ละลายพฤติกรรม บทที่5

บทที่5

ละลายพฤริกรรม

กิจกรรมละลายพฤติกรรมเริ่มขึ้นอย่างสนุกสนาน แต่ละกลุ่มต้องแนะนำตัว บอกเหตุผลที่เลือกเรียนวิศวะ และช่วยกันทำภารกิจเล็ก ๆ เพื่อสร้างความคุ้นเคย เสียงหัวเราะดังขึ้นเป็นระยะความเกร็งในตอนเช้าค่อย ๆ จางหาร แต่ไม่มีใครรู้เลยว่า...หลังจากกิจกรรมนี้จบลง รุ่นพี่ปีสามกำลังจะเรียก "รุ่นพี่ปีสอง" ออกมาทั้งคณะและนั่น... จะเป็นครั้งแรกที่เณอและสิงโตได้เห็นหน้ากันอย่างชัดเจน รวมถึงเป็นวินาทีที่... อาตี๋จะได้เจอคนที่ทำให้หัวใจเต้นแรงตั้งแต่วันแรกของการเปิดเทอมกิจกรรมละลายพฤติกรรมผ่านไปเกือบชั่วโมง เสียงหัวเราะของเด็กปีหนึ่งเริ่มดังขึ้นเรื่อย ๆ จากที่เคยเกร็งในตอนเช้า บรรยากาศก็ผ่อนคลายลงมาก เณอ ดาวตก อาตี๋ และมาร์คนั่งรวมกลุ่มอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่หน้าอาคาร อาตี๋ยกขวดน้ำขึ้นดื่ม ก่อนถอนหายใจ

"นึกว่าจะโดนว้ากตั้งแต่เช้า"

ดาวตกหัวเราะ

"กูเหมือนกัน"

"แต่รุ่นพี่ใจดีว่ะ"

มาร์คพยักหน้า

"ผิดกับที่คิดไว้เยอะ"

เณอไม่ได้พูดอะไร เพียงมองบรรยากาศรอบตัวเงียบ ๆทันใดนั้น... ปี๊ดดดดด!! เสียงนกหวีดดังลั่นไปทั่วลานกิจกรรมนักศึกษาปีหนึ่งทุกคนรีบลุกขึ้นยืนโดยอัตโนมัติรุ่นพี่ปีสามหลายคนเดินออกมายืนเรียงหน้ากระดาน ชายหนุ่มร่างสูง ผู้เป็นประธานรับน้อง ก้าวออกมาถือไมโครโฟน

"น้อง ๆ ทุกคนครับวันนี้...พวกน้องอาจจะรู้จักแค่รุ่นพี่ปีสามแต่จริง ๆ แล้ว...คนที่น้องจะเจอบ่อยที่สุดคือ..."

เขาหยุดเว้นจังหวะก่อนหันไปมองอาคารเรียน แล้วตะโกนเสียงดัง

"ปีสอง!!ออกมา!!"สิ้นเสียงนั้น... เสียงฝีเท้าหนักแน่นดังขึ้นพร้อมกัน ตึก.. ตึก... ตึก...

นักศึกษาปีสองในเสื้อช็อปวิศวะทยอยเดินลงบันไดอาคารเป็นแถวอย่างเป็นระเบียบ มีทั้งผู้ชายและผู้หญิง เสียงพูดคุยของปีหนึ่งเงียบลงทันที

"โอ้โห..." ดาวตกอุทานเบา ๆ

"ปีสองเยอะชะมัด"

มาร์คพยักหน้าเห็นด้วย

"เป็นร้อยคนเลย"

เณอยืนมองเงียบ ๆสายตาไล่มองรุ่นพี่ทีละคน จนกระทั่ง... ชายหนุ่มหน้าตี๋ ผิวขาว บุคลิกสุขุม เดินออกมาจากแถวกลาง สีหน้าเรียบนิ่ง เดินด้วยท่าทางสงบ เหมือนไม่สนใจสายตาใคร อาตี๋...ถึงกับตาค้าง

"..."

"..."

"..."

ดาวตกหันมอง

"มึง..." อาตี๋ค่อย ๆ ยกมือจับแขนเพื่อน

"มึง...มึง ๆ ๆ"

"อะไรอีก"

อาตี๋ชี้มือสั่น ๆ ไปด้านหน้า

"คนนั้นโอ๊ย...หล่อ...หล่อมาก..."

ดาวตกมองตาม

"ใครวะ"

"หน้าตี๋...ขาว...นิ่ง...โอ๊ย..." อาตี๋ยกมือกุมอก

"สเปกกู...ของจริง..."

