ตอนที่5 พนักงานใหม่

บ่ายโมงจนถึงเที่ยงคืน คือเวลาเปิดปิดร้านอาหารของเธอ อัญญาจอดรถนั่งอยู่นานก็ไม่คิดจะลงไป เธออยากอยู่คนเดียวให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้

            เธอมองป้ายร้าน ‘อัญญาเรสเตอร์รอง’ ร้านอาหารที่สร้างมาด้วยมือของเธอเอง เป็นร้านที่เธอตั้งใจทำเพื่อแสดงฝีมือในการทำอาหาร แต่เพราะว่าโรคของเธอทำให้เธอสูญเสียความมั่นใจไป กลายเป็นคนย้ำคิดย้ำทำ จนในที่สุดการรับรู้รสอาหารก็เปลี่ยนไปเช่นกัน พอเปิดร้านได้เพียงสองปีเธอก็ต้องจ้างเชฟมาทำแทน ส่วนตัวเองก็ผันตัวมาเป็นผู้บริหารแทน

            เมื่อลงจากรถ ไม่ทันจะเปิดประตูเธอก็ได้ยินเสียงจากห้องครัวดังออกมาถึงหน้าประตูด้านนอก อัญญาที่เข้ามามองพนักงานเสิร์ฟกำลังคุยกันด้วยน้ำเสียงร่าเริง ที่หันหลังคุยกันสองคน

            “เห็นเชฟใหม่หรือยัง หล่อมาก”

            “อุ๊ย จริงอะ ยังไม่เห็น เดี๋ยวขอไปส่องก่อน”

            “เดี๋ยวไปรับออร์เดอร์ก็เห็นแล้ว อย่าไปเลย เดี๋ยวคุณยามาพวกเราจะถูกดุเอา ยิ่งช่วงนี้ดูเหมือนแกอารมณ์ไม่ค่อยดี”

            “ก็มีคนดูลูกให้แล้วนะ”

            “อืม ไม่รู้เหมือนกัน รีบทำงานเถอะ เดี๋ยวจะไม่ทันแขกที่มากินดินเนอร์”

            สองพนักงานสาวหันมาด้านหลังก็เห็นเจ้านายยืนอยู่จึงรีบแยกย้ายกันคนละทิศละทาง เธอเลือกไม่พูดอะไร เดินเข้าห้องทำงานเพื่อตรวจบัญชี คิดว่าวันนี้คงอยู่ถึงร้านปิดไม่ได้ เพราะพรุ่งนี้ตรีภพสามีของเธอต้องไปสัมมนาต่างจังหวัดอีกถึงสามวัน

            คิด ๆ แล้วช่วงนี้เธอรู้สึกเหนื่อยล้ามากจนไม่อยากตื่นขึ้นมาพบเจอกับเรื่องราวที่เป็นอยู่ เสียงถอนหายใจดังขึ้นพร้อมกับเสียงประตูที่เปิดออกมาเช่นกัน

            พลอยใส ผู้จัดการร้านเดินเข้ามา ในมือมีกระดาษบิลชุดใหญ่ และแฟ้มตัวเลขรายงานอีกชุดหนึ่ง

“คุณยาคะ ไม่ทราบว่ามีเวลาคุยไหม”

            “เชิญนั่งค่ะ” เธอมองอีกฝ่ายที่มีสีหน้าเครียด และดูอึดอัดใจ

            “ถ้ามีเรื่องอะไรก็พูดกับฉันมาตรง ๆ เถอะค่ะ ฉันไม่ว่าอะไรคุณหรอก”

            พลอยใสวางบิลสั่งซื้อ และรายการสต๊อกสินค้าที่ไม่สมดุลกันลงบนโต๊ะด้วยสีหน้ากังวล “คุณยาลองดูตรงนี้นะคะ ตัวเลขนี้คือสินค้าที่เราซื้อมาเป็นเนื้อริบอายจำนวนหนึ่งกิโล จำนวนเนื้อริบอายจะต้องได้สิบชิ้น แต่พอพลอยลองคำนวณเทียบกับบิลแล้ว เหมือนมันขาดไปสองชิ้นค่ะ เพราะพลอยพึ่งไปนับสต๊อกวันนี้ ของไม่มีเหลือแล้ว”

            “คุณพลอยหมายความว่ามีคนขโมยวัตถุดิบของเราไป?”

            “ดูเหมือนจะเป็นอย่างนั้นค่ะ ไม่ใช่เพียงแค่เนื้อเท่านั้น แต่ยังมีพวกของเล็ก ๆ น้อย ๆ อื่นอีก แม้จะไม่มาก แต่ถ้าไม่สังเกตก็จะไม่รู้ว่ามันหายไปค่ะ คนทำคงค่อย ๆ ขโมยไปทีละนิดจนเราจับสังเกตไม่ได้”

            “แสดงว่ามีขโมยอยู่ในครัว?”

