อายุน้อย แต่ร้อยประสบการณ์ บทที่2

บทที่2

อายุน้อยแต่ร้อยประสบการณ์

เครื่องยนต์ยังคงคำรามต่อเนื่องความเร็วทะยานผ่านหนึ่งร้อยกิโลเมตรต่อชั่วโมงภายในเวลาเพียงไม่กี่อึดใจ ลมปะทะหมวกกันน็อกอย่างรุนแรง

นักแข่งทุกคนก้มหมอบแนบถังน้ำมันเพื่อลดแรงต้านอากาศ หน้าอกแทบแนบกับถัง ศีรษะก้มต่ำจนชิลด์หมวกเกือบชิดกระจกหน้า

มือทั้งสองนิ่งสนิทไม่มีอาการเกร็ง ราวกับร่างกายกับบิ๊กไบค์หลอมรวมเป็นสิ่งเดียวกัน...ทางตรงแรกกำลังจะสิ้นสุดเบื้องหน้าคือโค้งขวาที่ขึ้นชื่อที่สุดของสนามโค้งกว้าง...แต่หลอกตานักแข่งมือใหม่หลายคนมักเบรกเร็วเกินไป ทำให้เสียจังหวะตั้งแต่โค้งแรก

แต่คืนนี้...ไม่มีใครคิดจะยอมรถสีดำด้านที่ออกตัวได้อย่างสมบูรณ์แบบยังคงรักษาตำแหน่งด้านหน้าเอาไว้เสียงเครื่องยนต์ของมันหนักแน่น สม่ำเสมอไม่มีการเร่งแบบกระชาก ทุกอย่างถูกควบคุมอย่างแม่นยำ

ห่างออกไปเพียงไม่กี่เมตร บิ๊กไบค์สีขาวยังคงเกาะท้ายอย่างเงียบ ๆ

ไม่เร่งแซงไม่เปิดเกม เพียงรักษาระยะห่างเอาไว้ราวกับกำลังรอเวลา

...

"มันจะเบรกตรงไหน..."

ชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่หน้าแบริเออร์พึมพำเบา ๆทุกคนรู้ดีโค้งนี้คือจุดวัดใจใครเบรกช้า...ได้เปรียบแต่ถ้าช้าเกินไป...จบเห่ระยะห่างเหลือเพียง...

หนึ่งร้อยเมตร

เก้าสิบ...

แปดสิบ...

เจ็ดสิบ...

รถหลายคันเริ่มแตะเบรกหน้าไฟท้ายสีแดงสว่างวาบขึ้นเรียงกันแต่...

บิ๊กไบค์สีดำด้านยังไม่แตะเบรกเช่นเดียวกับบิ๊กไบค์สีขาว

"ยังไม่เบรกอีกเหรอ!" เสียงอุทานดังขึ้นจากคนดู

หกสิบเมตร...

ห้าสิบ...

สี่สิบ...

สามสิบ...

ฟืดดด! เสียงยางหน้าครูดเบา ๆนักแข่งทั้งสองเลือกเบรกช้ากว่าทุกคน แรงเบรกมหาศาลกดให้โช้กหน้ายุบลงน้ำหนักตัวถ่ายไปด้านหน้าอย่างพอดีก่อนจะปล่อยเบรกอย่างนุ่มนวล แล้วเอียงรถเข้าโค้งแทบพร้อมกัน

เข่าข้างขวาค่อย ๆ กางออก แผ่น Knee Slider แตะพื้นแอสฟัลต์

ครืดดดด...

เสียงเสียดสีเบา ๆ ดังขึ้นรถทั้งสองเอียงจนแทบขนานกับพื้น คนดูหลายคนเผลอเอียงตัวตามโดยไม่รู้ตัว บางคนถึงกับยกขาขึ้นเล็กน้อย

เหมือนตัวเองกำลังเข้าโค้งอยู่บนรถคันนั้น

"โคตรสวย..."

