ราคาที่ต้องจ่าย

แปะๆๆ

“ทุกคน...” เสียงแหลมปรบมือเพื่อเรียกเพื่อนๆ ที่นั่งรออยู่ในห้องวีไอพีอยู่ก่อนหน้า ให้หันมาสนใจทันทีที่เข้ามา ซึ่งแน่นอนว่าทุกคนก็หันมาให้สนใจสโนว์และเฟอร์อยู่ไม่น้อย ก่อนที่จะมีสาวผมทองลุกออกมาแล้วเรียกให้เธอและเพื่อนไปนั่งข้างๆ

“สโนว์ มาแล้วเหรอ...อุ๊ย...นี่เหรอเฟอร์...น่ารักจังเลย...ทำไมเพื่อนแกน่ารักขนาดนี้ยะ” สาวผมทองกล่าวจีบปากจีบคอ พร้อมทำท่าทีเอ็นดูในความน่ารักของเฟอร์

“...ขอบใจจ้า...ว่าแต่เธอชื่ออะไร” ว่าแล้วเอ่ยทักทายด้วยความเป็นมิตร

“ฉันชื่อวาวา อ้อนั่นน้ำผึ้ง...” ตอบกลับพร้อมหันไปแนะนำเพื่อน คนอื่นๆ ให้เธอได้รู้จักทีละคน “นั่นโซดา และนู้นเชิดๆ หน่อยชื่อมะนาวนะ” แต่ละชื่อของเพื่อนใหม่เธอนี่ ได้ยินแล้วรู้สึกเจ็บคอเลยทีเดียว แต่สุดท้ายเธอก็ได้แค่กล่าวทักทายแล้วเดินไปนั่งลงข้างๆ วาวา

“เอ้อ...เฟอร์...ฉันเห็นเธอขึ้นสถานะกับพะพายด้วย...เป็นแฟนกันเหรอ” โซดาถาม ดูเหมือนจะให้ความสนใจกับเรื่องนี้เป็นพิเศษ

“อ๋อ...ใช่...ลองๆ คบดูน่ะ”

“แล้วพะพายจีบยัยเฟอร์ด้วยนะหล่อนๆ ฮอตเว่อร์” วาวาเสริมทับ

“แต่ฉันได้ยินเพื่อนๆ กลุ่มหนึ่งบอกเธอขี้โกหก คงไม่จริงหรอกใช่ไหมเฟอร์” ครั้งนี้เป็นน้ำผึ้ง เธอเอ่ยถามด้วยความใสซื่อ ทั้งที่ความจริงมีอะไรแฝงอยู่ลึกๆ ซึ่งเฟอร์เองก็ไม่รู้ แต่ก็แอบเสียหน้าอยู่หน่อยๆ พร้อมกับในหัวที่คิดขึ้นมาว่า โกหกแล้วฉันทำคนอื่นเดือดร้อนนักหรือไง สาระแนจริงๆ

“น้ำผึ้ง ไม่มีมารยาทเลยนะ ไปถามแบบนั้นได้ยังไง เธอก็เห็นว่าทุกอย่างที่เฟอร์มี ก็มีจริงๆ” สโนว์ดุเพื่อน

“อ้อ...แล้วบ้านพ่อแม่เธอทำธุรกิจอะไรเหรอ” น้ำผึ้งยังคงซักไซ้ต่อ

“เอ่อ...ร้านทองน่ะ...แล้วก็ร้านเพชร...ไม่ได้ใหญ่มาก” เธอตอบด้วยความถ่อมตัว ดูอ่อนหวานน่ารัก ตามสไตล์ที่เธอสร้างภาพนั่นแหละ

“ว๊าว...ร้านเพชร กับร้านทอง ถึงว่าล่ะ รวยเชียว” เอาจริงก็รวยแหละ แต่ป๊ากับม๊าเธอขี้งกเป็นบ้า และด้วยต้องเป็นลูกที่ดี ดูน่ารัก ใสซื่อ อ่อนหวาน เธอเลยไม่กล้าร้องขออะไร ก็เลยอย่างที่เห็นนั่นแหละ

