ANMELDENTeilen
บทที่4
Veröffentlichungsdatum:
25.08.2026 15:09:18เช้าวันจันทร์...
แสงแดดอ่อนยามเช้าส่องผ่านยอดไม้ใหญ่ภายในมหาวิทยาลัย รถยนต์และรถจักรยานยนต์ทยอยเคลื่อนตัวเข้ามาไม่ขาดสาย บรรยากาศเต็มไปด้วยความคึกคักของนักศึกษาใหม่และผู้ปกครองที่เดินถือสัมภาระกันขวักไขว่ ป้ายผ้าผืนใหญ่หน้าคณะวิศวกรรมศาสตร์พลิ้วไหวตามแรงลม "ยินดีต้อนรับนักศึกษาใหม่ คณะวิศวกรรมศาสตร์" เสียงหัวเราะ เสียงพูดคุย และเสียงเรียกเพื่อนดังไปทั่วลานหน้าอาคาร ในจังหวะนั้น... เสียงเครื่องยนต์บิ๊กไบค์ดังแผ่วเข้ามา ก่อนรถสปอร์ตไบค์สีขาวจะค่อย ๆ จอดเข้าช่องจอดอย่างนุ่มนวล ชายหนุ่มร่างสูงถอดหมวกกันน็อกออกช้า ๆ เส้นผมสีดำขยับตามแรงลม ดวงตาคมทอดมองอาคารตรงหน้า ก่อนริมฝีปากจะยกยิ้มบาง "สี่ปีต่อจากนี้..." "ฝากตัวด้วยนะ" เณอสะพายเป้ขึ้นไหล่ ก่อนเดินตรงไปยังจุดลงทะเบียนอย่างไม่รีบร้อน ระหว่างทางมีสายตาหลายคู่แอบมอง "คนนั้นหล่อว่ะ" "ดัดฟันด้วย" "หน้าหวานชะมัด" เจ้าตัวได้ยิน...แต่ไม่ได้สนใจสำหรับเณอ...วันนี้สำคัญกว่าการถูกมอง เพราะมันคือวันแรกของชีวิตมหาวิทยาลัย ... "ขอโทษครับ"เสียงหนึ่งเรียกไว้เณอหันไปมอง เด็กหนุ่มตัวเล็ก ผิวขาว หน้าตาน่ารัก ยืนถือแผนที่มหาวิทยาลัยกลับหัวกลับหาง สีหน้าดูสับสนไม่น้อย "วิศวะ...ไปทางไหนครับ" เณอก้มมองแผนที่ ก่อนหัวเราะเบา ๆ "นายถือกลับด้าน" "หา?" เด็กหนุ่มรีบพลิกกระดาษ "..." "จริงด้วย" เจ้าตัวหัวเราะเขิน ๆ "ผมว่าเดินวนตั้งนาน ทำไมไม่ถึงสักที" เณออดขำไม่ได้ "ไปด้วยกันไหม" "จริงเหรอ!" "อืม" เด็กหนุ่มยิ้มกว้างทันที "เรา ดาวตก นะ" "เณอ" ทั้งคู่จับมือกันเบา ๆ "ยินดีที่ได้รู้จัก" "เช่นกัน" ... ยังเดินมาไม่ถึงจุดลงทะเบียนเสียงล้อกระเป๋าก็ครูดพื้นดังตามหลังมา ครืด...ครืด... "โอ๊ย หนักชะมัด!" ทั้งคู่หันไปมอง ชายหนุ่มหน้าตี๋กำลังลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่กว่าตัวเองเสียอีก เหงื่อซึมเต็มหน้าผาก "พักก่อน..." เจ้าตัวปล่อยด้ามจับ ก่อนหอบหายใจดาวตกมองกระเป๋า แล้วมองหน้าอีกฝ่าย "มึง...