เพื่อนรัก

“ถ้าจะนอนด้วยก็นอนดีๆ ...ไม่ต้องมาเร้า...ฉันไม่มีอารมณ์แล้ว...ฉันเหนื่อย” เอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนแรงพร้อมกับตาที่กำลังจะปิดลงมาได้ทุกเมื่อ

จุ๊ฟ!!

“งั้นฝันดีนะที่รัก...” จุ๊ฟไปที่หัวไหล่ ตามด้วยต้นคอ ก่อนที่จะกกกอดเธอเอาไว้อย่างกับคนโดนของ คลั่งไคล้จนอยากจะซุกไซ้ตลอดทั้งวันทั้งคืน ยิ่งเมื่อจมูกได้สูดกลิ่นกายหอมๆ ของเธอแล้ว ก็ยิ่งพลันทำให้ความเป็นชายอยากจะวาดลวดลายอีกสักสิบรอบเอาให้ฟ้าเหลืองกันไปข้าง แต่สงสาร เดี๋ยวจะไม่มีให้ใช้งานเพราะเธอจะตายเสียก่อน

วันต่อมา...

“โอ๊ย...รอยอะไรเต็มคอเลยเนี่ย...ไอ้บ้านั่นมันต้องเป็นพวกมาโซคิสแน่ๆ ...ทิ้งไว้เต็มคอแบบนี้ ใส่เสื้อโชว์ไม่ได้พอดี...”

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!!

“เฟอร์...ฉันไปเรียนก่อนนะ...วันนี้ไม่มีเรียนใช่ไหม...” เสียงพะพายเคาะประตูห้องน้ำแล้วถามขึ้น

“ไม่มี...จะไปไหนก็ไปเถอะไม่ต้องมาบอกฉัน”

“เอ้า...อะไรวะเนี่ย...ตอบไม่น่ารักเดี๋ยวโดนกระแทกจนมดลูกเคลื่อนหรอก”

“โอ๊ย...แค่นี้ฉันก็มดลูกพังแล้วมั้ง...” ตะโกนออกไปบ้างด้วยความหงุดหงิด คนบ้าอะไรกวนประสาทไม่เลิก

จัดการธุระส่วนตัวเสร็จก็เดินออกมาจากห้องน้ำ โชคดีที่คนหน้ามึนอย่างเขาไม่อยู่แล้ว เธอก็เลยไปนอนเปื่อยบนเตียง ทว่าเลื่อนหน้าจอไปพลางๆ ก็ดันไปเจอรูปที่พะพายแอบถ่ายเธอตอนหลับบนรถของเขา พร้อมกับแคปชั่นว่า ‘โยกเสร็จหลับต่อ’

“อี๋...ไอ้บ้าเอ๊ย...ทุเรศ...ตั้งแคปชั่นให้มันดีๆ แบบคนปกติไม่ได้หรือไง หึ่ย!! แต่ช่างเถอะ ป่านนี้อีพวกนั้นชักดิ้นชักงอตายแล้วมั้ง ที่ฉันดันได้กินของดีการบิน”

สโนว์ : เฟอร์ วันนี้ว่างไหม เพื่อนๆ ฉันอยากเจอเธออะ มีแต่คนเห็นโปรไฟล์เธอแล้วชื่นชมเธอทั้งนั้นเลย มากินข้าวด้วยกันไหม เดี๋ยวฉันแนะนำเพื่อนให้รู้จัก

เสียงแจ้งเตือนนั้นทำให้ใจของเฟอร์พองโต เห็นไหมว่าการสร้างโปรไฟล์ดีๆ มันทำให้เธอมีเพื่อนได้จริงๆ ใครๆ ก็ชอบชีวิตดีๆ กันทั้งนั้นร่างเล็กคิด ก่อนที่จะไปจัดเตรียมเสื้อผ้าเพื่อต้อนรับเพื่อนใหม่ของเธอในวันนี้

เฟอร์ : ได้เลย ที่ไหนเหรอ ส่งโลเคชั่นมาเลยนะ

สโนว์ : เย็นๆ นะเพื่อนรัก อ้อ...ช่วยขับรถคันนั้นมารับฉันที่คอนโดหน่อยได้ไหมเฟอร์ พอดีว่าฉันไม่มีรถเลย

เฟอร์ : อ้อ...ได้สิ

ในเมื่อรับปากเพื่อนไปแล้ว ก็จำต้องทักไปหาพะพายเพื่อขอความช่วยเหลือจากเขา

เฟอร์ : พะพายที่รัก

พะพาย : อะไรอีกล่ะ

เฟอร์ : เฟอร์ขอยืมรถหน่อยได้ไหมคะที่รัก เย็นนี้มีกินเลี้ยงกับเพื่อนๆ น่ะ

พะพาย : ฉันคงมีค่าแค่ตอนเธอต้องการสิ่งของใช่ไหม

เฟอร์ : นะคะที่รัก ขอยืมแค่วันเดียวเอง

พะพาย : เอาอะไรมาแลก

เฟอร์ : อยากได้อะไร

พะพาย : เธอรู้อยู่แล้วว่าฉันต้องการอะไร

เฟอร์ : ก็ได้ แต่เย็นนี้เอารถมาให้ฉันที่คอนโดหน่อยนะ

พะพาย : อืม

ตกเย็น...

