ตอนที่ 18 : งานสำคัญของเรา

         “จะดีเหรอลูก คุณญายิ่งไม่ชอบขี้หน้าเราสองแม่ลูกอยู่นะ อย่าไปเลย” ศิตารีบถามศิวัชทันทีด้วยความห่วงใย เพราะเกรงว่าจะมีเรื่องกันในงานแต่งงานของชนินทรกับสิรินดาด้วย

         “ก็ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลยนี่ครับ คุณแม่อย่าคิดมากเลย” ศิวัชกล่าวตอบผู้เป็นมารดาพร้อมรอยยิ้มอย่างคนเจ้าเล่ห์

         “เดี๋ยวน้องพิณไปร่วมงานแต่งงานนินท์พร้อมกับพี่ด้วยนะครับ” ศิวัชกล่าวบอกพิณนาราอย่างมีแผนการวางไว้ ส่วนพิณนารากล่าวเพียงสั้นๆว่า “ค่ะ”

         “พี่ศิวัชคิดจะทำอะไรเหรอครับ” ธนาคิมถามศิวัชตรงๆ

         “เปิดตัวลูกสะใภ้คุณพ่อกับคุณญาไง”

         “ไม่ได้นะลูก งานแต่งงานของคุณนินท์กับหนูดานะ ทำแบบนั้นงานล่มแน่! ยังไงแม่ก็ไม่ยอมให้ลูกไปเด็ดขาด” ศิตารีบพูดขึ้น เพื่อเตือนสติลูกชายของตน

         “ได้เลยค่ะพี่ศิวัช” สิรินดาพูดขึ้นจนทุกคนพากันตกใจ ที่สำคัญกว่านั้นคือทุกคนยอมรับว่าพิณนารามีความกล้ามาก ไม่คิดว่าคนที่ดูเรียบร้อยอย่างพิณนาราจะมีความกล้าหาญซ่อนอยู่ภายในตัวเอง

         “ดาคิดว่าอาญาคงไม่พังงานแต่งงานของดากับพี่นินท์หรอกค่ะ คุณแม่ศิตา” สิรินดาพูดขึ้นพร้อมรอยยิ้มที่สดใส บ่งบอกว่าผู้หญิงคนนี้เป็นคนที่มองโลกในแง่ดีมาก

         “ใช่ครับ ยังไงคุณญาก็ต้องรักษาภาพลักษณ์ของตัวเองและครอบครัวเอาไว้ ที่สำคัญครับ งานนี้เป็นงานแต่งงานของนินท์ด้วย คุณญาไม่กล้าทำอะไรหรอกครับ” ศิวัชกล่าวบอกทุกคนในที่นี้

         “ดีเหมือนกันครับ งานแต่งงานจะได้ครื้นเครง อบอวลไปด้วยความสุขและความสนุก” ชนินทรพูดขึ้นพร้อมหัวเราะออกมาแบบสนุก ไม่ซีเรียส ไม่คิดอะไรมากมายเกินไป ถึงแม้ว่าคนินญาจะพังงานแต่งงานของตน ชนินทรก็มีแผนเตรียมเอาไว้ เพื่อป้องกันคนินญาพังงานแต่งงานของตนเช่นกัน ใครจะยอมปล่อยให้คนินญามาทำลายงานแต่งงานของตัวเองกับคนรักได้ง่ายๆ

         “ตกลงตามนี้นะทุกคน พี่ว่าตอนนี้พวกเราไปกินหมูกระทะกันดีกว่า” ศิวัชกล่าวชวนทุกคน

         “กินหมูกระทะกันที่ไหนครับพี่ศิวัช” ธนาคิมเอ่ยถามศิวัช

         “กินกันที่นี่แหละ พี่แวะซื้อมาก่อนกลับบ้าน” ศิวัชกล่าวตอบ

         “โห…สุดยอด ดีเลยครับ” ชนินทรกล่าวขึ้นแล้วกล่าวต่อว่า “ไปกันเลยครับพี่ศิวัช ไปครับทุกคน ไปกินหมูกระทะกัน”

         “ซื้ออะไรมาเยอะแยะลูก จะทานกันหมดเหรอ” ศิตากล่าวถามบุตรชายของตน

         “หมดครับคุณแม่ศิตา มาพวกเรา มาเริ่มทานกันเลย” ชนินทรกล่าวขึ้นอย่างคนอารมณ์ดี

         งานปาร์ตี้หมูกระทะถูกจัดขึ้นที่บ้านของศิวัช ทุกคนรับประทานอาหารกันอย่างเอร็ดอร่อยพร้อมเสียงเพลงเบาๆกันอย่างมีความสุขจนกระทั่งดึก แล้วทุกคนก็พากันแยกย้ายไปพักผ่อน

