ได้เปรียบ

@เกาะเสม็ด

“เอ้อ...วิวดีจริงๆ เลย...อาเจีย...พาน้องไปเดินเล่นสิไป” จินชงลูกชายให้มีmomentอยู่กับว่าที่ลูกสะใภ้สองต่อสอง จะได้ใกล้ชิดกันมากขึ้น

“ป๊าก็ว่าดีนะเฟอร์...ไปเดินเล่นชมบรรยากาศก็ดีนะ...เรียนเหนื่อยๆ ...จะได้ผ่อนคลาย” ฟงเสริมอีกเสียง ซึ่งเธอก็เงยหน้าไปมองเจียที่ส่งยิ้มแป้นให้เธอ บวกกับถูกผู้ใหญ่เชียร์ขนาดนี้ก็เลยขัดไม่ได้

“ไปสิอาเจีย พาน้องไปเดินเล่น...เดี๋ยวกลับมาพวกป๊าจะเตรียมมื้อค่ำรอ” ด้วยเพราะเดินทางมาถึงที่พักก็บ่ายแก่ค่อนไปเย็นแล้ว และบรรยากาศเวลานี้ก็นับว่าดีมากๆ ซึ่งแน่นอนว่าตลอดการเดินเล่นของเธอ ก็จะมีพะพายคอยจับตามองอยู่ไม่ห่าง

“ที่มหาลัยเรียนหนักไหมครับ...” เจียเอ่ยถามเพื่อทำลายความเงียบลง ขณะที่สองขาก็ก้าวเดินไปข้างหน้าเรื่อยๆ

“เอ่อ...ก็...นิดหน่อยค่ะ”

“อีกไม่กี่เดือนก็จบแล้วใช่ไหม จบเดือนไหนครับ”

“เฟอร์ยังไม่รู้เลยว่าเฟอร์จะจบไหม...เหลือตั้งเทอมหนึ่ง...ไม่กล้าพูดไปก่อน เดี๋ยวถ้าเกิดไม่จบขึ้นมาจะหน้าแตกเอา”

“ต้องจบอยู่แล้วครับ เชื่อเฮียนะ แล้ว...ถ้าจบแล้ว...เฟอร์มีความคิดเรื่องอนาคตยังไง” มาถามคำถามจริงจังแบบนี้ใครจะไปตอบได้ล่ะเนี่ย ชีวิตนี้เธอไม่เคยคิดหรือวางแผนอนาคตตัวเองไว้เลยด้วยซ้ำ

“เฟอร์ไม่รู้เลยค่ะ เฟอร์ตามใจป๊า” ตอบด้วยรอยยิ้มแห้งๆ สองขาก้าวเดินไปตามหาดทรายสีขาวละเอียด น้ำทะเลสีฟ้าใสมองเห็นพื้นทราย ประกอบกับเบื้องหน้า ที่กำลังมีพระอาทิตย์เตรียมจะลาลับขอบฟ้า หากข้างกายเธอตรงนี้ เป็นพะพาย...ก็คงจะดี อยู่ๆ แวบหนึ่งในหัวของเธอก็มีความคิดนั้นเกิดขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มเขินๆ ที่เผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว

ติ้ง!!

พะพาย : ยิ้มอะไร มีใจให้มันหรือไง

แทบหุบยิ้ม เมื่อได้รับข้อความจากผู้ชายที่ทำให้เธอเผลอยิ้มเมื่อครู่ ไอ้บ้า ฉันเผลอยิ้มกับนายย่ะ ไม่ได้ยิ้มมีใจให้เฮียเจียสักหน่อย เธอก่นด่าเขาในใจแล้วรัวนิ้วตอบข้อความกลับไป

เฟอร์ : ก็บรรยากาศดี แถมโรแมนติกสุดๆ

พะพาย : เดินห่างๆ กันด้วย จะสิงกันอยู่แล้ว

เฟอร์ : ห่างมากไม่ได้ ป๊ากับแป๊ะจะสงสัย

พะพาย : ฉันหวง ห่างอีกหน่อย

และนั่นคือข้อความที่ทำให้เฟอร์อดยิ้มออกมาไม่ได้จริงๆ มันเขินจริงๆ นะ แม้ว่านั่นจะเป็นประโยคที่ดูห้วนไปหน่อยก็เถอะ เรียกได้ว่าทุกประโยคที่เขาพิมพ์มามันมีเสียง รุ้เลยว่าถ้าพิมพ์มาแบบนี้น้ำเสียงของเขาจะเป็นแบบไหน