ใครบางคนหลุดปากออกมา ทั้งสองคันยังคงรักษาไลน์แข่งได้อย่างสมบูรณ์แบบ ไม่มีอาการท้ายปัดไม่มีล้อฟรี ทันทีที่ผ่านจุด Apex...ข้อมือขวาทั้งคู่ค่อย ๆ เปิดคันเร่ง

ไม่เร็วเกินไป...ไม่ช้าเกินไป...แรงม้ากว่าร้อยตัวถูกส่งลงล้อหลังอย่างนุ่มนวล บิ๊กไบค์ทั้งสองคันพุ่งออกจากโค้งราวกับถูกดีดออกจากหนังสติ๊ก

แต่ในจังหวะนั้นเอง...บิ๊กไบค์สีขาวกลับอาศัยแรงดูดลมจากคันหน้า ขยับออกด้านซ้ายเพียงครึ่งคันรถ ผู้ชมทั้งสนามลุกขึ้นยืนแทบพร้อมกัน

"มันจะแซง!"เสียงเครื่องยนต์คำรามก้องไปทั่วสนาม...

แรงสั่นสะเทือนจากบิ๊กไบค์ทั้งสิบสองคันทำให้แบริเออร์เหล็กสั่นเป็นระยะ เสียงเชียร์ของผู้ชมถูกกลืนหายไปกับเสียงรอบเครื่องที่กำลังไต่สูงขึ้นเรื่อย ๆ บิ๊กไบค์สีดำด้านยังคงนำอยู่เพียงครึ่งคันรถ ส่วนบิ๊กไบค์สีขาวไม่คิดเร่งแซงทันที กลับเลือกหมอบต่ำลงกว่าเดิม หน้าอกแนบสนิทกับถังน้ำมัน ข้อศอกทั้งสองแนบลำตัวปล่อยให้กระแสลมไหลผ่านหมวกกันน็อกอย่างลื่นไหลที่สุด

"...มันกำลังดูดลม"ชายวัยกลางคนที่ยืนเกาะรั้วเหล็กพูดขึ้นเบา ๆ

นักแข่งที่อยู่ด้านหลัง หากขี่ตามแนวลมของคันหน้า จะลดแรงต้านอากาศได้มากกว่าปกติ และเมื่อถึงจังหวะเหมาะสม เพียงขยับออกด้านข้าง ความเร็วที่สะสมไว้จะช่วยให้แซงได้ในเสี้ยววินาที แต่วิธีนี้...

ต้องอาศัยความแม่นยำอย่างมากเพราะ หากคำนวณผิดเพียงนิดเดียว

ล้อหน้าจะชนล้อหลังของคันที่นำทันที ... ทางตรงช่วงแรกผ่านไปอย่างรวดเร็วปลายสนามคือโค้งซ้ายต่อเนื่องกับโค้งขวา รูปตัวเอสเป็นโค้งที่นักแข่งหลายคนเกลียดที่สุด เพราะต้องเปลี่ยนองศาการเอียงรถภายในเวลาไม่กี่วินาที รถหลายคันเริ่มยกคันเร่ง แต่... สองคันด้านหน้ายังไม่มีใครยอมเสียงเครื่องยนต์แผดร้องจนแทบทะลุแก้วหู เข็มวัดรอบกวาดขึ้นเกือบสุดหน้าปัด

แชะ! เสียงเปลี่ยนเกียร์ดังขึ้นอีกครั้ง บิ๊กไบค์สีดำพุ่งเข้าโค้งก่อนเพียงเสี้ยววินาที ร่างของนักแข่งห้อยออกด้านซ้าย หัวเข่าเฉียดพื้น ก่อนจะดันตัวกลับทันทีเพื่อเปลี่ยนไปเข้าโค้งขวา จังหวะทุกอย่างต่อเนื่องราวกับร่างกายไม่มีข้อต่อ ขณะเดียวกัน...บิ๊กไบค์สีขาวกลับเลือกไลน์ที่ต่างออกไป แทนที่จะตามคันหน้า เจ้าของรถกลับตัดเข้าไลน์แคบกว่าเดิม คนดูหลายคนถึงกับสูดลมหายใจ

"เฮ้ย...!"

