บทที่7

โอ้โห!"

อาตี๋เดินสำรวจห้องอย่างตื่นเต้น

"ดีกว่าที่คิดอีก"

เณอเดินไปเปิดหน้าต่าง ปล่อยให้ลมอ่อน ๆ พัดเข้ามา

มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง

"น่าอยู่"

"งั้นพวกน้องจัดของก่อน"

สิงโตพูดพลางถอยออกมายืนหน้าห้อง

"อีกหนึ่งชั่วโมง ลงมาประชุมชั้นล่างพี่จะแนะนำกฎการอยู่หอเพิ่มเติม"

"ครับ"

ทั้งคู่รับคำพร้อมกันก่อนสิงโตจะเดินไปยังห้องถัดไป

อาตี๋รีบเดินมาปิดประตู แล้วหันมากระซิบกับเณอทันที

"เณอ..."

"ว่า"

"พี่ดูแลหอ..."

"หล่อว่ะ"

เณอหัวเราะเบา ๆ

"เมื่อกี้มึงยังจะจีบพี่สายน้ำอยู่เลย"

อาตี๋ยกนิ้วขึ้นนับ

"คนนี้หล่อแบบอบอุ่น"

"พี่สายน้ำหล่อแบบเย็นชา"

"คนละฟีล"

เณอถึงกับหัวเราะออกมา

"มึงเลือกไม่ได้สักคน"

"กูเลือกได้!"

อาตี๋ตอบหน้าตาย

"กูเลือกพี่สายน้ำ"

เณอส่ายหน้าอย่างเอือม ๆ

"โล่งอก...อย่างน้อยพี่สิงโตก็รอด"

ทั้งสองหัวเราะออกมาพร้อมกัน โดยไม่รู้เลยว่าฃห้อง B-313 ที่อยู่ปลายทางเดิน

ประตูยังแง้มไว้เล็กน้อย

และสิงโต...ได้ยินเสียงคุยของสองรูมเมตแทบทั้งหมดชายหนุ่มส่ายหน้าพร้อมหัวเราะในลำคอ

"ปีหนึ่งปีนี้..."

"คงไม่เหงาแล้วล่ะ"เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมง

ห้อง B-308 เต็มไปด้วยเสียงเปิดกระเป๋าและจัดของ

อาตี๋นั่งคุกเข่าอยู่หน้าเตียงตัวเอง เสื้อผ้าถูกกองไว้เต็มพื้นห้อง

"โอ๊ย...ทำไมแม่กูยัดของมาเยอะขนาดนี้วะ"

เณอที่กำลังจัดหนังสือเข้าชั้น หันมามองเพียงแวบเดียว

"แม่กลัวมึงอด"

"กูอยู่มหา'ลัย ไม่ได้ไปออกรบ"

"ก็ไม่แน่" เณอตอบหน้าตาย

"ถ้ามึงยังพูดไม่หยุดแบบนี้"

อาตี๋หัวเราะเสียงดัง

"มึงเริ่มมีมุกแล้วนี่หว่า"

เณอเพียงส่ายหน้า ก่อนหันกลับไปจัดโต๊ะต่อ

...

ฝั่งห้อง B-309

"ดาวตก!" มาร์คเรียกเสียงเข้ม

"มึงกำลังทำอะไร"

ดาวตกที่กำลังยืนบนเก้าอี้ หันมายิ้มแหย ๆ

"กูจะแขวนชั้นวางของ"

"เอาค้อนมาจากไหน"

"ยืมลุง รปภ."

มาร์คถึงกับกุมขมับ

"เขาห้ามตอกผนังหอ"

"ตอกเบา ๆ ก็ได้"

"ไม่ได้!"

ยังไม่ทันที่ดาวตกจะเถียง

ก๊อก...ก๊อก...

เสียงเคาะประตูดังขึ้นทั้งคู่ชะงัก มาร์คหันไปเปิดประตู

หน้าห้อง... สิงโตยืนกอดอกอยู่สายตาคมเหลือบมองค้อนในมือดาวตก

ก่อนจะมองรูที่เพิ่งถูกตอกบนผนัง

"..."

ดาวตกรีบซ่อนค้อนไว้ด้านหลัง

"พี่...คือ..."

สิงโตถอนหายใจเบา ๆ

"กฎข้อแรกของหอห้ามตอกผนัง"

"ครับ..."

"ลงมาประชุมได้แล้ว"

พูดจบก็เดินจากไปดาวตกหันมาหามาร์ค

"พี่เขาโกรธปะ"

มาร์คยิ้มบาง ๆ

"ถ้าโกรธจริง...มึงโดนยึดค้อนไปแล้ว"

ดาวตกถอนหายใจอย่างโล่งอก

...

ไม่นานนัก

เด็กปีหนึ่งทั้งชั้นก็ลงมารวมตัวกันที่ห้องประชุมเล็กชั้นล่างสิงโตยืนอยู่หน้าห้อง พร้อมแฟ้มกฎระเบียบในมือเมื่อทุกคนนั่งครบ

เขาจึงเริ่มพูด

"ก่อนอื่น...ยินดีต้อนรับทุกคนเข้าสู่หอพักนักศึกษาชาย พี่เชื่อว่า หลายคนเพิ่งออกจากบ้านมาอยู่คนเดียวครั้งแรก"

"เพราะฉะนั้น...ที่นี่ไม่ใช่แค่ที่พักแต่เป็นบ้านหลังที่สอง"

น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่ฟังแล้วอบอุ่นเด็กปีหนึ่งตั้งใจฟังทุกคนแม้แต่อาตี๋ยังนั่งนิ่งผิดปกติ สิงโตเปิดแฟ้ม