เอากระเป๋ามาทำไมวะ" ชายหนุ่มถอนหายใจ "แม่กูสิ บอกว่ารับน้องเสร็จก็เข้าหอเลย เอาของกูลงจากรถหมด กูเลยต้องลากมาทั้งใบ" ดาวตกหลุดหัวเราะ "แม่มึงใจเด็ดว่ะ" "กูจะร้อง" เณอหัวเราะนิด ๆ ก่อนชี้ไปยังเต็นท์ด้านหน้า "ตรงนั้นมีจุดรับฝากสัมภาระ เดี๋ยวค่อยไปรับหลังจบกิจกรรม" ชายหนุ่มตบหน้าผากตัวเอง "เออว่ะ! ลืมคิด" ก่อนยื่นมือมา " เรา อาตี๋" ดาวตกจับมือทันที "ดาวตก" "เณอ" อาตี๋ยิ้มกว้าง "ดีเลย วันแรกก็มีเพื่อนแล้ว" ... ทั้งสามเดินมาถึงเต็นท์ลงทะเบียน อาตี๋นำกระเป๋าใบใหญ่ไปฝากกับรุ่นพี่สตาฟ พร้อมรับบัตรรับฝากไว้ในกระเป๋าสตางค์อย่างดี "ห้ามหายนะ" เจ้าตัวพึมพำกับตัวเองดาวตกหัวเราะ "มึงพูดเหมือนลางเลย" "อย่าแช่งสิ" ... "ขอทางหน่อยครับ" เสียงสุภาพดังขึ้น ชายหนุ่มหน้าหล่อสไตล์เกาหลีเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน "แถวลงทะเบียนใช่ไหมครับ" เณอพยักหน้า "ใช่" "ขอบคุณครับ" เจ้าตัวยิ้ม "ผมชื่อ มาร์ค" อาตี๋รีบยื่นมือ "มาพอดีเลย เรากำลังรวมแก๊ง" มาร์คหัวเราะ "รวมแก๊งตั้งแต่ยังไม่เปิดเทอมเลยเหรอ" ดาวตกยักไหล่ "จะได้ไม่เหงา" มาร์คยื่นมือจับทีละคน "ฝากตัวด้วยนะ" "ยินดีที่ได้รู้จัก" เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้นท่ามกลางบรรยากาศคึกคักทั้งสี่คนไม่รู้เลยว่า... การพบกันในเช้าวันนี้ จะกลายเป็นมิตรภาพที่แน่นแฟ้นที่สุดตลอดชีวิตมหาวิทยาลัย แต่ในอีกไม่กี่นาที... "ทุกคน เชิญมารวมตัวที่ลานกิจกรรมได้เลยครับ" เสียงของรุ่นพี่สตาฟดังผ่านลำโพง ทำให้เด็กปีหนึ่งที่กำลังยืนพูดคุยกันเริ่มทยอยเดินเข้าประจำจุด ลานกว้างหน้าคณะวิศวกรรมศาสตร์เต็มไปด้วยนักศึกษาใหม่เกือบสามร้อยชีวิต ทุกคนยืนเรียงแถวตามสาขาบ้างตื่นเต้น...บ้างเกร็ง... บ้างแอบมองรุ่นพี่ด้วยความสงสัย เณอ ดาวตก อาตี๋ และมาร์ค เดินไปต่อท้ายแถวของสาขาเครื่องกล "คนเยอะกว่าที่คิดนะ" ดาวตกกระซิบ "อืม" เณอพยักหน้ารับมาร์คมองไปรอบ ๆ "น่าจะมีหลายห้อง" อาตี๋กลับสนใจอย่างอื่น "มึง...ดูดิ" เจ้าตัวพยักพเยิดไปทางกลุ่มสาว ๆ ที่ยืนอยู่ไม่ไกล ดาวตกรีบตีแขน "มึงจะมองสาวตั้งแต่วันแรกเลยเหรอ"อาตี๋รีบส่ายหน้า "เปล่า กูดูว่า...เขามองกูหรือเปล่า" "..." "..." "..." เณอกับมาร์คหันมองพร้อมกันดาวตกถอนหายใจ "มั่นหน้ามาก" "หล่อก็แบบนี้" อาตี๋เชิดหน้าด้วยสีหน้าภูมิใจ ทำเอาทั้งสามคนหลุดหัวเราะเสียงหัวเราะยังไม่ทันเงียบ... ปี๊ดดดดด!!