ดาวตกรีบเอามือปิดปากเพื่อน

"มึงเบา!"

อาตี๋ดิ้น

"ปล่อย!"

"กูจะมอง!"

มาร์คหลุดหัวเราะ

"เพิ่งเปิดเทอมเองนะ"

เณอพูดเรียบ ๆ

"เดี๋ยวโดนรุ่นพี่หมายหัว"

ดาวตกเสริมทันที

"แล้วมึงจะโดนเตะสลบ"

อาตี๋เม้มปากพยายามเก็บอาการ...เงียบได้เพียงห้าวินาที ก่อนจะกระซิบอีกครั้ง

"เขาหล่อจริง ๆ นะ..."

ดาวตกถึงกับกุมขมับ

"กูจะบ้า..."

ทั้งกลุ่มหลุดหัวเราะออกมาโดยไม่รู้เลยว่า...รุ่นพี่ที่อาตี๋กำลังมองไม่วางตามีชื่อว่า...สายน้ำชายหนุ่มผู้ได้ฉายา

"เจ้าชายน้ำแข็งแห่งวิศวะ"

แต่...ก่อนที่เด็กปีหนึ่งจะได้มองรุ่นพี่คนอื่นต่อเสียงฮือฮาก็ดังขึ้นจากอีกฝั่งของลานทุกสายตาพร้อมใจกันหันไป

ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ สวมเสื้อช็อปวิศวะพาดไหล่ เดินเข้ามาพร้อมเพื่อนอีกคนเจ้าตัวเดินล้วงกระเป๋ากางเกง สีหน้าสบาย ๆ แต่แววตากลับดึงดูดทุกสายตา

"นั่นใครวะ..." เสียงปีหนึ่งคนหนึ่งกระซิบ

"พี่สิงโต..." รุ่นพี่ข้าง ๆ ตอบเบา ๆ

"นักแข่งบิ๊กไบค์อันดับต้น ๆ ของสนาม แล้วก็...หัวหน้ารุ่นปีสอง"

เณอเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มคนนั้นเป็นครั้งแรก...โดยไม่รู้เลยว่า

คนที่กำลังเดินเข้ามาคือคู่แข่งในสนามแข่งเมื่อคืน และเป็นคนที่จะเข้ามาเปลี่ยนชีวิตของเขาไปตลอดกาล... เสียงปรบมือดังขึ้นทั่วลาน หลังจากรุ่นพี่ปีสองเดินออกมาประจำตำแหน่ง รุ่นพี่ปีสามยิ้มก่อนพูดต่อ

"น้อง ๆ ทุกคนครับ ปีสองพวกนี้...คือคนที่น้องจะต้องเจอแทบทุกวัน"

"ทั้งตอนเรียน ตอนทำกิจกรรม หรือแม้แต่เวลามีปัญหา"

"ดังนั้น...ถ้าเจอพี่ปีสอง ยกมือไหว้ให้เป็นนิสัยนะครับ"

เด็กปีหนึ่งพยักหน้าพร้อมกัน

"ครับ!"

ภาคินยิ้มอย่างพอใจก่อนหันไปมองปีสอง

"ต่อไป...ฝากดูแลน้อง ๆ ด้วย""ครับ!"

เสียงตอบรับของรุ่นพี่ปีสองดังก้องไปทั่วลานเณอมองภาพตรงหน้าเงียบ ๆมหาวิทยาลัย...ต่างจากที่เขาคิดไว้มาก ไม่มีเสียงดุด่าไม่มีการข่มขู่

มีแต่คำว่า "รุ่นพี่" ที่พร้อมส่งต่อประสบการณ์ให้รุ่นน้อง

อีกด้านหนึ่ง

สิงโตยืนพิงเสาอาคาร มือหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง อีกมือหมุนกุญแจรถเล่น สายตาคมกวาดมองเด็กปีหนึ่งผ่าน ๆ ก่อนจะสะดุดกับเด็กหนุ่มคนหนึ่งหน้าหวาน...ตัวสูง...ยืนตัวตรงอยู่แถวกลาง

"..."

คุ้นเหมือนเคยเห็นที่ไหนแต่ก็นึกไม่ออกสิงโตขมวดคิ้วนิดเดียว ก่อนละสายตา

"เฮ้ย สิง" เจอร์เดินเข้ามาสะกิด

"มองอะไร"

"เปล่า" สิงโตตอบสั้น ๆ

"เหมือนเห็นคนหน้าคุ้น"

เจอร์หัวเราะ

"เด็กปีหนึ่งตั้งเป็นร้อย จะคุ้นได้ไง"

สิงโตยักไหล่

"นั่นดิ"...

