ไม่อยากให้เสี่ยง

“เฟอร์...”

“หืม?”

“ถ้าพ่อเธอไม่ปลื้มฉันจริงๆ แล้วเราไปกันไม่ได้ เธอจะเสียใจไหม”

“ก็...ไม่รู้สิ...” เบนสายตาหลบ ไม่กล้าพูดความจริง ถามว่าใจเธอตอนนี้มันชอบเขาแล้วหรือยัง ก็ชอบนะ เธอก็เผลอหวั่นไหวให้เขาออกบ่อย หากว่าเธอกับเขาต้องหยุดความสัมพันธ์นี้ลงจริงๆ ก็ต้องใจหายเป็นธรรมดา

แต่เข้าใจไหมว่าตอนนี้เธอไม่กล้าฟันธงบอกเรื่องความรู้สึกกับเขาไป เพราะเธอไม่อาจรู้ได้เลยว่าหากวันหนึ่งพ่อเธอไม่ยอมรับ แล้วมันไปต่อกันไม่ได้ เธอกลัวว่าเขาจะเสียใจ เธอไม่อยากเห็นเขาเสียใจ ไม่ใช่ว่าเข้าข้างตัวเอง ว่าเขาหลงเธอนะ แต่เธอก็ไม่ได้อยากทำลายความรู้สึกคนดีๆ อย่างเขา แม้เขาจะกวนประสาท เอาแต่ใจ ชอบบังคับเธอก็เถอะ แต่ลึกๆ แล้ว นายนี่จิตใจดี เขามีความจริงใจกับเธอ เธอสัมผัสได้

“ถ้าฉันดื้อด้านจะเอาเธอ เธอพร้อมอดทนไปกับฉันไหม”

“พะพาย...”

“พร้อมไหม” เขาย้ำ แล้วมองเธอกลับด้วยแววตาจริงจัง

“ฉันไม่กล้าขัดป๊าหรอก...”

“ต่อให้เธอต้องตัดฉันออกจากใจ เธอก็จะยอมเหรอ” แววตาจริงจังแปรเปลี่ยนเป็นผิดหวังเล็กน้อย ไม่มีครั้งไหนเลยที่คนอย่างเขาจะกลัว นอกจากครั้งนี้

คำถามของเขามันไม่ได้ยากไปสำหรับเธอเลย แต่เธอไม่กล้ารับประกัน เพราะกลัวว่าตัวเองจะทำตามที่พูดไม่ได้ และเธอ ไม่กล้าที่จะพูดเพราะไม่อยากให้ความหวังเขา เพราะสิ่งที่เธอกลัวที่สุดก็คือกลัวเขาผิดหวังกับเธอ

หมับ!!

“ฉันถึงบอกไง...อย่าเสี่ยงกับฉัน” สองมือเล็กประคองไปที่ใบหน้าหล่อเหลาของเขา ตามด้วยโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ และใช้หน้าผากแตะไปที่หน้าผากเขา หวังปลอบประโลมให้เขาได้รู้สึกดีขึ้น

“เธอชอบไอ้ตี๋นั่นไหม”

“ไอ้ตี๋ไหน”

“ไอ้ตี๋ที่ป๊าเธอเลือกให้”

“ก็ถึงบอกไงว่าฉันขัดป๊าไม่ได้ ถ้าป๊าว่าดี ฉันก็ว่าดี”

“เฟอร์...ชีวิตมันเป็นของเธอ...เราเลือกพ่อแม่ไม่ได้...เราเลือกลูกที่จะเกิดมาไม่ได้...แต่สิ่งเดียวที่เธอจะเลือกเองได้...คือคู่ชีวิต...ถ้าเธอเลือกคู่ชีวิตผิด...เท่ากับเธอติดกระดุมเม็ดแรกผิด...แล้วเธอรู้ได้ไงว่ากระดุมเม็ดแรกที่พ่อเธอติดให้มันจะถูก”

“...”