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!!

แกร๊ก แอ๊ด!!

หมับ พรึ่บ!!

“อ๊ะ....พะพาย...” ร่างเล็กในชุดเดรสคอเต่าสีหวานแสนสั้น อุทานขึ้นทันทีที่เฟอร์เปิดประตูให้ เขาก็จู่โจมเธอราวกับหมาป่าตัวร้ายที่หิวกระหาย

“เอาก่อนแล้วจะให้ยืมรถ”

“อ๊ะ...ตะ...แต่ฉันไม่มีเวลาแล้ว...ฉันนัดเพื่อนตอน5โมง...แล้วฉันก็ต้องไปรับเพื่อนด้วย”

“ไม่ใช่เพื่อนแก๊งนั้นใช่ไหม” พะพายเลิกคิ้วแล้วถาม

“ไม่ใช่ คนนี้เพื่อนอีกคนของฉัน ฉันจะได้เจอเพื่อนใหม่ด้วยนะ ยัยนั่นจะพาฉันไปรู้จักกับเพื่อนร่วมกลุ่ม...เห็นไหมฉันบอกแล้วว่าการที่เรายกระดับตัวเอง ใช้ของแพงๆ ก็จะดึงดูดเพื่อน”

“เมื่อไหร่เธอจะเข้าใจสักทีเนี่ยเฟอร์”

“นายนั่นแหละไม่เข้าใจ...ไว้กลับมาฉันขึ้นให้นะ...แต่ตอนนี้ต้องรีบแล้วจริงๆ” พูดจบก็ยื่นมือไปตรงหน้าเพื่อขอกุญแจรถ ส่วนเขาก็ส่งให้ด้วยความจำยอม จนปัญญาจริงๆ ไม่รู้ว่าจะตักเตือนเธอยังไงดี

จุ๊ฟ!!

“ขอบคุณน้า...” เขย่งปลายเท้า แล้วโอบรอบลำคอเขาให้โน้มลงมา ก่อนที่เธอจะจุ๊ฟไปที่แก้มเขา ตามด้วยโปรยยิ้มไปให้

“อืม...ขับรถดีๆ ล่ะ...อย่าเอารถฉันไปชน...ไม่งั้น...ฉันเอาท่อนของฉันชนมดลูกเธอยับแน่”

“ไอ้บ้ากาม!!” แม้จะด่าแต่มีหรือที่เขาจะสน ไหวไหล่ใส่แล้วเดินตามเธอออกจากห้องไป ทั้งที่ตอนแรกกะว่าจะมาเย็บสักน้ำ สองน้ำ

“เอ้า...ตามออกมาทำไมเนี่ย”

“ฉันจะไปกินข้าวกับเพื่อน เหงา เมียไม่อยู่ห้อง” ดูพูดเข้าสิ แอบเขินอยู่หรอก แต่ด้วยความที่มันกวนประสาทกับเธอ ก็แสร้งทำเป็นนิ่งไป ทำเมินตามประสาเธอนั่นแหละ

“เหอะ...”

“แล้วไม่คิดจะถามเลยหรือไงว่าไปที่ไหน”

“ไม่อะ ไม่ชอบยุ่งเรื่องส่วนตัวของใคร”

“อ๋อ...ถ้าเป็นเฮียปลื้มก็คงถามใช่ไหม...แต่เสียใจด้วยนะเขามีลูกมีเมียแล้ว” ประชดประชันแล้วเดินนำเข้าลิฟต์ไป ตามด้วยถึงร่างเล็กตามเข้าไปด้วย

“อ๊ะ”

แต่ด้วยเพราะดึงแรงเกินไปหน่อย เลยทำให้คนตัวเล็กกว่าปลิวไปกระแทกกับแผงอกของเขาเข้าอย่างจัง

“ก็เธอเดินช้า เดี๋ยวก็โดนลิฟต์หนีบหรอก นี่หวังดีนะ ยังจะมาตาขวางใส่ฉันอีก” รีบพูดดักก่อนที่จะถูกเฟอร์วีนใส่

“วันนี้อารมณ์ดีหรอกนะ เลยไม่ด่า”

“แต่ฉันมีอารมณ์ สักน้ำในลิฟต์ก่อนไม่ได้หรือไง” กะพริบตาปริบๆ ขอความเห็นใจ

“นี่ ทุเรศ...นายติดเซ็กซ์หรือไง”

“ติดเธอ” ขยันหยอดจริงๆ หัวใจเธอเหลวไปหมดแล้ว แต่ก็ต้องทำฟอร์มเอาไว้ก่อน

“เหอะ...” กลอกตามองบน ทำทีเป็นเมินเขาทั้งที่ในใจมันเต้นกระหน่ำไม่เป็นจังหวะอยู่เเล้ว

“เฟอร์...” ภายในลิฟต์ที่เงียบไปเพียงเสี้ยววินาที อยู่ๆ พะพายก็เรียกชื่อเธอขึ้นมา จนร่างเล็กต้องเงยหน้าขึ้นไปมองเขา

“อะไร?”

