เสียหลัก

“ไปดิอีเฟอร์ พะพายนั่งรอนานแล้ว” สายขิมเพื่อนสาวของเฟอร์ผลักหลังให้เธอเดินเข้าไปในร้านไอศครีม แต่คนตัวเล็กกลับขืนตัวเอาไว้เพราะไม่อยากที่จะเข้าไปร่วมโต๊ะกับไอ้ผู้ชายคนนั้น

“มึง กูไม่เอาคนนี้...”

“ไม่เอาได้ไงเมื่อวานมึงกดหัวใจให้พะพาย”

“กูก็บอกอยู่ว่ามือกูลั่น กูไม่เอา กูจะกลับ” พูดจบก็หมุนตัว เตรียมหันหลังกลับ แต่สายขิมกลับผลักเธอเข้าไปในร้านเสียแล้ว และความซวยคือหน้าประตูร้านมันดันมีเสียงทักทายอัตโนมัติ ซึ่งแน่นอนว่าทักทายทีทั้งร้านก็คือหันมามองกันหมด

‘ฮัลโหล ยินดีต้อนรับนะคะคุณลูกค้า’

หนึ่งในนั้นก็มีพะพายด้วยที่หันมามอง ด้วยชุดที่อยู่ในลุคคุณหนูแสนหวาน ต่างจากที่เขาเห็นเธอในห้องน้องสาวอย่างสิ้นเชิง เรียกได้ว่าดึงดูดสายตาเขาจนมองแทบไม่วางตาเลยด้วย

“อีขิม!!” เฟอร์หันไปด่าเพื่อนแบบไร้เสียง ส่วนสายขิมน่ะเหรอ วิ่งหนีออกไปนอกร้านแล้วเรียบร้อย จะบ้าตาย วางระเบิดลูกใหญ่ไว้ จากนั้นก็ทิ้งกันอย่างไร้เยื่อใย

“นี่เหรอ ดาวคณะการโรงแรม” ทันทีที่นั่งลงฝั่งตรงข้าม พะพายก็เอ่ยถามพลางใช้สายตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ไม่คิดว่ายัยลูกหมานี่จะเป็นถึงดาวคณะ แต่เอาเถอะในเมื่อบอกเพื่อนให้ติดต่อหาเด็กมาให้ขนาดนี้ แก้เหงาสักหน่อยและกันไหนๆ ก็จ่ายเงินไปแล้ว

“ทำไม เป็นฉันแล้วมันจะทำไม” หน้าแบ๊วๆ แต่งตัวหวานๆ แต่ปากนี่นะมันน่าจูบให้แตกจริงๆ พะพายคิดในใจ แอบหงุดหงิดกับสกิลปากของเธออยู่ไม่น้อย

“ปะ...” นั่งพินิจพิจารณาครู่หนึ่งพะพายก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้ ตามด้วยคว้าแขนเล็กให้ลุกขึ้นเดินตามเขาไป

“เฮ้ย...ไปไหน!!” เฟอร์ร้องขึ้น พร้อมกับขืนตัวเอาไว้ แม้ว่าจะไม่ได้ผลก็ตาม

“ก็เข้าโรงแรมไง”

“ไอ้บ้า เพิ่งเจอกันเองจะพาเข้าโรงแรมเลยเหรอ” อกอีเฟอร์จะแตก ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยเจอผู้ชายทุเรศได้เท่าอีตาบ้านี่เลย พูดออกมาได้ ตรงๆ แบบนี้เลยเหรอ

“นี่! เธอคิดว่าที่เพื่อนเธอดิวเธอมาให้ฉันเนี่ย ฉันจะพาเธอออกเดตดูหนัง เดินจับมือกับเธอใสๆ หรือไง”

“เอ้า...ก็ใช่ไง...ฉันต้องถ่ายภาพไว้เป็นหลักฐานด้วยว่าเราเดตกัน”

“เดต?” ถามพร้อมขมวดคิ้วมุ่น

“ก็เออน่ะสิ”

“แต่เพื่อนเธอเป็นแม่เล้า แล้วก็ไม่ได้นัดเธอให้มาเดตกับฉัน” คำพูดที่ดูโผงผาง ทว่าสิ่งที่เขาพูดคือเรื่องจริง

สายขิมมีหน้าที่หาเด็กและรับค่านายหน้าจากคนพวกนั้น และเธอก็โดนเพื่อนหลอกมาขายตัว ซึ่งพะพายก็มักจะใช้บริการให้เพื่อนของเธอหามาให้กลุ่มเขาอยู่บ่อยๆ เวลาเบื่อๆ