"ปีสองทุกคน แยกย้ายได้ครับ"

สิ้นเสียงประกาศ รุ่นพี่ปีสองทยอยเดินกลับไปช่วยเก็บอุปกรณ์

ส่วนปีหนึ่ง...รุ่นพี่สตาฟก็ปล่อยพัก เพื่อให้ทุกคนไปรับสัมภาระก่อนเข้าหอพัก

"เย้!"

"เมื่อยจะตาย"ดาวตกบิดขี้เกียจ

"กูไปรับกระเป๋าก่อน"อาตี๋รีบดีดตัวขึ้น

"เดี๋ยวของหาย"

"รีบไป"เณอหัวเราะเบา ๆ ทั้งสี่คนเดินไปยังเต็นท์รับฝากสัมภาระอาตี๋ยื่นบัตรรับฝากให้รุ่นพี่สตาฟ

"พี่ครับ รับกระเป๋าครับ"

รุ่นพี่รับบัตรไปดูก่อนหันไปมองด้านหลังผ่านไปครู่หนึ่ง... รุ่นพี่อีกคนเดินกลับมามือเปล่า

"เอ่อ...น้องครับ กระเป๋าใบนี้...ไม่อยู่แล้ว"

"...ครับ?"อาตี๋ยิ้มค้าง

"หาไม่เจอ"

"..."

"..."

"..."

"หาย!?" เสียงอาตี๋ดังลั่นเต็นท์ ดาวตกรีบเดินเข้ามา

"เป็นไรวะ"

"กระเป๋ากูหาย!"

"ห๊ะ!" ดาวตกถึงกับตาโต

มาร์ครีบช่วยหารอบ ๆเณอเดินไปดูทุกมุมของจุดรับฝาก แต่ไม่ว่าจะหาเท่าไหร่...ก็ไม่เจอดาวตกถอนหายใจ ก่อนหันไปมองเพื่อน

"กูบอกแล้ว มึงจะเอามาทำไม เอาไว้ที่หอก็ได้"

อาตี๋ทำหน้าจะร้องไห้

"แม่กูเป็นคนเอาลงรถ...กูไม่ได้อยากลากมา..."

ดาวตกเห็นเพื่อนหน้าเสียก็ถอนหายใจ

"เออ ๆ ไม่ด่าละ" เณอมองไปรอบ ๆ ก่อนพูดเสียงเรียบ

"แยกกันหาถ้าใครเจอ โทรบอก"

ทุกคนพยักหน้าก่อนจะแยกย้ายวิ่งหากระเป๋าคนละทิศละทาง

ในเวลาเดียวกันสายน้ำกำลังช่วยรุ่นพี่เก็บเก้าอี้บริเวณสนามหญ้าด้านหลังอาคารระหว่างเดินผ่านต้นก้ามปูใหญ่ สายตาคมก็เหลือบไปเห็น

กระเป๋าเดินทางสีดำใบหนึ่ง ตั้งอยู่เพียงลำพัง

"ของใคร..."

เขาเดินเข้าไปหยิบขึ้นมามองซ้าย มองขวาไม่มีเจ้าของ สายน้ำยกกระเป๋าขึ้น ก่อนหันไปหารุ่นพี่ปีสาม

"พี่ครับ ผมเจอกระเป๋า"

ภาคินหันมา

"งั้นประกาศตามหาเจ้าของเลย"

สายน้ำพยักหน้าก่อนรับไมโครโฟนมาไว้ในมือเสียงของเขาดังขึ้นทั่วลานกิจกรรม

"มีน้องคนไหน...ทำกระเป๋าเดินทางสีดำหายไหมครับ"... เสียงประกาศลอยเข้าหูอาตี๋ที่กำลังวิ่งหากระเป๋าเจ้าตัวหยุดเท้าทันที

"เฮ้ย!" หันไปมองเพื่อน

"กูได้ยิน!"

ดาวตกรีบผลักหลัง

"ยังยืนทำไม!"

"วิ่งสิวะ!"

อาตี๋ออกตัวสุดชีวิต วิ่งตรงไปยังเวทีกลางหัวใจเต้นแรง...แต่ครั้งนี้ ไม่รู้ว่าเพราะกำลังจะได้กระเป๋าคืน หรือเพราะ...คนที่ถือกระเป๋าอยู่บนเวทีคือรุ่นพี่หน้าตี๋คนนั้น...อีกครั้ง