"ช่องนั้นมันแคบเกิน!"

หากพลาด...รถจะหลุดออกนอกไลน์ทันที แต่บิ๊กไบค์สีขาวกลับเอียงลงอีกนิด อีกนิด...จนแผ่นรองเข่าครูดพื้นแอสฟัลต์เกิดประกายไฟสีส้มวาบ

ครืดดดดด... เสียงเสียดสีดังยาว ก่อนเจ้าของรถจะเปิดคันเร่งออกจากโค้งเร็วกว่าคันนำเพียงเสี้ยววินาที ล้อหลังหมุนฟรีเล็กน้อย ท้ายรถสะบัดออกด้านข้างเพียงนิดเดียว แต่กลับถูกควบคุมไว้ได้อย่างน่าทึ่ง

"สุดยอด..."

ชายคนเดิมเผลอพึมพำ นักแข่งทั่วไปคงรีบปิดคันเร่งเพื่อประคองรถ

แต่คนนี้กลับใช้เพียงปลายนิ้วปรับน้ำหนักคันเร่ง ก่อนให้ล้อหลังกลับมายึดเกาะพื้นอีกครั้ง ไม่มีอาการตกใจ ไม่มีความลังเล เหมือนเหตุการณ์ทั้งหมด...อยู่ในการคำนวณตั้งแต่แรก เพียงพริบตาเดียว จากที่ตามอยู่ครึ่งคันรถ บิ๊กไบค์สีขาวก็ขึ้นมาอยู่เคียงข้าง เสียงเชียร์ดังสนั่นสนาม

"แซงเลย!"

"อย่ายอม!"

"เอาอีก!"

นักแข่งทั้งสองหันหมวกกันน็อกมองกันเพียงเสี้ยววินาที ไม่มีคำพูด ไม่มีท่าทางยั่วยุ แต่สายตาที่ซ่อนอยู่หลังชิลด์สีเข้มกลับเหมือนกำลังบอกอีกฝ่ายว่า

"ฉันยังไม่แพ้"

ทั้งสองบิดคันเร่งพร้อมกัน เครื่องยนต์คำรามกึกก้อง ล้อทั้งสองคันหมุนตีคู่กันบนทางตรงราวกับไม่มีใครยอมปล่อยให้อีกฝ่ายขึ้นนำ ด้านหลัง... นักแข่งที่เหลือเริ่มถูกทิ้งระยะห่างออกไปเรื่อย ๆ การแข่งขันครั้งนี้... ดูเหมือนจะไม่ใช่การแข่งของสิบสองคนอีกต่อไป แต่เป็นศึกของนักบิดสองคน... ที่ไม่มีใครยอมแพ้กันแม้แต่เสี้ยววินาที และนี่...เป็นเพียงรอบแรกเท่านั้นรอบสุดท้าย...เสียงไซเรนสั้น ๆ ดังขึ้นเหนือสนาม หวีดดด!

"รอบสุดท้ายแล้ว!"

เสียงพิธีกรตะโกนผ่านลำโพงจนคนดูทั้งสนามลุกขึ้นยืนแทบพร้อมกัน ไม่มีใครนั่งอยู่กับที่อีกต่อไป ทุกสายตาจับจ้องไปยังบิ๊กไบค์สองคันที่กำลังไล่บี้กันชนิดหายใจรดท้ายรถ ห่างกันไม่ถึงครึ่งช่วงล้อ คันหนึ่งสีดำด้าน... อีกคันสีขาว ผลัดกันนำ...ผลัดกันตาม ตลอดสามรอบที่ผ่านมา

ไม่มีใครยอมใคร ไม่มีใครพลาดแม้แต่นิดเดียว

"...แบบนี้แหละถึงเรียกว่านักแข่ง"

ชายวัยกลางคนที่ติดตามสนามแห่งนี้มานานยิ้มออกมาอย่างอดไม่ได้ เขาไม่รู้ว่าคนบนรถเป็นใคร แต่รู้เพียงอย่างเดียว...ทั้งสองคนเกิดมาเพื่อสนามแข่ง