“ไม่จริง นายอย่ามาใส่ร้ายเพื่อนฉันนะ” ร่างเล็กออกโรงปกป้องเพื่อน

“งั้น...ถ้าไม่เชื่อ...ก็ทักไปถามได้เลย...แต่ไม่รู้ว่าจะติดต่อได้ไหมนะบางทีคนที่เธอเรียกว่าเพื่อน อาจจะบล็อกเธอไปแล้วก็ได้” แทบช็อก เพราะสายขิมนับว่าเป็นเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของเธอเลยก็ว่าได้ หากเป็นเช่นนั้นจริง เท่ากับว่าเธอไม่มีเพื่อนที่จริงใจกับเธอเลยสินะ

แล้วที่เข้าข้างเธอล่ะ แล้วที่คอยยุยงให้เธอแข่งกับแก๊งอีกะทินั่นอีกล่ะ ทั้งหมดคืออะไร ร่างเล็กได้แต่นิ่งไป โลกทั้งใบของเธอตอนนี้แทบหยุดหมุน ทุกอย่างหยุดนิ่ง รู้สึกเสียหลักอย่างบอกไม่ถูก

หมับ!!

“อย่าบอกนะว่าเพื่อหลอกมา”

“นี่ยัยหมากระเป๋า!!”

“เฮ้ย!! ได้ยินที่ฉันพูดไหมเนี่ย” พะพายเขย่าแขนเฟอร์ พยายามเรียกสติคนตัวเล็กที่รู้สึกว่าจะช็อกกับสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว

“ค่าตัวฉันเท่าไหร่...ฉันจะจ่าย...ฉันไม่ได้ขายตัวนะ...แล้วฉันก็จะไม่ไปกับนายด้วย” เฟอร์กล่าวด้วยเสียงสั่นๆ ราวกับคนกำลังจะร้องไห้

“3แสน”

“สะ...สามแสน!!” จะบ้าตาย ได้ยินจำนวนเงินมหาศาลสำหรับนักศึกษาอย่างเธอก็แทบอึ้ง ไอ้บ้านี่มันไปเอาเงินจากไหนมากมายมาซื้อตัวเธอกันนะ แล้วเธอจะไปหาเงินขนาดนั้นมาจ่ายคืนเขาได้ยังไง

จริงอยู่ว่าที่บ้านเธอก็มีฐานะ แต่ทุกอย่างเธอก็ได้เป็นรายเดือนและครอบครัวของเธอก็ค่อนข้างจำกัดการใช้เงินตามสไตล์คนจีน แน่นอนแหละว่าเดือนหนึ่งเงินค่าขนมของเธอมันก็ไม่ได้เยอะขนาดนั้น แล้วแบบนี้เธอจะไปบอกเฮียเธอว่ายังไง จะขอเงินสามแสนมาไถ่ตัวเองยังไงดี

“เอาน่าขำๆ ทำอย่างกับไม่เคย...”

“นายจะบ้าหรือไง ฉันไม่ได้เต็มใจ แถมค่าตัวของฉันก็ไม่ได้”

“ก็จ่ายกับเพื่อนเธอไปแล้วไง เธอก็ไปเอาค่าตัวกับเพื่อนเธอดิ”

“แต่ยัยนั่นมันบล็อกฉันไปแล้ว!!” ใช่ เธอพยายามติดต่อสายขิม แต่ทว่าสายขิมคนที่เธอเรียกว่าเพื่อนกลับบล็อกเธอทุกช่องทาง ยิ่งชัดเจนเลยว่าตอนนี้เธอไม่เหลือคำว่าเพื่อนข้างกายสักคน

“ก็เป็นปัญหาของเธอกับเพื่อน แล้วไหนบอกว่าเป็นเพื่อนน้องฉัน? หรือว่ามีอะไรกันแน่ทำไมเธอถึงได้ไปนอนที่คอนโดน้องสาวฉัน” ร่างสูงจ้องมองเธอแล้วคาดคั้นเอาคำตอบ “เดี๋ยวนะ...เธอปีสี่นี่...จะเป็นเพื่อนยัยฟ้าได้ยังไง...บอกมานะ...บอกความจริงมาว่าทำไมเธอถึงได้ไปอยู่กินที่คอนโดยัยฟ้า”

“ถ้าบอกแล้ว...นายจะไม่ลากฉันไปด้วยใช่ไหม” เฟอร์เอ่ยถาม

“ไม่เกี่ยวกัน มันคนละเรื่อง”

“งั้นฉันก็ไม่บอก”

พรึ่บ!!