            อัญญานึกถึงบรรดาลูกจ้างในครัวที่จ้างมาหลายปี ทุกคนล้วนเป็นคนเก่าคนแก่ทั้งสิ้น ทำงานก็ไม่เคยมีปัญหาอะไรมาก่อน อีกอย่าง อาหารก็คงรสชาติเดิมไม่เปลี่ยน เธอจึงไว้ใจไม่เคยคิดตรวจสอบอะไร จนกระทั่งเมื่อเดือนก่อนเกิดงบขาดทุน เธอจึงให้พลอยใสสืบอย่างละเอียด และจดรายการอย่างลับ ๆ ไม่คิดว่าจะมีขโมยในครัวจริง ๆ

            “ตอนนี้ในครัวก็มีคุณปลื้ม” เขาเป็นพ่อครัวใหญ่ที่เธอได้มาตอนที่เธอมีปัญหา ด้วยอายุเขาที่เกือบห้าสิบปีแล้ว เธอจึงคิดว่าเขามีวุฒิภาวะพอที่จะไม่ทำเรื่องอย่างนั้น

            “คุณเอกที่เป็นผู้ช่วยคนก่อนตอนหยุดงานไปก็เป็นช่วงจังหวะที่เกิดเรื่องไม่ใช่เหรอคะ ส่วนน้องต้นก็ทำงานตั้งแต่เป็นเด็กหั่นผักจนกระทั่งเลื่อนขั้นมาเป็นผู้ช่วยมือสอง แถมเขามีแม่ที่ป่วยอยู่ด้วย คงไม่คิดตัดอนาคตตัวเองหรอกมั้ง อาจจะเป็นคุณเอกก็ได้”

            พลอยใสเองก็คิดแบบนั้น “ถ้าอย่างนั้น”

            “ช่วงนี้ก็อย่าพึ่งพูดอะไรออกไป คุณพลอยก็ทำเหมือนเดิมแอบตรวจสอบลับ ๆ ถ้ายังมีขโมยยังไงก็คงต้องพบความผิดปกติ ถึงตอนนั้นเราค่อยมาตรวจดูอีกครั้ง”

            เพราะความไว้ใจเธอเลยไม่อยากคิดกับคนที่เหลือว่าเป็นขโมย อย่างไรก็ยังเชื่อใจพวกเขาอยู่ แต่จะปล่อยให้ร้านขาดทุนอีกครั้งไม่ได้ เพราะเท่ากับว่าเธอคงต้องขายร้านนี้ทิ้งตามที่ตกลงกับสามีไว้

            ‘ถ้าขาดทุนก็ขายทิ้ง แล้วคุณก็มาอยู่บ้านเฉย ๆ ยังไงตอนนี้คลินิกของผมก็ทำกำไรได้มากกว่าที่คิด คุณเองก็จะได้ไม่ต้องเหนื่อย และเครียด เดี๋ยวจะทำให้อาการของโรคกำเริบอีก’

ฟังดูเหมือนหวังดีกับเธอ แต่เธอกลับรู้สึกว่าหากตัวเองไม่มีงานทำแล้วต้องกลับไปอยู่บ้านที่เต็มไปด้วยกล้องวงจรปิดพวกนั้น ก็ไม่ต่างอะไรกับการไปอยู่ในคุก

            ดังนั้นเธอจะขาดทุนอีกไม่ได้ ถ้าในครัวมีขโมยเธอก็แค่วางคนของเธอที่ไว้ใจได้สักคนเอาไว้คอยจับตามอง แล้วใครกันที่จะวางใจได้

            เธอนึกถึงคนที่พึ่งรับมาเมื่อวาน ถ้านับจากเวลา เขาเป็นคนที่ไม่รู้เรื่องอะไรพวกนั้นเลย ก็ถือเป็นผู้บริสุทธิ์ แถมเขาก็ไม่ได้สนิทกับคนอื่น ความเป็นกลางก็ย่อมมีมากกว่าคนที่อยู่มานาน

            อัญญาถอนใจ จากที่คิดว่าจะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยว เขาก็ทำงานของเขาไป เธอก็แค่อยู่ในห้องคอยดูบัญชี ตรวจความเรียบร้อยก็พอ ใครจะคิดว่าสุดท้ายก็มีเรื่องต้องเกี่ยวพันกันอยู่ดี

            ว่าแล้วก็แอบไปดูข้างนอกสักหน่อยก็ได้