“ไม่ขนาดนั้นหรอก” ยิ้มแห้งๆ รู้สึกถึงความไม่ปลอดภัยยังไงก็ไม่รู้ เพื่อนๆ แต่ละคนก็ดูอยากรู้อยากเห็น ถามว่าอยากมีเพื่อนไหม ก็อยากมี แต่ทำไมการมีเพื่อนถึงได้ทำเธออึดอัดแบบนี้ล่ะ รู้สึกไม่เป็นตัวเองเลยแฮะ

“สั่งอาหารกันดีกว่าเพื่อนๆ” สโนว์รีบตัดบท จากนั้นเพื่อนๆ ร่วมโต๊ะก็กระหน่ำสั่งแต่เซตใหญ่มาเพื่อเลี้ยงต้อนรับสมาชิกใหม่อย่างเฟอร์

แรกๆ ก็ดูเหมือนจะดีแหละ แต่กินไปจนจวนจะหมด เพื่อนๆ ก็ดูเหมือนจะมีธุระกันหมด จนเธอรู้สึกลำบากใจ

“เฟอร์...เธอออกไปก่อนได้ไหม พอดีว่าเงินเดือนของฉันยังไม่ออกเลย อีกอย่างค่าอาหารแค่5หมื่น มันคงไม่ทำให้เธอขนหน้าแข้งร่วงหรอกจริงไหม” และวินาทีนี้เอง สโนว์ก็พูดขึ้น ทำทีท่ารู้สึกผิด ทั้งที่ความจริงแล้ว สโนว์เองก็ไม่ต่างจากเพื่อนเก่าของเธอ ที่ต้องการทำให้เธอขายหน้า

“ใช่ๆ แค่5หมื่นเธอมีจ่ายอยู่แล้วใช่ไหมล่ะ เอาจริงๆ เลี้ยงพวกฉันก็ยังได้เลยจริงไหม” มะนาวกล่าว

“เอ่อ...” แอบหน้าชาอยู่ไม่น้อย 5หมื่นนั่นมันเงินเดือนเธอทั้งเดือนเลยนะ อีกอย่างล่าสุดก็เพิ่งไปจิ๊กตังค์พะพายมา เงินเดือนเธอเองเฮียก็ยังไม่ทันโอนมาให้เลยด้วย แล้วแบบนี้จะทำยังไงดี ร่างเล็กคิดหาทางด้วยความกดดันเพราะสายตาของเพื่อนๆ นั้นเร่งให้พนักงานยื่นบิลค่าอาหารให้เธอต้องจ่าย

“เอ่อ...จะชำระด้วยเงินสดหรือบัตรเครดิตดีคะ” พนักงานเอ่ยถาม พร้อมกับยื่นบิลให้เฟอร์ พร้อมกับยอดที่ต้องจ่าย5หมื่นกว่าเกือบ6หมื่น แต่แล้วจังหวะที่เธอจะยื่นมือไปรับบิลมาดู เสียงสวรรค์ก็ดังขึ้น

ครืด!!

“บัตรเครดิตครับ!!” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นหลังจากเลื่อนประตูเข้ามาด้านในห้องวีไอพี จากนั้นก็ยื่นแบล็กการ์ดให้พนักงานสาว พร้อมกับปรายตาไปมองหน้าเพื่อนๆ ของเธอทีละคนอย่างคาดโทษ

“แหม...กินด้วยกันตั้งหลายคน...แต่ให้เมียฉันจ่ายคนเดียวเนี่ยนะ...ไม่พอ...ยังห่อกลับบ้านอีก...น่าเกลียดเกินไปปะ” พะพายกล่าว “ไปกลับ...แล้วก็คิดด้วยนะ ว่าเพื่อนแบบนี้ควรคบต่อไปไหม” ว่าแล้วก็เดินมาดึงแขนเธอให้เดินตามเขาออกไป

“ดะ...เดี๋ยวสิพะพาย”

“กลับ...แล้วอย่าให้ฉันเห็นเธอไปคบกับคนพวกนี้อีกนะ” กดเสียงต่ำแล้วลากเธอออกมาจากห้อง

“นายทำบ้าอะไรของนายเนี่ย...นั่นเพื่อนฉันนะพะพาย”

“เฟอร์!! สติ!! พวกนั้นไม่เห็นเธอเป็นเพื่อนด้วยซ้ำ”