“ถ้าเธอจะติดกระดุมเม็ดแรกผิด...ก็ช่วยติดเองเถอะนะ...อย่าให้กระดุมเม็ดแรกที่ผิดเป็นฝีมือพ่อเธอเลย”

“แล้วถ้ามันไม่ใช่กระดุมล่ะ มันอาจจะเป็นเสื้อแบบสวมก็ได้นะ”

“เฮ้อ...คุยกับคนโง่จริงๆ สินะ...” พะพายส่ายหน้าด้วยความเอือมระอา เหนื่อยใจกับสิ่งที่พูด แต่เธอดันไม่เข้าใจ

ซึ่งพะพายคิดผิด เฟอร์รับรู้และเข้าใจในสิ่งที่เขาจะสื่อ แต่ก็นั่นแหละ ผู้ใหญ่อาบน้ำร้อนมาก่อน เขาไม่มีทางเลือกในสิ่งที่ไม่ดีให้ลูกหรอก

“แปลว่าถ้าป๊าเธอชอบ เธอก็มีความสุขสินะ”

“...”

“ช่วยพูดให้ฉันมีกำลังใจหน่อยได้ไหมเฟอร์ โกหกให้ฉันสบายใจหน่อย ฉันจะยอมหลับหูหลับตาเชื่อเธอก็ได้ แค่พูดว่าเธอเองก็ชอบฉัน”

“อืม...ชอบ...” นี่ไม่ได้ถูกบังคับแต่อย่างใด เชื่อไหมแม้มันจะดูเหมือนถูกบังคับ แต่เธอตอบออกมาตามความรู้สึกจริงๆ

“เรื่องของเราฉันจะทำให้ป๊าเธอยอมรับให้ได้” พูดจบก็เชยคางเธอ มองหน้าเธออย่างลึกซึ้ง ก่อนที่จะป้อนจูบแสนหวานให้เธอ

จูบที่ทำให้หัวใจดวงน้อยสั่นไหว หัวใจพองโตขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก การที่ถูกรักมันใจฟูขนาดนี้เชียวเหรอ ที่ผ่านมาวิ่งตามหาแต่ความรักที่คว้าไม่เคยได้ เคยแอบรักเพื่อนพี่ชาย พยายามทำทุกอย่างก็ไม่ได้ใจเขา วันหนึ่งกลับได้รับความรักจากผู้ชายคนหนึ่ง ทำไมมันถึงได้รู้สึกดีขนาดนี้ ความรักที่ได้มาโดยไม่ต้องเหนื่อยเลย นี่หรือเปล่าที่เขาว่ากันว่า ความรักที่ดี จะวิ่งเข้ามาหาเราในวันที่เราเหมาะสมและคู่ควรกับมัน วันนี้เธอเหมาะสมกับความรักแล้วสินะ

“ก็ถ้านายไม่กวนประสาท ฉันก็อาจจะหลงรักนานตั้งนานแล้วก็ได้” ร่างเล็กถอนจูบออก แล้วกระซิบเบาๆ ที่ข้างหูเขา

“แปลว่า...ตอนนี้หลงแล้วใช่ไหม”

“ไม่...”

“ปากแข็ง...ฉันจะทำให้เธอบอกรักฉันให้ได้ โดยที่ฉันไม่ต้องร้องขอ คอยดูดิ”

“งั้นคงไม่ได้ยินแล้วล่ะชาตินี้น่ะ” ยักคิ้วแล้วยิ้มกริ่มอย่างผู้ที่เหนือกว่า

“มั่นใจขนาดนั้นเลย?” เลิกคิ้วแล้วมองเธอด้วยท่าทีท้าทาย

“ก็พอตัวนะ...”

“ดี...งั้นก็คอยดูเลย...ต่อจากนี้พะพายคนนี้จะไม่อ้อนวอนขอฟังคำว่ารักจากเธอ แต่ฉันจะทำให้เธออยากพูดมันออกมาเอง”

“หึหึ...”

