กำลังพยายาม

“เฟอร์...ไปดูหนังกัน...” ช่วงสายของอีกวันขณะที่ร่างสูงกำลังจะเดินไปอาบน้ำก็เอ่ยชวนเธอขึ้น

“ดูหนังเสร็จ...ไป...”

“ไปเอากันต่อ...” ยังไม่ทันที่เฟอร์จะได้ถามจบประโยคดีเลยพะพายก็แทรกขึ้นมาเสียก่อน จุดประสงค์คือมุ่งมั่นมาก ไม่ได้พูดทีเล่นทีจริงใดๆ ทั้งนั้น เพราะในหัวเขาจ้องแต่จะยกซดเธออย่างเดียวเลย

“นี่ไอ้บ้าพะพาย เลิกหื่นสักทีได้ไหม”

“เอ้า...ก็แล้วเธออยากไปไหนล่ะ...ฉันก็นึกว่าเธออยากทำเหมือนฉันซะอีก”

“นายพัก5วันใช่ไหม”

“อืม...แต่ตอนนี้เหลือแค่4วันแล้ว”

“ฉันอยากไปเที่ยวอ่ะ...เราไปเที่ยวต่างประเทศกันไหมพะพาย” ออดอ้อนพร้อมกับเกาะแขนแล้วเอาหน้าถูไถเขา

“ไม่ทันหรอก จะไปเที่ยวต่างประเทศเธอมีพาสปอร์ตหรือยัง”

“ยัง...”

“กว่าจะไปทำ กว่าจะยื่นวีซ่าบางประเทศอีก วันที่เหลือของฉันไม่พอหรอก เอางี้ไหม...ไปต่างจังหวัดก่อน...แล้วถ้าอยากไปต่างประเทศจริงๆ เธอก็ไปทำพาสปอร์ตไว้แล้วเดี๋ยวค่อยไปกันวันหยุดยาว”

“ไม่ไปแล้วก็ได้...งั้นนายพักผ่อนเถอะ” ผลักตัวเขาออกทั้งที่เมื่อครู่ยังออเซาะเขาอยู่เลย ก็แอบนอยเขาหน่อยๆ ทั้งที่เขาเองก็ให้เหตุผลแล้วว่ามันไม่ทัน แต่เธอก็ยังงี่เง่า

“เฟอร์...เข้าใจหน่อยสิ...ไปต่างประเทศมันก็ยุ่งยากหน่อย...งั้นวันนี้เดี๋ยวพาไปทำพาสปอร์ตดีไหม รอบหน้าหยุดจะได้วางแผนไปกันใหม่”

“ไม่เอา...ไม่อยากไปแล้ว...” ยืนขึ้นแล้วเดินตึงตังไปยังห้องนอน แต่จังหวะที่กำลังจะก้าวขาเข้าห้องไปอยู่ๆ ก็เกิดรู้สึกหน่วงๆ ท้องขึ้นมากะทันหัน “อ๊ะ...” มือเล็กกุมท้องเอาไว้ พร้อมกับสองขาที่ชะงัก

“เป็นอะไร”

“ปะ...ปวดท้อง...”

“เมื่อคืนทำแรงไปเหรอ...” ถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง จากนั้นก็ช้อนตัวเธอไปวางไว้บนเตียง แอบกวนๆ อยู่เหมือนกัน แต่จริงๆ ก็รู้อยู่แล้วว่าเธอเป็นอะไร “วันนี้รอบเดือนเธอน่าจะมา...” พูดปุ๊บก็ทำเอาใจของเฟอร์พองโตขึ้นมาเสียดื้อๆ นี่เขารู้ได้ไง

“นะ...นายรู้ได้ไง”

“ฉันบันทึกเอาไว้ ไม่งั้นเมื่อวานจะใส่ยับเหรอ...เพราะรู้ไงว่าวันนี้เธอจะเป็นเมนส์”

“ไอ้บ้าเอ๊ย!!” ยกมือขึ้นทำเหมือนจะทุบเขา แต่ก็ต้องหยุดการกระทำลงเมื่อรู้สึกจี๊ดขึ้นมาที่ท้องน้อย จนต้องดึงกลับไปกุมท้องตัวเองแทน

