โกรธNC+++

แม้ว่าเธอจะรู้ตัวว่าโดนหลอก แต่มารู้ตอนนี้มันจะมีประโยชน์อะไร ในเมื่อ เธอดันพลาดท่าให้เขาเอง เพราะความโง่เขลาของตัวเองแท้ๆ

                     “ฉันจะบอกเธอแล้ว...แต่เธอก็โวยวาย...อ๊าส์...” พยายามอธิบายทั้งที่ท่อนลำของเขาก็ยังคงคาอยู่ในร่องอุ่นๆ แสนคับแคบของเธอ

                     “...” ตาหลับลงหวังควบคุมสติของตัวเองที่ตอนนี้มันเดือดปุดๆ เม้มปากแน่น หายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อข่มความโกรธเอาไว้ และปล่อยให้เขากอบโกย ตักตวงความสุขจากร่างกายเธอจนกว่าจะพอใจ

                     “ซี๊ด...อ๊าส์...ขยับหน่อย” เอ่ยบอกคนตัวเล็กพร้อมกับเด้งสะโพกสวนขึ้นมา ไม่พอเพียงเท่านั้นยังใช้สองมือจับโยกสะโพกเธอเองอย่างถือวิสาสะ บอกได้เลยว่าร่องของเธอที่มันตอดรัดลำรักเขาขณะนี้ โคตรจะฟิน มันหนุบหนับ บีบรัดจนแทบขาดใจ เสียวซ่าน จนต้องร้องครางออกมา

                     “...อ๊ะ...กะ...ก็ฉันเจ็บ” เกร็งตัวไม่ยอมขยับ ตอนนี้เธอแทบไม่มีอารมณ์ร่วมกับเขาแล้ว ยิ่งพอรู้ว่าโดนหลอกเธอก็ยิ่งทำใจไม่ได้ เจ็บทั้งใจ เจ็บทั้งตัว

                     “ซี๊ด...เสียวจังวะ...”

                     “อ๊ะ...” ร่างเล็กร้องออกมาลั่นรถ เมื่อถูกร่างสูงกัดเข้าไปที่ลำคอระหงด้วยความแรง ระบายความเสียวซ่านที่มันแล่นพล่านไปทั่วกาย

                     มือหนาบีบเคล้นอกอวบอิ่มทั้งสองข้าง ในขณะที่คนตัวเล็กก็กัดฟันอดทนจนกว่าบทรักที่แสนเจ็บปวดนี้จะผ่านไป ทำได้แค่ปล่อยให้เขาบรรเลงบทสวาทขึ้น ส่วนเธอก็ได้แต่จิกเล็บฝากร่องรอยของเธอเอาไว้บนไหล่แกร่งของเขาแทน

                     “อื้ม...ทำไมมันฟิตจัง...อื้ม...” ร่างสูงพูดแทบไม่เป็นภาษา จูบซับ ตักตวงความหอมหวานจากกายสาวอย่างหื่นกระหาย

                     “อ๊ะ...อ๊ะ...อ๊ะ...บอกว่าเจ็บไง...อื้ม...เบา...เบาหน่อย” ร่างเล็กที่ขย่มโยกร้องขอ หวังให้เขาเห็นใจ ทว่าความต้องการที่โถมซัดเข้าใส่กลับยิ่งทำให้คนหื่นนั้นรัวสะโพกตอกอัดสวนขึ้นไปแรงยิ่งกว่าเดิม อย่างไร้ความปรานี

                     “อ๊าส์...ซี๊ด...” ยิ่งเธอเกร็งและพยายามดิ้นหนีจากเขาเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งกดสะโพกเธอลงดูดกลืนท่อนรักของเขาให้ลึกสุดโคนมากขึ้นเท่านั้น ความใจดีสำหรับเขาขณะทำรักไม่เคยมี ยิ่งเขาต้องการเธอมากเท่าไหร่ ความป่าเถื่อนในกายเขายิ่งแสดงออกมา และโถมใส่เธออย่างดุเดือดมากขึ้นเท่านั้น

                     ปั่ก ปั่ก ปั่ก ปั่ก ปั่ก!!

                     ผ่านไปเกือบชั่วโมงบทเพลงรักแสนเร่าร้อนก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะจบลง เขายังคงต้องการเธอเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ส่วนเธอที่ถูกควบคุมนั้นพลังแทบหมดไป ใบหน้าสวยบัดนี้มีแต่คราบเหงื่อกาฬที่มันผุดขึ้นบนกรอบหน้า และเนื้อตัวของเธอ

                     เสียงตอกอัดสะโพกดังถี่ๆ บวกกับเสียงครางของทั้งที่คู่ดังเคล้าคลอกันไปพาทั้งคู่ดำดิ่งสู่ห้วงอารมณ์แสนวาบหวาม และในที่สุดเธอและเขาก็เดินทางมาถึงปลายทางกันเสียที

                     “อ๊าส์...” น้ำกามสีขาวขุ่นฉีดพ่นเข้าไปในร่องลึกเต็มแม็กซ์ ความอุ่นที่ฉีดเข้ามาในกายเธอมันทำให้เธอรู้สึกวูบวาบในช่องท้อง ก่อนที่มันจะไหลย้อนออกมาเลอะเต็มปากทางรักของเธอ

                     คนตัวเล็กที่ถูกดูดพลังไปจนหมดสิ้น ทำได้แค่หายใจหอบพะงาบๆ โน้มตัวไปกอดลำคอแล้วซบลงที่ไหล่เขา ทั้งเหนื่อย ทั้งเจ็บ แสบไปหมดจนไม่อยากขยับตัวไปไหนเลย ต่างจากเขาที่ยกยิ้มขึ้นมากับตัวเองด้วยความภูมิใจ ภูมิใจที่ได้เป็นคนแรกของเธอ ไม่คิดไม่ฝันเหมือนกันว่าจะได้เป็นคนแรกของใคร

เมื่อเห็นว่าเธอซบไหล่เขาเพื่อพักเหนื่อย เขาก็กอดรัดเอวเล็กเอาไว้ ลูบแผ่นหลังขาวเนียนที่ชื้นไปด้วยเหงื่อเบาๆ อย่างหลงใหล ใบหน้าหล่อยังคงซุกไซ้ ใช้ปลายจมูกลากไล้คลอเคลียสูดดมกลิ่นกายสาวด้วยความคลั่งไคล้

                     “เฟอร์...” เอ่ยเรียกชื่อคนบนตักที่ข้างใบหู ขบเม้มมันเบาๆ ทว่าท่าทีนิ่งๆ และเงียบไปมันทำให้เขาขมวดคิ้วมุ่นแล้วดันตัวเธอออกมาเพื่อมองคนตัวเล็กที่อยู่บนตักและใช่เธอหลับไปแล้ว หลับไปทั้งที่ท่อนลำของเขาก็ยังคงคาร่องของเธออยู่

                     “อะไรวะ...ว่าจะต่ออีกหน่อย...” สบถกับตัวเอง ก่อนที่จะรีบจัดการหยิบเสื้อผ้ามาสวมใส่ให้เธอ แล้วอุ้มขึ้นคอนโดไป

                     วันต่อมา...

                     เสียงก๊อกๆ แก๊กๆ ในตอนเช้าดังขึ้น ปลุกให้เจ้าของห้องตื่นขึ้นเพราะถูกรบกวน แต่พอลืมตาขึ้นมากลับเห็นเฟอร์แต่งตัวแล้วจะออกจากห้องไป

                     “จะรีบไปไหนแต่เช้า” ลุกขึ้นนั่งบนเตียงด้วยท่าทีเมาขี้ตา จึงขยี้ตาแรงๆ หวังให้ความง่วงมลายหายไป พร้อมกับเอ่ยถามร่างเล็กที่ดูตึงๆ กับเขา แต่กลับไร้ซึ่งเสียงตอบรับจากเธอ แถมยังเดินตรงไปยังประตูจะออกจากห้องท่าเดียวด้วย

                     หมับ!!

                     “เป็นไร...โกรธอะไรฉันเนี่ย” รีบลุกไปคว้าข้อมือเล็กแล้วดึงกลับมาเผชิญหน้ากับเขา

                     “ปล่อย...ฉันจะกลับแล้ว...” บิดข้อมือออกแล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง โดยที่ไม่ยอมมองหน้าเขา

                     “เฟอร์!! เป็นอะไร” ก็ไม่เข้าใจทำไมตัวเองต้องดูกระวนกระวายใจด้วย ที่เธอไม่โวยวายใส่แบบนี้ แล้วยิ่งเธอเย็นชาใส่เขา มันก็ยิ่งกระสับกระส่ายอยู่ไม่เป็นสุข

                     “บอกให้ปล่อยไง ฟังไม่รู้เรื่องเหรอ!!” ตะคอกใส่เสียงดังแล้วยกมือขึ้นผลักร่างเขาออก

                     หมับ!!