"กฎมีไม่เยอะ ข้อหนึ่ง...เคารพสิทธิของเพื่อนร่วมหอข้อสอง...ห้ามส่งเสียงดังหลังสี่ทุ่ม ข้อสาม...ห้ามนำบุคคลภายนอกเข้าห้องพัก"

"ข้อสี่..." เขาเงยหน้าขึ้น

"ห้ามทะเลาะวิวาทถ้ามีปัญหามาหาพี่ อย่าใช้กำลัง"

ทุกคนพยักหน้าพร้อมกัน

"ครับ"

สิงโตยิ้มบาง ๆ

"มีใครสงสัยไหม"

ทันทีที่สิ้นคำมือของอาตี๋ก็ยกขึ้นทันทีดาวตกถึงกับหลับตาปี๋

"มาแล้ว..."

สิงโตพยักหน้า

"ถามได้"

อาตี๋ลุกขึ้นยืน

"พี่ครับ..."

"ถ้าผมฝันร้าย...ผมเคาะห้องพี่ได้ไหมครับ"

ทั้งห้องเงียบ...ก่อนเสียงหัวเราะจะดังลั่น แม้แต่สายน้ำที่เดินเข้ามาส่งเอกสารให้สิงโต ยังหลุดหัวเราะออกมา สิงโตยกมือกุมหน้าผาก

ก่อนยิ้มออกมานิด ๆ

"ถ้าฝันร้าย...โทรหาแม่"

เสียงหัวเราะดังขึ้นกว่าเดิมอาตี๋เกาหัวเขิน ๆ

"ครับ..."

ดาวตกรีบกระซิบ

"กูบอกแล้ว...มึงอย่าถาม"

เณอหัวเราะจนต้องยกมือปิดปากนี่เป็นครั้งแรก...ที่เขาหัวเราะตั้งแต่เข้ามหาวิทยาลัยและสิงโตก็บังเอิญเห็นรอยยิ้มนั้นพอดี ชายหนุ่มชะงักไปเล็กน้อย

"..."

เด็กคนนี้...เวลายิ้มก็มีลักยิ้มด้วยเหรอเขารีบละสายตา ก่อนจะกลับเข้าสู่โหมดรุ่นพี่อีกครั้งโดยไม่รู้เลยว่า...หัวใจของตัวเอง

เริ่มจดจำรอยยิ้มของรุ่นน้องคนหนึ่งไว้แล้ว

หลังจากทุกคนจัดห้องเสร็จได้ไม่นาน

หน้านั้น10นาที่

ก๊อก...ก๊อก...

เสียงเคาะประตูดังขึ้น

อาตี๋ที่กำลังนอนแผ่บนเตียงสะดุ้งลุกขึ้น

"ใครวะ"

เจ้าตัวรีบเดินไปเปิดประตู

แกร๊ก...

เมื่อประตูเปิดออก

ชายหนุ่มร่างสูงในเสื้อช็อปวิศวะยืนอยู่หน้าห้อง

"พี่สิง"

อาตี๋รีบยกมือไหว้

"สวัสดีครับ"

สิงโตพยักหน้ารับ ก่อนก้มมองเอกสารในมือ

"ห้อง B-308 ใช่ไหม"

"ครับ"

"อีกสิบนาที"

"ลงไปห้องประชุม"

"วันนี้จับสายรหัส"

อาตี๋ตาโตทันที

"วันนี้เลยเหรอครับ!"

"ใช่"

"แล้วห้ามสาย"

"ครับ!"

ระหว่างที่สิงโตกำลังจะเดินกลับ

สายตาคมกลับเหลือบเข้าไปในห้องโดยบังเอิญ

เณอกำลังนั่งจัดหนังสืออยู่ปลายเตียง

ส่วนข้างโต๊ะ...

มีหมวกกันน็อกสีขาวมุกวางอยู่

และเมื่อมองออกไปนอกระเบียง

บิ๊กไบค์สปอร์ตสีขาวมุก จอดเด่นอยู่ใต้ต้นไม้หน้าหอ

สิงโตเลิกคิ้วนิด ๆ

"รถสีขาวคันนั้น..."

เณอเงยหน้าขึ้น

"ของผมครับ"

"ขี่มาเรียน?"

"ครับ"

สิงโตพยักหน้าเบา ๆ

"ชอบบิ๊กไบค์?"

"ครับ"

เขาเงียบไปครู่หนึ่ง

ก่อนถามต่อด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ

"ขี่เล่น..."

"...หรือแข่ง"

เณอมองหน้ารุ่นพี่

ก่อนตอบตามตรง

"แข่งครับ"

สิ้นคำนั้น...

อาตี๋ที่ยืนอยู่ข้างประตูถึงกับหันขวับ

"ห๊ะ!?"

"มึงแข่งรถด้วยเหรอ!"

เณอหันไปมองเพื่อน

"อือ"

"แข่งมาสักพักแล้ว"

อาตี๋อ้าปากค้าง

"เชี่ย..."

"กูนึกว่ามึงแค่ขี่มาเรียน!"

"ไม่คิดว่ามึงเป็นนักแข่ง!"

เณอหัวเราะเบา ๆ

"ก็ไม่ได้มีอะไรน่าบอก"

"โห..."

อาตี๋เดินเข้ามาตบไหล่เพื่อน

"เท่ว่ะ!"

"กูยังขี่เกียร์ออโต้ไม่ค่อยเป็นเลย"

เณอหลุดหัวเราะ

"เดี๋ยวก็เป็น"