“แล้วที่ฉันไม่หงุดหงิดเธอกลับ ก็เพราะรู้ไงว่าอารมณ์เธอแปรปรวน...นอนพักผ่อนก่อน...เดี๋ยวไปเอาชามาให้จิบ” แม้จะแอบเสียดายอยู่หน่อยๆ ที่กลับมาพักรอบนี้แต่เธอดันเป็นประจำเดือน ถึงอย่างไรก็เถอะมันก็เป็นเรื่องที่เลี่ยงไม่ได้ ก็เลยรีบจัดหนักจัดเต็มทดแทนไปแล้วเมื่อวาน ส่วนหลังจากนี้ก็คงต้องดูแลคนอารมณ์แปรปรวนด้วยความใจเย็น

ถึงกับน้ำตาคลอ เอาเข้าจริงๆ แม้ว่าพะพายจะจ้องเอาเปรียบเธออยู่บ่อยๆ แต่เชื่อไหม เธอมักจะแพ้ความใส่ใจของเขาที่ทำให้เธอเสมอ เป็นผู้ชายที่คุณสมบัติแฟนครบถ้วนเลย ทั้งหล่อ รวย กล้วยเท่าแขน แถมยังดูแลเธอดีด้วย บ่อยครั้งก็มักจะปากเสีย ชอบบ่น แต่ก็ให้อภัยได้เพราะความน่ารักของเขานี่แหละ

“เก็บน้ำตาไว้คลอตอนโดนฉันตอกเถอะ...อะ...จิบชาอุ่นๆ ซะ” ว่าแล้วก็ยื่นแก้วชาไปให้เธอ ไม่วายพูดจากวนประสาทเธออีก ทำเอาร่างเล็กหุบยิ้มแทบจะทันที

“เลิกพูดจาน่าเกลียดแบบนี้สักทีได้ไหม” ฟังแล้วขัดใจชะมัด แล้วปากเสียๆ ของเขาชอบไปพูดต่อหน้าคนอื่น คนอะไรหน้ามึนจริงๆ

ตลอด5วันที่พะพายได้พัก เขาก็คอยดูแลเอาใจใส่เฟอร์ตลอด ราวกับว่าพักมาเพื่อดูแลคนป่วยทางอารมณ์อย่างเธอโดยเฉพาะ แม้จะทะเลาะกันทุกวัน แต่เชื่อไหมก็ไม่ได้ทำให้ทั้งคู่รักกันน้อยลงเลย มีแต่จะรักกันมากขึ้นและยิ่งมากขึ้นเรื่อยๆ

และแล้วเวลาพักของเขาก็หมดลง ความสุขที่ได้อยู่ด้วยกันมักผ่านไปไวเสมอ การติดต่อกับเขาก็ไม่ค่อยเหมือนคนทั่วไป เพราะหลังจากที่เขาต้องไปทำหน้าที่ของตัวเอง อยู่บนเครื่องก็ไม่ได้มีเวลามาตอบข้อความหรือส่งข้อความมารายงานเธอเลย แอบเหงาอยู่เหมือนกัน

“ไปทำงานแล้วนะ...แล้วห้ามไปเดตกับคนของพ่อเธออีกนะเข้าใจไหม ไม่งั้นรู้ใช่ไหมว่าถ้ากลับมาจะเจออะไร”

“อื้ม...ฉันก็พยายามเลี่ยงนัดป๊า”

“ฉันรู้ว่าเธอทำได้แค่นั้นแหละ...แต่ถ้ารักกัน...ช่วยพยายามอีกนิดได้ไหม” นี่เป็นน้ำเสียงที่จริงจังของพะพาย แอบใจสั่นอยู่เหมือนกันกับคำพูดของเขา

“ฉันรู้ว่าฉันขี้ขลาด ฉันไม่กล้าพอที่จะต่อกลอนกับป๊า แต่ฉันก็กำลังพยายามอยู่นะพะพาย”

“ถ้าเราเลิกกันอีกครั้งเพราะความลังเลของเธอ หลังจากนี้ฉันไม่ขอให้โอกาสเธอแล้วนะ” พะพายกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจังอีกครั้ง แววตาของเขาตอนนี้ไม่มีวี่แววของความขี้เล่นอย่างก่อนหน้านี้หลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย และเธอรู้ดีว่าหากเธอพลาดอีกครั้ง พะพายต้องหลุดมือเธอไปแน่ๆ

