

“เคยได้ต่ำกว่าที่หนึ่งบ้างไหม”

“เคยสิ...”

“แล้วพ่อแม่เธอว่าไง”

“ก็บ่นฉัน พยายามยัดโรงเรียนกวดวิชาให้ฉันเรียนจนฉันแทบอ้วก”

“ไม่เป็นไรนะยู”

“ฉันไม่เป็นไร...ฉันทบทวนเรื่องนี้มาสักพักแล้ว...”

“อุ๊ย...พะพายทักมาแล้ว...งั้นฉันไปกินข้าวก่อนนะ...เธอไปด้วยกันไหม...ไปรู้จักกับแฟนฉันกัน”

“แหม...กล้าพูดเต็มปากแล้วสิว่าแฟน”

“แค่ช่วงนี้เท่านั้นแหละ เพราะหลังจากเรียนจบ...ถ้าฉันแต่งงานกับเฮียเจีย...เรื่องของฉันกับเขา...ก็ต้องจบลง...ฉันเลยอยากจะทำความสัมพันธ์ที่เหลืออยู่น้อยนิดให้มีความสุขที่สุด”

“เฟอร์...เธอรู้ตัวไหมว่าเธอใจร้ายมากเลยนะ...ถ้าเธอคิดว่าจะจบ...เธอไม่ควรเห็นแก่ตัวยื้อความสัมพันธ์นี้ให้ต้องรู้สึกกันมากไปกว่านี้” คำเตือนจากยูมิทำเฟอร์หน้าชา เธอกำลังใจร้ายกับพะพายอยู่จริงๆ อย่างที่ยูมิพูดเลย

“แล้วฉันต้องทำยังไง” ร่างเล็กมองหน้ายูมิ พร้อมกับแววตาที่สับสน

“เลือกได้สองทาง หนึ่งยุติความสัมพันธ์ตั้งแต่ตอนนี้ซะ...ถ้าคิดว่ายังไงก็จะแต่งงานกับเฮียเจีย...ส่วนสอง...ทำเพื่อความสุขของตัวเอง...ต่อสู้เพื่อคนที่รักโดยการเผชิญหน้ากับความจริงและไปบอกพ่อเธอซะ”

“...”

“...ฉันรู้ว่ามันยาก...แต่ถ้ามีความสุขก็คุ้มที่จะเสี่ยงเธอว่าไหม”

คำพูดของยูมิยังวนเวียนอยู่ในหัวสมองของเธอ เธอไม่กล้าพอที่จะขัดใจพ่อ เธอเองก็ไม่รู้เหมือนกัน ว่ายูมิไปเอาแรงฮึดมาจากไหน ถึงได้เปลี่ยนใจแล้วออกมาต่อต้านพ่อแม่แบบนี้

“เป็นอะไร...หน้าบูดเป็นตูดเลย” พะพายเอ่ยถาม เมื่อสังเกตมาสักพักแล้วว่าเฟอร์เอาแต่เหม่อลอย ราวกับมีเรื่องอะไรให้กังวลใจอยู่ แถมมือก็เขี่ยอาหารไปมาไม่ยอมกินสักที

“พะพาย...”

“หืม...” เลิกคิ้วมอง มือที่กำลังจะตักอาหารเข้าปากชะงักเล็กน้อย

“เรา...ห่างกันสักพักไหม...ฉันว่า...”

“ไม่...ฉันไม่เลิก...แล้วก็เลิกพูดอะไรแบบนี้ได้แล้วไม่อยากได้ยิน...ฉันไม่รู้หรอกนะว่าเพื่อนรักของเธออย่างยัยทอมนั่นเอาอะไรมาใส่หัวเธอ...เธอถึงได้กลับมาพูดแบบนี้กับฉัน...แต่ถ้าเธอยังถามคำถามนี้กับฉันอีก...ฉันจะไม่ให้เธอไปคบกับยัยนั่น”