เสียงนกหวีดดังลั่นลาน นักศึกษาปีหนึ่งทุกคนยืนตัวตรงโดยอัตโนมัติ รุ่นพี่ในเสื้อช็อปสีน้ำเงินเข้มหลายสิบคนเดินออกมายืนเรียงหน้ากระดานสีหน้าของแต่ละคนจริงจัง แต่ไม่ได้ดูน่ากลัว ชายหนุ่มร่างสูงคนหนึ่งก้าวออกมาถือไมโครโฟน "สวัสดีครับน้องปีหนึ่ง"เสียงตอบกลับดังพร้อมกัน "สวัสดีครับ!" รุ่นพี่ยิ้ม "พี่ชื่อภาคิน" "เป็นประธานรับน้องปีนี้" "ก่อนอื่น..." "พี่ขอต้อนรับทุกคนเข้าสู่ครอบครัววิศวกรรมศาสตร์" เสียงปรบมือดังขึ้นทั่วลานภาคินยกมือขึ้นเล็กน้อยเสียงทั้งหมดเงียบลงทันที "หลายคนอาจเคยได้ยินว่า..." "รับน้องวิศวะโหด" "พี่อยากบอกว่า..." "สิ่งที่พวกเราทำ ไม่ใช่เพื่อกดดันใคร" "แต่เพื่อให้ทุกคนได้รู้จักกัน" "ได้เรียนรู้การทำงานเป็นทีม" "และรู้ว่าคำว่า..." 'วิศวะ' "ไม่ใช่แค่ชื่อคณะ" "แต่มันคือครอบครัว" เด็กปีหนึ่งหลายคนเริ่มตั้งใจฟังรวมถึงเณอด้วยภาคินพูดต่อ "ต่อจากนี้" "ทุกคนอาจต้องเหนื่อย" "ต้องเจองานหนัก" "ต้องทำโปรเจกต์" "ต้องอดนอน" "แต่จำไว้อย่างหนึ่ง" เขาหยุดเว้นจังหวะ ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "ที่นี่..." "ไม่มีใครเดินคนเดียว" เงียบ...ก่อนเสียงปรบมือจะดังขึ้นทั่วทั้งลาน เณอเผลอยิ้มออกมา ประโยคสั้น ๆแต่ทำให้เขารู้สึกว่า...การเลือกเรียนวิศวะอาจเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้อง ไม่นานนักรุ่นพี่สตาฟก็เริ่มถือแฟ้มเดินแยกไปแต่ละแถว "เดี๋ยวพี่จะจับกลุ่มกิจกรรมครับ" ทุกคนพยักหน้ารับเสียงเรียกชื่อดังขึ้นทีละกลุ่ม จนมาถึง... "กลุ่มที่ห้า!" "เณอ!" "ดาวตก!" "อาตี๋!" "มาร์ค!" ทั้งสี่คนหันมามองหน้ากันอาตี๋ยิ้มกว้างจนเห็นเขี้ยว "เฮ้ย!" "ได้อยู่ด้วยกันจริง!" ดาวตกยิ้มไม่แพ้กัน "ดีเลย" มาร์คหัวเราะเบา ๆ "โชคดีนะ" เณอเองก็รู้สึกโล่งใจอย่างน้อย...วันแรกของมหาวิทยาลัย เขาก็ไม่ได้เริ่มต้นเพียงลำพัง กิจกรรมละลายพฤติกรรมเริ่มขึ้นอย่างสนุกสนาน
Aktuellstes Kapitel
ลองมารักกันดูมั้ยนายนักบิด บทที่8
เฮ้ย... คนเยอะชิบ" ดาวตกมองไปยังลานกว้างหน้าหอประชุมที่เต็มไปด้วยนักศึกษาปีหนึ่ง อาตี๋รีบเดินเข้ามาเกาะไหล่เณอ "กูเริ่มตื่นเต้นแล้วว่ะ" เณอหัวเราะเบา ๆเมื่อเช้ามึงก็ตื่นเต้น" "ก็ตอนนั้นรับน้อง" "ตอนนี้จับสายรหัส" "มันคนละฟีล" มาร์คส่ายหน้า "มึงตื่นเต้นทุกกิจกรรม" ทั้งสี่หัวเราะก่อนเดินตามแถวเข้าไป ... หน้าประตูหอประชุม รุ่นพี่ปีสองหลายสิบคนยืนเรียงแถวต้อนรับน้องใหม่ ทุกคนสวม เสื้อช็อปวิศวะสีกรมท่า ปักตราคณะเหนือหน้าอกด้านซ้าย ดูเป็นระเบียบและสง่างาม ปีหนึ่งที่เดินผ่านต่างยกมือไหว้พร้อมกัน "สวัสดีครับพี่" "สวัสดีครับ" เสียงตอบรับดังต่อเนื่อง เณอเงยหน้ามองไปด้านหน้า ก่อนสายตาจะหยุดที่ชายหนุ่มร่างสูงคนหนึ่ง