หลายวันต่อมา...

หลังจากที่ทั้งคู่ตกลงคบกันในสถานะแฟน เธอและเขาก็ดูเหมือนจะหวานขึ้น ไม่สิ พะพายมากกว่าที่พยายามหวานกับเธอ เพราะเป็นแฟนกันแล้วอะไรก็ย่อมเปลี่ยนไปเป็นธรรมดา

“เดี๋ยว...เอาบิกินีไปใส่ให้ใครดู...” พะพายเอ่ยถามเฟอร์เมื่อเห็นว่าแฟนสาวหยิบจับแต่เสื้อผ้าที่ดูออกจะวาบหวิวเกินความจำเป็น แถมหลายชุดอีก

“ก็ไปทะเล...ก็ต้องเอาไปสิ”

“น้อยๆ หน่อยเฟอร์ ผัวก็นั่งหัวโด่อยู่ตรงนี้ นี่ใจดีแค่ไหนแล้วที่ปล่อยให้เธอไปกับครอบครัวมหาประลัยนั่น”

“เดี๋ยวนะ...แล้วหมาตัวไหนดันทุรังจะไปเฝ้าฉันไม่ทราบ”

“ถ้าใส่ตอนอยู่กับฉัน...ก็แล้วไป...แต่เอาจริงๆ ...ชอบแบบไม่ใส่มากกว่านะ...ไม่ต้องเอาไปหรอก...สุดท้ายก็ต้องถอดอยู่ดี...โชคดีว่ะที่อาทิตย์ที่แล้วเป็นเมนส์แล้ว...”

“นี่...ในหัวคิดเป็นแต่เรื่องเดียวหรือไง...แล้วที่สัญญาไว้ว่าห้ามป่วน...ก็ทำตามข้อตกลงด้วยล่ะ...เข้าใจไหม”

“รู้แล้วๆ ...” ตอบไปส่งๆ ทั้งที่เอาเข้าจริงๆ เวลาเห็นเธอต้องอยู่กับครอบครัวนั้น ก็อยากจะไปอาละวาดเต็มทน แต่ก็นะ รักเขา ก็ต้องอดทนดิวะพะพาย ร่างสูงกล่าวในใจ

“แล้วดึกๆ ...จะไปหาเองเข้าใจไหม”

“มาหาแน่นะ...ไม่ใช่ไปหาไอ้ตี๋นั่นนะ”

“นี่ ถึงป๊าฉันจะอยากจับคู่ให้ฉัน ป๊าก็ไม่ได้ให้ข้ามขั้นนะยะ ยังไม่แต่งงานกัน ป๊าไม่ให้นอนด้วยกันหรอก...แล้วอีกอย่าง...เฮียเจียไม่ได้หน้าด้านหน้ามึนเหมือนนาย เขาเป็นสุภาพบุรุษย่ะ”

“เหอะ...เชื่อใจได้แค่ไหน...นั่นผู้ชายนะ” กลอกตามองบน เบะปากอย่างไม่พอใจ ถึงอย่างไรก็ตาม ก็ต้องยอมรับปากไปตามที่เธอบอก ไม่งั้นอดไปเฝ้าเธอแน่ๆ แล้วคอยดูเถอะ เขาจะหาทางทำให้ไอ้ตี๋หิดนั่นออกไปจากเธอให้ได้ คอยดู

“ทำไมทำหน้าแบบนั้น คิดแผนชั่วอยู่หรือเปล่าเนี่ย...”

“เปล่า!! ไม่ได้คิดอะไรเลย”

“แน่นะพะพาย...ไม่งั้น...ฉันเอานายตายแน่...”

“เออ...รู้แล้ว...ไม่เดือดร้อนหรอกน่า”ตอบรับแบบส่งๆไป เพื่อให้แฟนสาวหมาดๆสบายใจและวางใจกับเขา