“พะพาย” เมื่อถูกดุก็ทำหน้าเศร้า หวังเรียกความสงสารให้เขาไม่ดุเธอ

“เฮ้อ...ทำหน้าแบบนี้ฉันโกรธเธอไม่ลงเลยจริงๆ ...เออๆๆ ...ฉันจะบอกอะไรให้เธอหูตาสว่างนะว่าฉันได้ยินยัยพวกนั้นคุยกัน...พวกนั้นต้องการทำให้เธอขายหน้า...พวกนั้นต้องการทำให้เธออาย...ทีนี้เข้าใจแล้วหรือยังว่าทำไมฉันถึงไม่อยากให้เธอคบคนพวกนั้น” พะพายเล่าในสิ่งที่เขาได้ยินมาก่อนหน้านี้

“นายไปได้ยินมาจากไหน”

“เดินออกมาจากห้องน้ำ แล้วได้ยินยัยพวกนั้นคุยกันในห้องน้ำหญิงพอดี” คำพูดของเขามันทำให้เธอเสียใจอยู่ไม่น้อย อีกแล้ว เธอต้องผิดหวังกับคำว่าเพื่อนอีกแล้วสินะ

“...แล้วนายมาได้ยังไง...ตามฉันมาเหรอ”

“เพื่อนฉันก็นัดมากินข้าวที่นี่เหมือนกัน”

“...”

“เลิกคบไปเลยนะ มีเพื่อนแบบนั้นอย่ามีเลย ไม่มีก็ไม่ตาย”

“ใช่สิ ก็นายมีเพื่อนนี่ นายจะไปเข้าใจอะไรฉัน”

“รู้ไหมเฟอร์...ทำไมเธอถึงเจอแต่เพื่อนที่ไม่จริงใจ...”

“ถ้าจะด่าก็หุบปากไปเลย...” นี่ไง พอพูดก็ไม่ฟัง ไม่คิดที่จะเปิดใจรับฟังเลย งั้นก็ให้เธอเรียนรู้เอาก็แล้วกันเหนื่อยที่จะพูดด้วยแล้ว

“แล้วอย่าลืมราคาที่เธอต้องจ่ายฉันคืนนี้ก็แล้วกัน ที่ช่วย...ก็ไม่ได้ช่วยฟรีๆ หรอกนะ”

“ก็รู้อยู่แล้ว...ว่าคนอย่างนายมันหวังอะไร...”

“รู้ก็ดี...เอากุญแจรถมา...” ว่าแล้วก็แบมือขอกุญแจรถคืน

“เดี๋ยวเงิน...ฉันจะใช้คืนทีหลังนะ” ส่งกุญแจให้แล้วเอ่ยบอกเขาด้วยเสียงหงอยๆ

“ไม่ต้องคืนหรอก...ถือซะว่า...ช่วยเมีย...แค่นี้ขนหน้าแข้งไม่ร่วงหรอก”

“เหอะ...ใครเมียนายไม่ทราบ...”

“เธอไง...หรือต้องให้ย้ำจนรถโยก...ถึงจะยอมรับ”

“หึ่ย!!” เมื่อเถียงคนหื่นไม่ได้ ก็ทำได้แค่กอดอกแล้วหันหน้าออกไปนอกหน้าต่าง

พอมาถึงก็ถูกพะพายจับกินตามระเบียบ ดีที่ยังยั้งแรงอยู่ ไม่งั้นเธอคงจะต้องคลานลงจากเตียงแน่ๆ แต่หลังจากที่เธอตื่น เธอก็รีบออกมาจากคอนโดของเขาทันที พร้อมกับสถานะที่ขึ้นก่อนหน้านั้นก็หายไป เหลือไว้เพียงแค่สถานะของพะพายฝั่งเดียว เพราะอะไรน่ะเหรอ?

สโนว์ : เมื่อวานพวกเราไม่ได้ตั้งใจจะทำแบบนั้นกับเธอเลยนะเฟอร์ อีกอย่างที่พะพายพูดกับพวกเราก็แรงเกินไป พวกเราอยากเป็นเพื่อนกับเธอจริงๆ นะ ถ้า เธอยังอยากเป็นเพื่อนกับพวกเรา ช่วยเลิกกับพะพายได้ไหม พะพายไม่เหมาะกับเธอหรอก

นี่คือข้อความที่สร้างความลำบากใจให้เธออยู่ไม่น้อย แต่ทว่าเธอกลับทำตามที่เพื่อนอย่างสโนว์ต้องการ พร้อมกับปลดสถานะออกในทันที