ตลอดที่เดินไปกับเจีย เขาก็ลอบมองเธอที่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กับเครื่องสี่เหลี่ยมนั้นแทบตลอดเวลา พร้อมกับความคิดในหัวที่ผุดเข้ามาว่า ใครกันที่ทำให้เธอยิ้มกว้างได้ขนาดนี้ ทั้งที่อยู่ข้างเขาแท้ๆ ทำไมถึงได้มอบรอยยิ้มนั้นให้เจ้าของข้อความ ทำไมคนคนนั้นถึงโชคดีจัง เจียคิดแล้วก็อดที่จะน้อยใจไม่ได้

หมับ!!

“อ๊ะ...เฮียทำอะไรคะ” เฟอร์ร้องออกมาด้วยความตกใจ เมื่ออยู่ๆ ก็ถูกเจียคว้ามือเธอไปจับเอาไว้ แต่พอเธอจะสะบัดออก เพราะกลัวว่าพะพายเห็นเข้าจะหงุดหงิด แต่ก็ต้องหยุดความคิดลงเมื่อเจียปรายตาไปทางด้านหลัง ที่มีพ่อของเขาและพ่อของเธอนั้นคอยเดินตามมาเก็บภาพของทั้งคู่

“เฟอร์รู้ใช่ไหมว่าป๊าเราสองคนคิดอะไรอยู่”

“ค่ะ...”

“งั้น...ช่วยทำให้ป๊าเรา...สมใจก่อนได้ไหม” เจียกล่าว จนสุดท้ายเธอก็จำยอม ปล่อยให้เจียเดินจับมือเธอไปจนถึงสุดหาด

และนับตั้งแต่วินาทีนั้นเสียงข้อความจากเครื่องสี่เหลี่ยมของเธอก็เด้งเข้ามาไม่หยุด แล้วเธอก็รู้ชะตากรรมของตัวเองว่าหลังจากนี้จะต้องเจออะไร โชคดีหน่อยที่เขาไม่เข้ามาโวยวาย คงจะเห็นว่าพ่อของเธอคิดจะทำอะไรแน่ๆ ไม่งั้นหากตรงนี้มีเธอกับเจียแค่สองคน เธอคิดว่าเจียคงได้ไปลอยอืดเป็นผีทะเลด้วยน้ำมือของพะพายแล้วล่ะ

“น้องเฟอร์ครับ...”

“คะ?...”

“น้องเฟอร์...เอ่อ...มีคนในใจแล้วหรือยังครับ” เป็นคำถามที่ยากจะตอบจริงๆ เธอไม่รู้เลยว่าหากพูดความจริงออกไป เจียจะเอาไปบอกพ่อเธอหรือเปล่า แล้วพ่อเธอจะปลื้มไหมหากรู้ความจริง

“คือ...”

“บอกความจริงเถอะครับ...เฮียไม่บอกป๊าหรอก” ราวกับว่าเจียจะรู้ความคิดของเธอเลยเอ่ยดักทางไว้

“...ไม่เชิงว่ามีแล้วค่ะ...แค่กำลังคุยๆ กันอยู่”

“อ๋อ...งั้นก็แปลว่าตอนนี้...เฮียก็มีสิทธิ์ใช่ไหม”

“เฮียเจียหมายความว่ายังไงคะ” ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าเจียจะสื่ออะไร แต่เธอก็เลือกที่จะถามเพื่อความชัดเจน

“เฮียขอพูดตรงๆ เลยนะ เพราะไหนๆ อนาคตเราก็อาจจะต้องเป็นทองแผ่นเดียวกัน”

“...”