“มีสิทธิ์อะไรเนี่ย ถึงได้มาบงการการคบหาของฉันกับเพื่อน นายไม่ใช่พ่อฉันนะ ทำไมต้องบังคับกันด้วย”

“ก็ไม่ใช่พ่อไง...แต่เป็นผัว แล้วผัวหาสิ่งที่ดีให้เมียก็เป็นเรื่องที่ควรแล้วไม่ใช่เหรอ”

“เอาจริง ฉันว่านายเองก็ไม่ต่างจากพ่อฉันเลย ชอบบังคับ!!” พูดจบก็กระแทกช้อนลงเสียงดัง จากนั้นก็ลุกออกไปหยิบกระเป๋าเตรียมจะกลับคอนโดของตัวเอง

“จะไปไหน”

“ฉันจะกลับคอนโด”

“เธอเลิกหนีปัญหาสักทีเถอะเฟอร์...งอนก็หนี ไม่พอใจก็หนี เลิกทำตัวเป็นเด็กสักที...เธอโตแล้วนะ” ร่างสูงกล่าวอย่างเหลืออด จริงอยู่ว่าเขาชอบเธอ รู้สึกกับเธอ แต่บางทีนิสัยบางอย่างก็ควรจะตักเตือนเธอเช่นกัน เขาเตือนเพราะเป็นห่วง ไม่ได้เตือนเพราะต้องการจะทำให้มันเป็นเรื่องใหญ่ เขาต้องการดึงสติเธอให้คิดเยอะๆ กว่านี้

“ไม่ว่ายังไงเรื่องของเราก็เป็นไปไม่ได้อยู่ดี อีกอย่างเลิกกันไปตอนนี้ ก็ดีกว่าความรู้สึกมันถลำลึกไปมากกว่านี้ ฉันเชื่อว่านายต้องเจอคนที่ดีได้แน่ๆ ฉันดีไม่พอสำหรับนายหรอกพะพาย”

“เธอรู้ไหม...ว่าเธอกำลังพูดอะไรออกมา” เอ่ยถามพร้อมกับสายตาที่ตัดพ้อเธอ ไม่คิดเลยว่าทำให้ขนาดนี้แล้ว เธอก็ยังจะใจร้ายกับเขาอยู่

เขายอมถอดเขี้ยวเล็บเพื่อเธอเลยนะ แล้วนี่เหรอสิ่งที่เธอตอบแทนเขา เธอแม่งโคตรขี้แพ้เลย ไม่คิดจะทำอะไรเพื่อเขาเลย ในขณะที่เขายังเปลี่ยนตัวเองได้เลย แล้วดูเธอดิ ก็จริงว่าเธอบอกนั่นเเหละ ว่าเธอไม่คู่ควรกับความรักของเขาสักนิด เพราะเธอแม่งโคตรไม่พยายามอะไรเลย ไม่คิดที่จะพยายามเลยด้วยซ้ำ เอาแต่กลัวอะไรบ้าบอก็ไม่รู้ ทั้งที่มันคือชีวิตของเธอ ไม่ใช่ชีวิตของพ่อเธอสักหน่อย

“รู้สิ...แล้วไม่ต้องห่วงว่าฉันจะพูดเพราะอารมณ์นะ...ฉันคิดเรื่องนี้มาสักพักแล้ว และนี่คือทางออกที่ดีที่สุดสำหรับเรา”

“ขอถามย้ำเป็นครั้งสุดท้าย...ว่าจะเอาแบบนี้จริงๆใช่ไหม” เค้นเสียงต่ำ พร้อมกับดวงตาที่แดงก่ำ พยายามสะกดกลั้นความรู้สึกเสียใจเอาไว้ไม่ให้แสดงออกมา มือหนาทั้งสองข้างกำเข้าหากันแน่น พร้อมกับรอฟังคำตอบจากเธอต่อจากนี้