สิงโต... ยืนอยู่หน้าประตูหอประชุมในเสื้อช็อปวิศวะ แขนเสื้อพับขึ้นเล็กน้อย กำลังตรวจรายชื่อนักศึกษาที่เดินเข้าหอ "เช็กชื่อแล้วเข้าด้านในได้เลยครับ" น้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่ฟังดูสุภาพ เมื่อถึงคิวของทั้งสี่คน สิงโตเงยหน้าขึ้น "ห้อง B-308" เณอกับอาตี๋พยักหน้า "ครับ" "ห้อง B-309" ดาวตกกับมาร์คตอบรับ "ครับ" สิงโตขีดเช็กชื่อ ก่อนเงยหน้ามองทั้งสี่อีกครั้ง "เข้าไ
ลองมารักกันดูมั้ยนายนักบิด บทที่7
โอ้โห!" อาตี๋เดินสำรวจห้องอย่างตื่นเต้น "ดีกว่าที่คิดอีก" เณอเดินไปเปิดหน้าต่าง ปล่อยให้ลมอ่อน ๆ พัดเข้ามา มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง "น่าอยู่" "งั้นพวกน้องจัดของก่อน" สิงโตพูดพลางถอยออกมายืนหน้าห้อง "อีกหนึ่งชั่วโมง ลงมาประชุมชั้นล่างพี่จะแนะนำกฎการอยู่หอเพิ่มเติม" "ครับ" ทั้งคู่รับคำพร้อมกันก่อนสิงโตจะเดินไปยังห้องถัดไป อาตี๋รีบเดินมาปิดประตู แล้วหันมากระซิบกับเณอทันที "เณอ..." "ว่า" "พี่ดูแลหอ..." "หล่อว่ะ" เณอหัวเราะเบา ๆ "เมื่อกี้มึงยังจะจีบพี่สายน้ำอยู่เลย" อาตี๋ยกนิ้วขึ้นนับ "คนนี้หล่อแบบอบอุ่น" "พี่สายน้ำหล่อแบบเย็นชา" "คนละฟีล" เณอถึงกับหัวเราะออกมา "มึงเลือกไม่ได้สักคน" "กูเลือกได้!" อาตี๋ตอบหน้าตาย "กูเลือกพี่สายน้ำ" เณอส่ายหน้าอย่างเอือม ๆ "โล่งอก...อย่างน้อยพี่สิงโตก็รอด" ทั้งสองหัวเราะออกมาพร้อมกัน โดยไม่รู้เลยว่าฃห้อง B-313 ที่อยู่ปลายทางเดิน ประตูยังแง้มไว้เล็กน้อย และสิงโต...ได้ยินเสียงคุยของสองรูมเมตแทบทั้งหมดชายหนุ่มส่ายหน้าพร้อมหัวเราะในลำคอ "ปีหนึ่งปีนี้..." "คงไม่เหงาแล้วล่ะ"เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมง ห้อง B-308 เต็มไปด้วยเสียงเปิดกร
ลองมารักกันดูมั้ยนายนักบิด บทที่6
กิจกรรมรับน้องช่วงเช้าสิ้นสุดลงในเวลาเกือบบ่าย รุ่นพี่ปีสามเดินถือไมโครโฟนขึ้นมาบนเวทีอีกครั้ง "น้อง ๆ ที่พักหอในมหาวิทยาลัย ฟังทางนี้ครับ" นักศึกษาปีหนึ่งหลายคนรีบหันมามอง "เดี๋ยวพี่จะพาไปที่หอพัก" "เมื่อไปถึง จะมีรุ่นพี่ปีสองประจำหอเป็นคนรับรายงานตัว แจกกุญแจห้อง และพาเข้าที่พัก" "หากมีปัญหาเรื่องห้องพัก สามารถแจ้งรุ่นพี่ประจำหอได้ตลอด" สิ้นเสียงประกาศ เด็กปีหนึ่งทยอยลากกระเป๋าเดินตามรุ่นพี่ไปเป็นขบวน "ในที่สุดก็จะได้นอนแล้ว" ดาวตกบิดขี้เกียจจนเสียงกระดูกดังกร๊อบมาร์คหัวเราะเบา ๆ "เพิ่งบ่ายเอง" "กูตื่นตั้งแต่ตีห้า" ดาวตกทำหน้ามุ่ย "ง่วงเป็นนะ" อาตี๋ที่ลากกระเป๋าเดินตามหลังบ่นอุบ "หนักชะมัด" เณอหันไปมองก่อนยิ้มมุมปาก "ใครบอกให้ขนมาทั้งบ้าน" "แม่กู!" อาตี๋ตอบทันที ทำเอาทั้งกลุ่มหัวเราะออกมา... หอพักนักศึกษาชายตั้งอยู่ด้านหลังมหาวิทยาลัย เป็นอาคารสูงห้าชั้น ทาสีขาวสลับเทา บรรยากาศร่มรื่นเพราะมีต้นไม้ใหญ่ล้อมรอบ เมื่อเดินเข้าไปในล็อบบี้เด็กปีหนึ่งหลายคนก็ชะงัก ด้านหน้าเคาน์เตอร์...รุ่นพี่ปีสองสามคนนั่งเรียงกันอยู่หลังโต๊ะไม้ยาว คนหนึ่งกำลังเช็กเอกสารอีกคนกำลังจัดก
ลองมารักกันดูมั้ยนายนักบิด บทที่5
กิจกรรมละลายพฤติกรรมเริ่มขึ้นอย่างสนุกสนาน แต่ละกลุ่มต้องแนะนำตัว บอกเหตุผลที่เลือกเรียนวิศวะ และช่วยกันทำภารกิจเล็ก ๆ เพื่อสร้างความคุ้นเคย เสียงหัวเราะดังขึ้นเป็นระยะความเกร็งในตอนเช้าค่อย ๆ จางหาย แต่ไม่มีใครรู้เลยว่า...หลังจากกิจกรรมนี้จบลง รุ่นพี่ปีสามกำลังจะเรียก "รุ่นพี่ปีสอง" ออกมาทั้งคณะและนั่น... จะเป็นครั้งแรกที่เณอและสิงโตได้เห็นหน้ากันอย่างชัดเจน รวมถึงเป็นวินาทีที่... อาตี๋จะได้เจอคนที่ทำให้หัวใจเต้นแรงตั้งแต่วันแรกของการเปิดเทอมกิจกรรมละลายพฤติกรรมผ่านไปเกือบชั่วโมง เสียงหัวเราะของเด็กปีหนึ่งเริ่มดังขึ้นเรื่อย ๆ จากที่เคยเกร็งในตอนเช้า บรรยากาศก็ผ่อนคลายลงมาก เณอ ดาวตก อาตี๋ และมาร์คนั่งรวมกลุ่มอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่หน้าอาคาร อาตี๋ยกขวดน้ำขึ้นดื่ม ก่อนถอนหายใจ "นึกว่าจะโดนว้ากตั้งแต่เช้า" ดาวตกหัวเราะ "กูเหมือนกัน" "แต่รุ่นพี่ใจดีว่ะ" มาร์คพยักหน้า "ผิดกับที่คิดไว้เยอะ" เณอไม่ได้พูดอะไร เพียงมองบรรยากาศรอบตัวเงียบ ๆทันใดนั้น... ปี๊ดดดดด!! เสียงนกหวีดดังลั่นไปทั่วลานกิจกรรมนักศึกษาปีหนึ่งทุกคนรีบลุกขึ้นยืนโดยอัตโนมัติรุ่นพี่ปีสามหลายคนเดินออกมายืนเรียงหน้ากร
ลองมารักกันดูมั้ยนายนักบิด บทที่4
เช้าวันจันทร์... แสงแดดอ่อนยามเช้าส่องผ่านยอดไม้ใหญ่ภายในมหาวิทยาลัย รถยนต์และรถจักรยานยนต์ทยอยเคลื่อนตัวเข้ามาไม่ขาดสาย บรรยากาศเต็มไปด้วยความคึกคักของนักศึกษาใหม่และผู้ปกครองที่เดินถือสัมภาระกันขวักไขว่ ป้ายผ้าผืนใหญ่หน้าคณะวิศวกรรมศาสตร์พลิ้วไหวตามแรงลม "ยินดีต้อนรับนักศึกษาใหม่ คณะวิศวกรรมศาสตร์" เสียงหัวเราะ เสียงพูดคุย และเสียงเรียกเพื่อนดังไปทั่วลานหน้าอาคาร ในจังหวะนั้น... เสียงเครื่องยนต์บิ๊กไบค์ดังแผ่วเข้ามา