                     “ก็ตอบมาว่าเป็นไร...” พุ่งเข้าไปกอดร่างเธอเอาไว้แน่น ไม่ยอมให้เธอหนีออกจากห้อง ซ้ำยังปิดประตูดักเธอเอาไว้ จากนั้นก็อุ้มคนตัวเล็กเข้าห้องนอนไป

                     ฟุ่บ!!

                     “เป็นอะไรก็พูดดิ อย่าเงียบ...ไม่ชอบ” เคล้นถามเสียงดุ แล้วโยนร่างเล็กลงเตียงไป

                     “ฉันโกรธ...ฉันเกลียด...ฉันเกลียดนายเข้าใจไหม!!...” ตอบกลับเสียงดัง แล้วมองหน้าเขาด้วยความเกรี้ยวกราด “ฮึก...ฉันโกรธ...ที่นายโกหกฉัน...โกรธที่นายเอามันไปโดยที่ฉันก็ไม่เคยเต็มใจ”

“เดี๋ยวนะ...ก่อนที่จะรู้ความจริงเธอก็เคลิ้มหรือเปล่า...ไม่เต็มใจอะไร...แล้วฉันเป็นคนแรก...มันน่าผิดหวังมากเลยหรือไง”

                     “ผิดหวังสิ นายไม่ใช่สเปคฉันเลย...คนแรกของฉัน...ก็ควรเป็นคนที่ฉันเลือกเองหรือเปล่า”

                     “แล้วเป็นฉันมันไม่ดีตรงไหน สเปคของเธอมันเป็นแบบไหนวะอยากรู้ ถึงได้ตั้งแง่กับฉันนัก” โคตรโมโหเลย ทำไมต้องโวยวายขนาดนั้นด้วย แล้วเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นก็เป็นเพราะเธอเองหรือเปล่า เป็นเธอตั้งแต่แรกหรือเปล่าที่เข้ามาเอง เขาผิดซะที่ไหน

                     “ไม่ใช่แบบนายก็แล้วกัน” สะบัดหน้าหนี ไม่ยอมมองหน้าเขา เธอยังฝังใจ ยังคงตัดใจจากรักแรกของเธอไม่ได้ ขนาดเขามีครอบครัวไปแล้ว เธอก็ยังตัดใจจากเขาไม่ได้สักที

                     “หึ...ระวังเกลียดอะไรแล้วได้อย่างนั้นก็แล้วกัน”

                     “ฉันกลับได้หรือยัง” ไม่สนใจคำพูดประชดประชันของเขา แต่กลับถามขึ้นอีกครั้ง

                     “จะไปส่ง...รอก่อน...” พูดจบก็ตึงตังเข้าไปอาบน้ำแต่งตัวด้วยความหัวเสีย ก็ดีที่ออกมาแล้วยังเห็นเธอนั่งรออยู่ นึกว่าจะทำให้หงุดหงิดด้วยการหนีออกไปอีก

                     “จอดตรงนี้แหละ...ไม่ต้องขึ้นไปส่ง...เดี๋ยวเฮียเห็น...”

                     “เห็นแล้วจะทำไม...” ยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ เพราะทันทีที่จอดรถที่หน้าคอนโดเธอ เขาก็ปลดเข็มขัดนิรภัยออกแล้วเดินตามเธอขึ้นไปยังคอนโด

                     “ก็บอกว่าไม่ต้องตามมาไง ฟังไม่รู้เรื่องเหรอ”

                     “ไม่รู้เรื่อง แล้วก็จะไป...” ลอยหน้าลอยตาแล้วเดินตามเธอเข้าลิฟต์ไป แถมยังหน้ามึนเดินไปยืนเบียดเธอทั้งที่พื้นที่ในลิฟต์ก็โคตรจะเยอะ แล้วลิฟต์ก็โล่งมากมีเพียงแค่เขาและเธอเท่านั้นที่เข้าห้องโดยสารมา

                     “จะมาเบียดทำไม ถอยไปเลยนะ” ดันตัวเขาออกห่างแล้วขยับไปอยู่ที่มุมลิฟต์ พะพายยิ่งเห็นว่าเธอพยายามหนีก็ไม่สะทกสะท้าน ยังคงขยับเข้าไปเบียดเธอเช่นเคย จนเธอเริ่มรำคาญ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะคนกวนประสาทแบบเขาไม่ว่าจะหนีแค่ไหน เขาก็ยังทำตัวหน้าด้านหน้าทนอยู่ดี

                     ครืด!!!

                     “เฟอร์!!”