“โอ๊ย!!” พูดจบก็กระทืบเท้าเขา แล้วรีบวิ่งไปที่รถทันทีรถที่ละอองฟ้าเป็นคนให้เธอมาใช้ “ยัยบ้าเอ๊ย...เดี๋ยวนะ...รถยัยฟ้านี่” เลิกคิ้วมองรถของน้องสาวตัวเองด้วยความสงสัย พร้อมกับรีบวิ่งไปที่รถของตัวเองแล้วขับตามเธอไป พลางคิดในใจกับตัวเองว่า หวังว่าจะไม่เสียเงินสามแสนไปฟรีๆ หรอกนะ

หมับ!!

“นี่...ไอ้บ้า...ปล่อยฉันเลยนะ...เป็นโรคจิตหรือไงตามฉันมาทำไม” มือหนาคว้าหมับไปที่ข้อมือเล็ก ขณะที่เธอกำลังจะผลักประตูห้องเข้าไป และเตรียมจะปิดเพื่อหนีร่างสูง

“ทำไมเธอถึงอยู่คอนโดน้องฉัน แล้วไหนจะรถของน้องฉันอีก พูดมาให้หมดนะ ไม่งั้น...”

“นั่น...อีเฟอร์ปะกะทิ” เสียงนั่นทำให้เฟอร์หันไปมองทันควัน จากที่กำลังจะอ้าปากด่าพะพาย ก็เปลี่ยนเป็นยกยิ้มขึ้นมาเสียอย่างนั้น ซึ่งท่าทีของเธอที่แสดงออกมาต่อหน้าเขา มันทำให้พะพายแอบงุนงงอยู่ไม่น้อย

“โธ่...ที่รัก...ดุเฟอร์อีกแล้ว...ก็เฟอร์บอกแล้วไงว่าไม่มีอะไร ที่รักก็ไม่เชื่อเฟอร์”

“ห๊ะ?” ร่างสูงขมวดคิ้วมุ่น มองหน้าเธออย่างไม่เข้าใจ พร้อมกับพูดกับตัวเองในใจว่ายัยนี่มันเป็นอะไรของมันวะ

“ปะ...เข้าห้องของเรากันนะ...” แล้วเธอก็ควงแขนเขาเดินเข้าห้องไป ไม่พอยังใช้ใบหน้าและนมเบียดแขนเขาจนความเป็นชายของเขามันตึงเปรี๊ยะแทบจะทะลุกางเกงออกมาอยู่แล้ว

“มึงเห็นมันไหม มึงเห็นปะอีเฟอร์มันควงพะพาย” ทุเรียนเพื่อนรักของกะทิสะกิดแขนเพื่อนสาวด้วยความอิจฉาตาร้อน

“เออกูไม่ได้ตาบอด กูเห็นแล้ว”

“มันต้องเห็นมึงควงน้องตี๋การบินแน่ๆ เลย ก็เลยอยากมีบ้าง กูว่ามันอิจฉามึงชัวร์” ทุเรียนสุมไฟกองโตให้กะทิยิ่งเดือด คนอย่างกะทิต้องไม่แพ้ และยิ่งต้องแพ้ให้ยัยเฟอร์ยิ่งไม่มีทาง

“ไหนอีขิมมันบอกว่าเพื่อนมันแค่ขายตัวให้พะพายไงวะ”

“ท่าทางมันดูไม่ได้ขายตัวเลยนะ เหมือนคู่รักกันมากกว่า กูว่า...ไปแอบฟังไหม จะได้รู้ว่าคู่จริงหรือแค่หลอก” ว่าแล้วทั้งคู่ก็ย่องไปที่หน้าห้องของเฟอร์เบาๆ พร้อมกับแนบหูไปที่ประตูห้องเพื่อฟังเสียงว่าด้านในเขาคุยอะไรกัน แน่นอนว่าเฟอร์รู้

หมับ! พรึ่บ!

“นี่...อื้ม...” ปากหยักเตรียมจะร้องโวยวาย ที่ถูกคนตัวเล็กดันเข้ามาในห้องแบบงง ทว่าคนตัวเล็กกลับดันร่างสูงกระแทกไปกับประตูห้อง พร้อมกับคล้องคอเขาให้โน้มใบหน้าลงมาจูบกับเธอ พยายามตบตาให้อริสองคนด้านนอกได้ยินบทรักแสนเร่าร้อน