ก่อนรถสปอร์ตไบค์สีขาวจะค่อย ๆ จอดเข้าช่องจอดอย่างนุ่มนวล ชายหนุ่มร่างสูงถอดหมวกกันน็อกออกช้า ๆ เส้นผมสีดำขยับตามแรงลม ดวงตาคมทอดมองอาคารตรงหน้า ก่อนริมฝีปากจะยกยิ้มบาง "สี่ปีต่อจากนี้..." "ฝากตัวด้วยนะ" เณอสะพายเป้ขึ้นไหล่ ก่อนเดินตรงไปยังจุดลงทะเบียนอย่างไม่รีบร้อน ระหว่างทางมีสายตาหลายคู่แอบมอง "คนนั้นหล่อว่ะ" "ดัดฟันด้วย" "หน้าหวานชะมัด" เจ้าตัวได้ยิน...แต่ไม่ได้สนใจสำหรับเณอ...วันนี้สำคัญกว่าการถูกมอง เพราะมันคือวันแรกของชีวิตมหาวิทยาลัย ... "ขอโทษครับ"เสียงหนึ่งเรียกไว้เณอหันไปมอง เด็กหนุ่มตัวเล็ก ผิวขาว หน้าตาน่ารัก ยืนถือแผนที่มหาวิทยาลัยกลับหัว
ลองมารักกันดูมั้ยนายนักบิด บทที่3
ทางตรงยาวทอดตัวอยู่เบื้องหน้าบิ๊กไบค์สีดำยังคงนำอยู่ปลายจมูก เจ้าของรถหมอบต่ำจนแผ่นหลังแทบแนบแฟริ่ง ลมที่ปะทะหมวกกันน็อกส่งเสียงหวีดหวิว เข็มวัดรอบกวาดขึ้นเกือบสุดหน้าปัด ก่อนนิ้วเท้าจะงัดคันเกียร์ขึ้น แชะ! เกียร์หกเสียงเครื่องยนต์เปลี่ยนเป็นคำรามแหลมสูงความเร็วทะยานขึ้นอีกครั้ง สองร้อย... สองร้อยยี่สิบ... สองร้อยสี่สิบ... ผู้ชมหลายคนกลั้นหายใจแต่บิ๊กไบค์สีขาว...ยังไม่เร่งแซง มันยังคงเกาะท้ายนิ่ง...นิ่งเสียจนหลายคนเริ่มสงสัย "หรือหมดแรงแล้ว..." "คงไม่มีจังหวะแล้วมั้ง" ชายคนหนึ่งส่ายหน้า "ไม่..." "เขากำลังรอ" รออะไร...ไม่มีใครตอบได้ ... เหลืออีกเพียงสองโค้งสุดท้ายโค้งซ้ายแคบ...ต่อด้วยทางตรงเข้าเส้นชัย หากใครออกจากโค้งสุดท้ายได้ดีกว่าคนนั้นจะชนะทันที รถสีดำเลือกเข้าไลน์ด้านนอก เป็นไลน์มาตรฐาน เร็ว... ปลอดภัยแต่ในจังหวะเดียวกันรถสีขาวกลับขยับเข้าด้านใน แคบกว่า เสี่ยงกว่าและเร็วกว่า...เสียงฮือฮาดังสนั่น "เฮ้ย!" "จะมุดเหรอ!" "ช่องนั้นไม่มีทาง!" ระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่เมตรหากคำนวณผิด...ทั้งสองคันอาจเกี่ยวกันจนล้มแต่เจ้าของรถสีขาวไม่ลังเล กำเบรกหน้า ถ่ายน้ำหนักตั
Das könnte dir auch gefallen
อุ่นใจใกล้กัณฐ์ Tossakan the series
Karinrumpa1.7K Aufrufeผมรักนายmy bad boy (Mpreg)
sunflower1.1K Aufrufeรักล้นใจกับหัวใจดวงใหม่
ดอกลิลลี่สีม่วง1.2K Aufrufeเขาคนนั้นเหมือนใครคนหนึ่ง
พงศ์พัชรา1.0K Aufrufeพื้นที่ปลอดภัยของหัวใจ
บาริสต้าสายรุ้ง601 Aufrufeอินกินหมี่
ภุมโม1.5K AufrufeOut of Sync รักคนละตอน
วารินลดา972 Aufrufeแด่เธอผู้เป็นนิรันดร์
คนเล่านิทาน792 Aufrufe
