LOGINตอนพิเศษ 3 เมื่อเดินออกมาจากห้องน้ำสายตาของคนเจ้าเล่ห์ยังจ้องมองร่างบางเขายังกลืนน้ำลายลงคอสองน้ำผ่านไปที่ควรจะหยุดพักแต่คนตัวโตนั้นกลับหื่นกระหายและต้องการมากกว่าเดิมร่างหนาจึงจู่โจมอุ้มภรรยาตัวเองวางลงบนเตียงช้าๆ สายตาเจ้าเล่ห์มองตั้งแต่ใบหน้าจนถึงนมสองเต้า ร่างหนารีบขึ้นคร่อมทับร่างบางสายตาท
ตอนพิเศษ 2 ชามาร์ขยับจากที่เท้าแขนลงด้านข้างลำตัวเล็กปรับเปลี่ยนเป็นจับเอวของเธอและกระแทกเอ็นร้อนสวนเข้าไป เมื่อร่างบางเสร็จ เธอครางร้องเสียงดังมากกว่าเดิม คนตัวโตปรับเปลี่ยนท่าให้เธอนอนตะแคงจับเรียวขายกพาดไหล่ของเขาหนึ่งข้างแท่งเอ็นร้อนถูเข้าออกช่องสว่างอยู่ในท่าตะแคง "อุ้ย อื้อ อ๊าส์" มือหนาโ
ตอนพิเศษ 1 "เมียค้าบ" สายตาของคนบางคนที่ใช้คำพูดออดอ้อนจ้องมาทางพัดชาพร้อมทั้งเรียกเมียด้วยน้ำเสียงหวาน คนตัวโตลุกขึ้นเดินจากเตียงพุ่งตรงมาหาพัดชาที่กำลังนั่งทาครีมอยู่ที่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง มือหนาโอบกอดร่างบางจากทางด้านหลังปลายคางวางบนไหล่ของพัดชา สายตาของทั้งคู่มองจ้องกันผ่านกระจกบานเล็กตรงหน้า
บทที่ 46 ทำไมหมอถึงส่ายหน้าไปมาแบบนั้นไม่หยุดดูเหมือนว่าเส้นคอของหมอจะกระตุกจนเขาเกิดอาการล้มลงไปที่หน้าประตูพยาบาลรีบวิ่งมาช่วย "คุณหมอคะ...ขอโทษนะคะ คนไข้พอดีว่าคุณหมอผ่าตัดเมื่อกี้เกิดอาการเครียดกังวลกลัวว่าจะไม่สำเร็จเลยทำให้คุณหมอนั้นเกร็ง ตอนนี้คนไข้ปลอดภัยดีแล้วค่ะ ขอตัวพาคุณหมอไปพักก่อนนะค
บทที่ 45 ในขณะที่พัดชากำลังนั่งดื่มนมอย่างสบายใจไม่รู้ว่าเหมยแอบมาตอนไหน พอมารู้ตัวอีกทีเหมยจะเอามีดแทงเข้าที่หน้าอกของเธอ แต่พัดชาจับมือเอาไว้ได้ทั้งสองคนกำลังยื้อแย่งกันด่ากันด้วยความแรงเสียงเหมยตะโกนดังลั่นกรีดร้องดังพยายามที่จะแทงมีดเข้าหน้าอกของพัดชา "พรึ่บ! พัดชาออกแรงเหวี่ยงอีกครั้งจนเหนื่
บทที่ 44 ในเมื่อเขาตกลงที่จะเป็นลูกน้องของเธอและยกทุกอย่างให้พัดชาที่ยอมรับข้อเสนอ เขาจะได้รู้ว่าการที่ไม่มีอะไรและถูกทำร้ายเป็นแบบไหนซึ่งในตอนแรกพัดชาเธอไม่เคยคิดจะเอาคืนเขา แต่เขายื่นข้อเสนอนี้ให้กับตัวเธอเองหลังจากที่ออกโรงพยาบาล ชามาร์ผู้ที่เคยเป็นเจ้าของบ้านและเจ้านายในตอนนี้กลายเป็นลูกน้องไ
บทที่ 8 พัดชาได้อยู่ในห้องเล็กๆ ซึ่งมันไม่ได้ลำบากอะไรเพราะต่อให้เป็นห้องเล็กๆ แต่มีแอร์มีห้องน้ำส่วนตัวมีตู้เย็น! มีเตียงให้นอนมีผ้าห่มแล้วก็หมอน "คุณอยู่ที่นี่ได้ใช่ไหมครับคุณพัดชา" ลูกน้องคนสนิทของเขานั้นเอ่ยถามซึ่งดูแล้วลูกน้องของเขาคงจะมีน้ำใจมากกว่าเจ้านาย แต่พัดชาไม่อยากคุยด้วยไม่ว่าใคร
บทที่ 6 "ปล่อยฉัน...บอกให้ปล่อยฉัน!" พัดชานอนดิ้นอยู่ที่พื้นโดยที่เขานั้นขึ้นคร่อมทับตัวของเธอเอาไว้ มือหนาทั้งสองข้าจับข้อมือบางกดลงที่พื้นร่างบางไม่สามารถขยับเคลื่อนหนีได้ สายตาคู่น้อยเต็มไปด้วยน้ำตาที่เอ่อล้นมองคนใจร้ายกระทำความเลวต่อตนเองด้วยความเจ็บปวด เสียงหัวเราะดังขึ้นชามาร์ลุกขึ้นจากตั
บทที่ 7 ร่างกายที่เปลือยเปล่าถูกเข็มขัดฟาดจนเกิดรอยแดงหลังจากเข็มขัดอันนั้นถูกเหวี่ยงลงด้านล่าง คนใจร้ายปลดกางเกงและเสื้อผ้าของตัวเองออกคุกเข่าบนเบาะในขณะที่เธอนอนคว่ำ มือหนาช้อนเข้าไปใต้คางดึงให้เธอเงยหน้าขึ้นกระซิบเข้ายังข้างหูของพัดชา "สะใจว่ะ...สะใจจริงๆ สะใจกับความโกรธที่มันเก็บมาโดยตล
"มองหน้ากูสิ! พูดออกมาสิว่าเกลียด" ตัวเล็กโอบกอดตัวเองร้องไห้สะอึกสะอื้นมองเขาเพราะถูกบังคับ เธอพยายามที่จะไม่โต้ตอบเพราะไม่ไหวกับความเจ็บปวด "ที่ไม่พูดนี่กลัวเจ็บอีกเหรอ...ไม่ต้องกลัวหรอกเพราะเธอได้ตายทั้งเป็นอยู่แล้วพัดชา" ชามาร์เหวี่ยงมือของตัวเองจนใบหน้าน้อยเนื้อหันไปตามแรงเหวี่ยงของเขา "จะใ







