ตอนที่ 15 : กามเทพสื่อรัก

         “แล้วสาวสวยคนนี้คือใครครับ” ธนาคิมกล่าวขึ้นพร้อมมองหญิงสาวอีกคน

         “อ๋อ…น้องดา คู่หมั้นผมเองครับไอ้คิม” ชนินทรกล่าวขึ้นพร้อมยิ้มแบบกวนๆ ให้ธนาคิม

         “อ๋อ…สวัสดีครับน้องดา” ธนาคิมกล่าวทักทายสิรินดา ส่วนสิรินดายกมือไหว้ธนาคิม

         “จะแต่งงานกันเดือนไหนวะนินท์” ธนาคิมกล่าวถามชนินทร

         “ต้นเดือนหน้าคร๊าบบบคุณคิม” ชนินทรกล่าวตอบธนาคิม พร้อมกล่าวเพิ่มเติมว่า “โชคดีแล้วที่มึงกลับมาทันงานแต่งกู เป็นเพื่อนเจ้าบ่าวกูเลย” กล่าวจบพร้อมหัวเราะเบาๆ

         “ใครเป็นเพื่อนเจ้าสาววะไอ้นินท์ สวยมั้ย อยากเห็นหน้าจังเลย” ธนาคิมพูดขึ้นแบบไม่จริงจังกับชนินทร พร้อมหัวเราะแบบผู้ชายอารมณ์ดีที่ไม่ชอบความซีเรียสเท่าไหร่

         “เพื่อนเจ้าสาวก็นั่งอยู่ตรงนั้นไง” ชนินทรชี้ไปทางอัณณ์ณิชา

         “คุณอัณณ์หรอ” ธนาคิมกล่าวขึ้นด้วยความตกใจ ส่วนชนินทรพยักหน้ายืนยันว่า ‘ใช่’

         “น้องดากับน้องอัณณ์เป็นทั้งเพื่อนรักและเพื่อนสนิทกันเลยละ” ชนินทรกล่าวขึ้น

         “ผิดหวังหรอคะคุณคิม” อัณณ์ณิชาพูดขึ้นเล่นๆ พร้อมรอยยิ้มหวานๆส่งให้กับธนาคิม

         “ปะ…เปล่าคร๊าบบบ ผมดีใจมากๆ ครับที่คุณอัณณ์เป็นเพื่อนเจ้าสาว” ธนาคิมกล่าวขึ้น

         “เป็นเพื่อนเจ้าบ่าว เจ้าสาวในงานแต่งงานของหนูดากับตานินท์ งานต่อไปก็เป็นเจ้าบ่าว เจ้าสาวกันดีมั้ยลูก หนูอัณณ์ ตาคิม” คนินญากล่าวขึ้นพร้อมรอยยิ้มสวยงาม

          “ฉันอยากให้หนูอัณณ์กับตาคิมแต่งงานกันจริงๆ นะปราง” คนินญากล่าวบอกปรางณิชชา

         “ปล่อยให้เด็กๆ ตัดสินใจกันเองเถอะญา จะรีบร้อนไปไหนจ๊ะ” ปรางณิชชากล่าวบอกคนินญาพร้อมรอยยิ้มที่แอบมีความหวังนิดๆ ว่าครอบครัวของเราจะได้เกี่ยวดองกัน

         “จ้ะปราง” คนินญากล่าวตอบปรางณิชชาสั้นๆ พร้อมรอยยิ้มจริงใจมอบให้กับปรางณิชชา ส่วนปรางณิชชาก็ยิ้มตอบให้กับคนินญา

         “ตอนนี้ก็เกือบ 5 ทุ่มแล้ว ปรางว่าพวกเรากลับบ้านกันก่อนดีมั้ยคะ คุณวิช ยัยอัณณ์ หนูดา” ปรางณิชชากล่าวถามอคิณณวิช อัณณ์ณิชาและสิรินดา

         “ผมก็ว่าดีนะครับ งั้นพวกเราขอตัวกลับบ้านกันก่อนนะครับ” อคิณณวิชกล่าวขึ้น

         “ครับ ขอบคุณมากๆนะครับที่มาร่วมงาน โอกาสหน้าเราเจอกันใหม่นะครับ” ชาญชวิณกล่าวขอบคุณอคิณณวิชและครอบครัว

         “เดี๋ยวผมเดินไปส่งที่รถครับ” ธนาคิมกับชนินทรกล่าวขึ้นพร้อมกัน

         “เดินทางโดยสวัสดิภาพนะครับ ขอบคุณมากๆ ครับที่มาร่วมงานเลี้ยง” ธนาคิมกล่าวบอกทุกคน ก่อนที่ทุกคนจะขึ้นรถ เพื่อออกเดินทางกลับบ้านกัน