“ถ้าบนโลกนี้...มีฉัน...และ...”

“ฉันขอตาย...ไม่ขอเลือก” คนตัวเล็กตัดบท ทั้งที่พะพายยังไม่ทันที่จะได้พูดจบประโยคเลยด้วยซ้ำ

“เฮ้ย...อะไรเนี่ย...ยังไม่ทันได้พูดจบเลย”

“ฉันรู้ว่านายจะถามอะไร...เลิกถามคำถามไร้สาระได้แล้ว...แค่ใช้ชีวิตก็เหนื่อยจะแย่”

“ก็เธอทำให้มันเป็นเรื่องยากเอง อีโก้สูงอะไรปานนั้น...จะสูงแข่งเปรตหรือไง”

“ใช่ดิ นายไม่เคยต้องแลกอะไรเพื่อมิตรภาพ”

“เฟอร์...ฟังฉันนะ...มิตรภาพมันแลกด้วยความจริงใจ...ไม่ใช่สิ่งของอย่างที่เธอทำอยู่แบบนี้...เธอคิดว่าการซื้อมิตรภาพแบบนั้นมันยั่งยืนมากหรือไง”

“พะพาย...ขอร้อง...อย่ายุ่งกับฉันเรื่องนี้เลยนะ...นายไม่เข้าใจหรอกว่าฉันโหยหามันแค่ไหน” นี่ไม่ใช่เสียงที่ดูแข็งกร้าวแต่อย่างใด แต่มันคือเสียงอ้อนวอนขอความเห็นใจจากเขา สุดท้ายแล้วเขาก็แพ้สายตาของเธออีกจนได้

“เฮ้อ...งั้นก็แล้วแต่เธอเลยแล้วกัน...เตือนไม่รู้จักฟัง...แล้วอย่ามาร้องไห้ให้เห็นนะ” พูดจบก็เป็นจังหวะเดียวกับที่ลิฟต์เปิดออกพอดี จากนั้นเขาก็สาวเท้าออกจากลิฟต์ไปไม่รอ

@เมอิคอนโดมิเนียม

“เฟอร์...ทางนี้” เสียงสโนว์เพื่อนสาวของเธอเอ่ยเรียกเมื่อเห็นว่าเธอนั้นเดินเข้ามาในโซนล็อบบี้ของคอนโด ส่วนเฟอร์ก็รีบเดินไปทางเพื่อนตามเสียงเรียกพร้อมกับรอยยิ้มแห่งความสุข

“นี่จ้ะกระเป๋า...ฉันคืนให้...ขอบใจนะ...ยืมมานานเลย...” ว่าแล้วก็ส่งกระเป๋าที่เธอยืมไปส่งให้เฟอร์ จากนั้นก็กอดเอวเฟอร์เดินไปยังรถ “ไปกันเดี๋ยวฉันจะแนะนำเพื่อนๆ ของฉันให้รู้จัก...ว่าแต่จอดรถไว้ไหนเหรอ” ถามขึ้น พลางสอดส่ายสายตามองหารถของเธอ

“ทางโซนวีไอพีน่ะ”

“หูยรวยเว่อร์...เธอรู้ไหมว่าฉันไปได้ยินมาว่าเธอน่ะขี้โกหก”

“ห๊ะ...ไปได้ยินมาจากไหน”

“ก็...เพื่อนรักเธอไง...” พูดคำว่าเพื่อนรัก เห็นทีจะนึกถึงคนอื่นเป็นไม่ได้เลย นอกจากสายขิม ได้ยินคำว่าเพื่อนรักก็รู้สึกเจ็บจี๊ดขึ้นมาเลย

“...”

“ขอโทษทีแก...พอดีว่าฉัน...ไม่รู้ว่าแกคิดมาก...แต่ไม่เป็นไรนะ...เดี๋ยวฉันพาไปเจอเพื่อนของฉัน...ลืมๆ มันไปซะอย่าคิดมากนะ” คำปลอบใจของสโนว์มันทำให้เธอยิ้มได้จริงๆ อย่างน้อยๆ ตัดเพื่อนแย่ๆ ออกไป ก็ยังคงหลงเหลือคนดีๆ เอาไว้ให้เธออยู่ ร่างเล็กคิด