“พะพาย...ฉันรักนายนะ...” เอื้อมมือไปดึงมือเขามากุมไว้แล้วค่อยๆ เงยหน้าไปมองหน้าเขา ผู้ชายที่เธอมอบตัวและหัวใจให้โดยที่ไม่คิดเลยว่าจะหลงรักเขา

“ฉันก็รักเธอ...” ยกมือข้างที่จับกระเป๋าลาก แล้วประคองใบหน้าของเธอเอาไว้ ก่อนที่จะบอกรักกลับไป

“ตั้งใจทำงานนะ...แล้วฉันจะรอนายกลับมา”

“อื้ม...อีกสองสามวันก็กลับมาแล้ว...ห้ามดื้อ...เดี๋ยวเอาน้ำหอมฝรั่งเศสมาฝาก”

“พะพาย...” ร่างสูงที่กำลังจะหมุนตัวไปเปิดประตูห้องชะงักอีกครั้งเมื่อถูกเรียก

“หืม?”

หมับ!!

“รีบกลับมานะ...” เธอพุ่งเข้าไปสวมกอดเขาเอาไว้ เป็นการกระทำที่ทำให้พะพายใจฟูไม่น้อยเลย จากนั้นก็กอดตอบ พร้อมกับก้มลงไปจุมพิตที่หน้าผาก

“ไม่ต้องคิดมากเรื่องของเรานะ ฉันรู้ว่าเธอไม่กล้า แต่ถ้าใจเธอยังอยากไปต่อกับฉัน ฉันจะสู้เพื่อเธอเอง ขอแค่เธอไม่ปล่อยมือฉันก็พอ”

“ขอบคุณนะ...” ผละกอดออกแล้วยืนมองเขาเปิดประตูออกจากห้องไป รู้สึกสบายใจที่เขาเข้าใจเธอ แม้บางครั้งบางคราจะขี้บ่นไปหน่อย แต่ทุกคำเขาก็ล้วนเป็นห่วงเธอและหวังดีกับเธอทั้งนั้น

ช่วงสาย

ร่างเล็กนอนเปื่อยอยู่ที่ห้องแทบไม่ได้ไปไหน จะมีก็แต่เสียงโทรศัพท์ของตัวเองที่ดังขึ้นทุกๆ หนึ่งชั่วโมง แล้วเธอก็มักจะเมิน เพราะรู้ว่าหากรับสายนั้น เธอก็คงจะปฏิเสธไม่ได้อีกแน่ๆ และปลายสายนั่นก็คือพ่อของเธอนั่นเอง ช่วงนี้ไม่รู้เป็นอะไร คะยั้นคะยอให้เธอไปดูตัวไม่เว้นแต่ละวัน

“เฮ้อ...หรือควรบอกป๊าไปตรงๆ ดี...แล้วถ้าบอกไปตรงๆ ...ฉันจะถูกป๊าดุไหมนะ...” ยิ่งคิดก็ยิ่งเครียดก็เลยลุกไปอาบน้ำแล้วออกไปช็อปปิ้งให้หายเครียดดีกว่า

@เอสพลาน่ามอล

“เฟอร์...” เสียงหนึ่งเรียกเฟอร์ให้หันไปสนใจ ขณะที่เธอกำลังเดินเลือกกระเป๋าอยู่ แต่เมื่อหันไปแล้วเห็นว่าเป็นเสียงของสายขิม อดีตเพื่อนรักของเธอ เฟอร์มองเพียงนิดแล้วก็ทำเมินแล้วเดินหนีไปที่อื่นทันที

“เฟอร์...ช่วยฟังฉันหน่อยได้ไหม...” แต่สายขิมก็ยังคงเดินตามมาติดๆ พยายามเรียกเธอแล้วเว้าวอนเธอด้วยสายตา

“ฉันไม่อยากคุยกับคนทรยศ...ถอยไปฉันจะซื้อของ” เฟอร์กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา จากนั้นก็เดินผ่านสายขิมไปอีกรอบ

“ช่วยฟังคำอธิบายของฉัน...เป็นครั้งสุดท้ายได้ไหม” คำว่าครั้งสุดท้ายของสายขิมทำเฟอร์ชะงักไปเล็กน้อย ไม่รู้ว่ารู้สึกไปเองหรือเปล่า เพราะคำว่าสุดท้ายของสายขิมนั้น มันทำหัวใจเธอหวั่นกลัวแปลกๆ