“อื้ม...”กลั้นใจตอบออกไปเสียงดัง

“งั้นก็ลาก่อน แล้วฉันหวังว่าเธอจะไม่เสียใจทีหลัง” พูดจบเขาก็เดินผ่านหน้าเธอไปที่ห้องนอน พร้อมกับน้ำตาที่หยดแหมะลงมาที่แก้มของเขา

ตั้งแต่เกิดมาเขาไม่เคยเสียใจกับผู้หญิงคนไหนเท่านี้มาก่อนเลย เขาทุ่มเททั้งกายและใจ ทุ่มเททุกๆ อย่าง แล้วดูสิ นี่เหรอคือสิ่งที่ตอบแทนความจริงใจของเขา

ส่วนเธอเอง ก็ใจหายวาบ เมื่อเขาเดินผ่านเธอไป เธอหันกลับไปมองดูเขาจนในที่สุดประตูห้องของเขาก็ปิดลง หัวใจชาไปหมด มันรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะถล่มลงตรงหน้า ทุกอย่างก่อนหน้านี้มันดีมาก แล้วดูตอนนี้สิ เธอทำมันพังยับ ไม่เหลือชิ้นดีเลย

ในเมื่อเธอเป็นคนเลือกเอง เธอก็ต้องหอบหัวใจของตัวเอง ที่เป็นคนทำพังเอง เดินออกจากห้องของเขาไป พร้อมกับน้ำตาที่ไหลลงมาอาบแก้ม เธอเองก็เสียใจไม่ต่างจากเขา แต่เธอมันใจกาก ไม่กล้าแม้แต่จะต่อสู้เพื่อรักของเขาเลยสักนิด เธอไม่คู่ควรกับรักของเขาสักนิด

“เฟอร์...” เสียงยูมิเรียกเธอ พร้อมกับมองท่าทีของเพื่อนนิ่ง

หมับ!!

“ฮึก...ยู...ฉันบอกเลิกเขาไปแล้ว...ฉันกับเขาจบกันแล้วยู” เธอโผลเข้ากอดเพื่อนสาวแล้วร้องไห้จนตัวโยน ยูมิเมื่อเห็นเช่นนั้นก็ยกมือขึ้นกอดตอบ นึกเห็นใจเพื่อน สงสารเพื่อนจับใจ แต่ก็ไม่รู้จะทำยังไง ได้แต่ยืนกอดปลอบใจเฟอร์อยู่อย่างนั้นหลายนาที

เธอเคารพทุกการตัดสินใจของเพื่อน เฟอร์ยังเด็ก ยังใจแข็งไม่พอที่จะขัดใจผู้เป็นพ่อ แต่ไม่ว่าเพื่อนจะเลือกทางไหน เธอก็จะพยายามเข้าใจ และคอยอยู่ข้างๆ อยู่ตรงนี้

“ไม่เป็นไรนะ...แล้วนี่จะเอายังไงต่อ...ให้ไปส่งที่คอนโดไหม” ยูมิเอ่ยถาม หลังจากที่เพื่อนผละออกจากอ้อมกอดของเธอ

“อื้ม...ฉันจะกลับไปที่คอนโด”

แต่แทนที่จะไปจบที่คอนโดของเฟอร์ ทว่าระหว่างทางเธอกลับบอกให้เพื่อนพาแวะดื่มย้อมใจเสียก่อน และก็นั่นแหละ สภาพก็อย่างที่เห็น เมาจนพูดจาไม่รู้เรื่อง ไม่พอ ทั้งบ่นทั้งร้องไห้ เรียกหาแต่พะพาย จนยูมิต้องใช้โทรศัพท์ของเธอสแกนหน้าเพื่อนแล้วเข้าไปในข้อความของพะพาย แล้วทักบอก

เฟอร์ : นายฉันยูมินะ...

เฟอร์ : ตอนนี้เฟอร์เมามาก บ่นถึงนายไม่หยุดเลย มาช่วยฉันหน่อย ฉันพากลับคอนโดไม่ไหว ฉันเอามอไซค์มา กลัวเฟอร์ตกรถ