         หลังจากครอบครัวอคิณณวิชกลับบ้านกันเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ชวินทัชกับนลินทิพย์พร้อมด้วยชนินทรก็ขอตัวกลับบ้านตัวเองเช่นเดียวกัน งานเลี้ยงในค่ำคืนนี้จบลงด้วยความสุข

         แสงรุ่งอรุณในยามเช้าของวันใหม่สาดส่องเข้าไปภายในห้องนอนสไตล์โมเดิร์นโทนสีขาวดูสะอาด เรียบง่ายและสบายตา

         “ตาคิม ตาคิมตื่นยังลูก” คนินญายืนเรียกลูกชายสุดที่รักของตนหน้าห้องนอน

         “อ่า…คร๊าบบบ ตื่นแล้วครับคุณแม่” ธนาคิมตอบกลับคนินญา พร้อมเดินไปเปิดประตูให้

         “ใช่ค่ะ ทำไมเหรอคะ หรือคุณอยากให้หนูอัณณ์ลงเอยกับลูกชายของคุณอีกคน” คนินญาพูดขึ้นด้วยอารมณ์โกรธ

         ชาญชวิณมีลูกชายอีกคนหนึ่งคน มีนามว่า ศิวัช ส่วนมารดาของศิวัชนั้น มีนามว่า ศิตา หญิงสาวชาวบ้านป่าธรรมดาที่บังเอิญเจอกันกับชาญชวิณ

         “คุณจะทำอะไรก็ทำไปเถอะ ถ้าทำแล้วสบายใจ แต่ผมขอเตือนคุณไว้ก่อนนะครับว่าอย่าทำให้ความสัมพันธ์ที่ดีของ 2 ครอบครัวที่มีให้กันมานาน ต้องพังทลายลงด้วยน้ำมือของคุณเด็ดขาด” ชาญชวิณกล่าวจบก็เดินจากไปอย่างคนหัวเสีย

         “คุณแม่ครับ เกิดอะไรขึ้นครับ ทำไมคุณพ่อเดินออกไปอย่างคนหัวเสียแบบนั้น” ธนาคิมเอ่ยถามมารดาของตนด้วยความงุนงง

         “ป่ะ…ป่าวจ้ะลูก ไม่มีอะไรจ้ะ เราไปทานข้าวกันเถอะ” คนินญากล่าวขึ้น

         “คุณแม่จะไปทำอะไรที่บ้านคุณอัณณ์ครับ” ธนาคิมเอ่ยถามผู้เป็นมารดาของตน

         “แม่อยากให้คิมทำความรู้จักกับหนูอัณณ์ให้มากขึ้น” คนินญากล่าวตอบบุตรชายของตนระหว่างรับประทานอาหาร

         “เพื่ออะไรครับคุณแม่ อย่าบอกนะครับว่าอยากให้ผมกับคุณอัณณ์แต่งงานกัน” ธนาคิมกล่าวขึ้นแบบรู้จุดประสงค์ของคนินญา

         “ใช่จ้ะลูก” คนินญากล่าวตอบแบบตรงๆ แล้วกล่าวต่อว่า

         “ลูกคิดว่าหนูอัณณ์เป็นยังไงบ้าง” คนินญากล่าวขึ้นพร้อมมองหน้าของธนาคิม

         “คุณอัณณ์สวยดีครับ แต่ผมไม่ได้คิดอะไรกับคุณอัณณ์เลย” ธนาคิมตอบตามตรง

         “ก็ลองคุยกันไปก่อนก็ได้นี่ลูก” คนินญาบอกธนาคิมด้วยความหงุดหงิด

         “ก็ได้ครับคุณแม่” ธนาคิมตอบมารดาแบบรู้สึกเบื่อหน่าย เพราะทั้งชีวิตของธนาคิมทำเพื่อความต้องการของมารดามาโดยตลอด

         “ดีมากจ้ะลูกแม่ อย่าทำให้แม่ผิดหวังนะลูก” คนินญากล่าวขึ้นอย่างมีความสุขมาก โดยหารู้ไม่ว่าความรู้สึกของลูกชายตัวเองนั้นเป็นอย่างไร

         “ครับแม่” ธนาคิมกล่าวเพียงสั้นๆ

         “ไปบ้านหนูอัณณ์กันเถอะตาคิม” คนินญากล่าวบอกธนาคิม

         “ครับแม่” มีคำเป็นหมื่นล้านคำที่อยู่ในหัวใจของธนาคิม แต่ไม่สามารถพูดออกมาได้สักคำ ทำได้เพียงแค่ตามใจมารดาของตนเท่านั้นเอง