“เฮียชอบน้องเฟอร์...แล้วที่เฮียไปเรียนหมอ...ก็เพราะน้องเฟอร์”

“ฮะ...เฮีย...” ถึงกับประหลาดใจ เมื่อความจริงเปิดเผย เธอไม่รู้เลยว่าเขาทำเพื่อเธอ ตอนที่เธอบอกว่าชอบหมอตอนนั้นผู้ชายที่เธอสนใจคือปลาบปลื้มต่างหาก เธอต้องการแค่ปลาบปลื้มคนเดียว ใครจะไปคิดว่าเขาจะบ้าจี้เรียนมันเพื่อเอาใจเธอ

“ลองพิจารณาเฮียอีกสักคนได้ไหมครับ...หรือเฟอร์ต้องการอยากให้เฮียเป็นอะไร...เฮียพร้อมยอมเฟอร์หมดเลยนะ”

“เฮียเจีย...ไม่ต้องทำเพื่อเฟอร์ขนาดนั้นก็ได้ค่ะ...เฮียทำตามที่ตัวเองต้องการเลย”

“ก็ถ้าสิ่งที่เฟอร์ต้องการ เฮียก็พร้อมจะทำ...”

“อึก...คือ...” ร่างเล็กถึงกับลอบกลืนน้ำลายลงคอด้วยความลำบากใจ จากที่จะมาเดินรับลมคลายเครียด บัดนี้กลับเครียดหนักเข้ากว่าเดิม ทั้งสายตาที่เขาเว้าวอนหวังให้เธอเปิดใจรับ ทั้งความกดดันจากป๊าที่แอบมองอยู่ไกลๆ และสายตาของพะพายที่ก็อยู่ไม่ไกลเธอเช่นกัน ไม่พอเพียงเท่านั้นเสียงข้อความของเธอก็ยังดังไม่หยุด “เฟอร์ว่า...นี่ก็เย็นมากแล้ว...เราเข้าไปทานอาหารกันเถอะค่ะ เดี๋ยวผู้ใหญ่จะรอนาน” แล้วเธอก็รีบตัดบท พร้อมกับก้าวเท้าเดินกลับไปยังที่พักทันที

ติ้ง!!

พะพาย : รอที่ห้องพักDแต่หม888

เฟอร์ : ไปตอนนี้ไม่ได้

พะพาย : เค งั้นเดี๋ยวฉันไปหาเอง

เฟอร์ : ไม่ได้นะ

เฟอร์ : เออรออยู่นั่นแหละเดี๋ยวไปหา

“ม๊าคะ...เดี๋ยว...ทานกันไปก่อนเลยนะคะ...เฟอร์ขอไปอาบน้ำก่อน รู้สึกเจอลมทะเลแล้วเหนียวตัว ไม่ค่อยสบายตัวเลยค่ะ” ร่างเล็กเอ่ยบอกผู้เป็นแม่ และหวังให้คนอื่นๆ เข้าใจเธอด้วย

“ได้เลยจ้ะ เดี๋ยวม๊าย่างอาหารทะเลรอนะ ส่วนเฮียกับเพื่อนๆ ไปนั่งรอเลยทางนี้เดี๋ยวจัดการให้”

“ฝากด้วยนะอาจิง” ฟงกล่าวกับภรรยาแล้วเดินถือแก้วเบียร์ไปนั่งดื่มกับเพื่อน โดยไม่คิดจะติดใจอะไร เพราะมื้ออาหารวันนี้เป็นแบบฟรีสไตล์ปิ้งย่างกัน เลยต่างคนต่างกิน

แต่เจียนี่สิ แอบตงิดใจว่าเฟอร์อาจจะไม่ได้ไปแค่อาบน้ำ เธอดูมีลับลมคมใน ราวกับกำลังนัดใครบางคนเอาไว้มากกว่า ถึงอย่างไรก็เถอะเขาก็เลือกที่จะปิดหูปิดตาไม่สนใจว่าเธอจะทำอะไร ทั้งที่อีกใจก็รู้อยู่แล้วว่าไม่ควรไปเสี่ยง เขาได้เปรียบแค่เรื่องครอบครัวถูกใจ แต่อีกคนได้เปรียบเพราะดันได้ใจเธอไปเต็มๆ