         อาทิตย์ยามเช้าลอยสูงขึ้น ทอแสงอ่อนๆ จับเสี้ยวหน้าของคนที่กำลังนอนหลับตาพริ้ม มีโมบายกระดิ่งถูกลมพัดส่งเสียงกรุ้งกริ่ง

         “เช้านี้อากาศดีจัง” อัณณ์ณิชากล่าวขึ้น แล้วกล่าวต่อว่า “ดาหายไปไหนเนี้ย!!!” อัณณ์ณิชามองรอบห้องแต่ไม่เห็นสิรินดาอยู่ หญิงสาวลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัวก่อนลงไปชั้นล่างของบ้าน

         “ดาอยู่นี่เอง เราตามหาเธอทั่วบ้านเลยนะ ทำไมไม่เห็นปลุกกันเลย เราอายคุณแม่ศิตาด้วย เป็นสาวเป็นนาง นอนตื่นสาย” เมื่ออัณณ์ณิชาเจอสิรินดาที่กำลังยุ่งอยู่กับการทำอาหารในครัวกับเจ้าของบ้าน แล้วกล่าวต่อว่า “สวัสดีค่ะคุณแม่ศิตา ทำอาหารเยอะแยะเลย จะไปไหนกันคะ”

         “แม่จะพาพวกเราไปถวายเพลกันก่อนกลับกรุงเทพฯจ้ะ” ศิตากล่าวตอบอัณณ์ณิชา

         “ค่ะคุณแม่ศิตา”

         หลังจากศิตาพาทุกคนไปถวายเพลที่วัดใกล้บ้านเสร็จเรียบร้อยแล้ว ศิตาก็นำพาทุกคนเดินชมบรรยากาศ ณ วัดแห่งนี้ก่อนจะกล่าวคำล่ำลากับทุกคน

         “ผมขอขอบคุณคุณแม่ศิตากับพี่ศิวัชมากๆ นะครับ” ธนาคิมกล่าวขอบคุณพร้อมยกไหว้

         “ผมกลับก่อนนะครับที่รัก เดี๋ยวเจอกันวันงานแต่งงานนินท์กับคุณดานะครับ” ธนาคิมบอกกล่าวหญิงคนรักของตนก่อนสวมกอดกันด้วยความรัก

         “ค่ะที่รัก” พิณนารากล่าวเพียงสั้นๆพร้อมรอยยิ้ม

          หลังจากทุกคนกล่าวคำร่ำลากันเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ก็ออกเดินทางกลับกรุงเทพอย่างสบายใจกันทุกคน ไม่มีใครเครียดเหมือนตอนมาวันแรก ส่วนศิตา ศิวัชและพิณนาราก็เดินทางกลับบ้านของตนอย่างปลอดภัย ก่อนกลับถึงบ้านพิณนารา ศิวัชเอ่ยถามพิณนาราว่า “ไม่กดดันตัวเองใช่ไหม” หญิงสาวตอบว่า “ค่ะ” ก่อนเดินเข้าบ้านของตน

         งานแต่งงานคือช่วงเวลาที่สาวๆหลายคนใฝ่ฝัน เช่นเดียวกันกับสิรินดา ในที่สุดก็มาถึงวันสำคัญที่แสนพิเศษในชีวิตของหญิงสาว

         “วันนี้ดาสวยมากๆเลยจ๊ะ” อัณณ์ณิชาเอ่ยขึ้นพร้อมกอดสิรินดา

         “ขอบใจมากจ้ะ”

         “ไปต้อนรับแขกกันจ๊ะเจ้าสาวคนสวย” อัณณ์ณิชากล่าวขึ้น พร้อมจูงมือเจ้าสาวไปหน้างานเพื่อต้อนรับแขกที่มาร่วมงานพิธีมงคลสมรสของชนินทรกับสิรินดา

         “วันนี้เจ้าสาวของพี่สวยที่สุดครับ” ชนินทรกล่าวชื่นชมเจ้าสาวของตน ส่วนสิรินดานั้นยิ้มหวานและยืนอยู่เคียงข้างพร้อมจับมือเจ้าบ่าวที่วันนี้ดูหล่อที่สุด

         “พี่ศิวัชมากันหรือยังคะ” สิรินดากระซิบถามเจ้าบ่าวของตน

         “นั่นไงครับ มาพอดีเลย” ชนินทรกล่าวขึ้นพร้อมชี้ไปยังผู้ที่กำลังกล่าวถึง

         “ยินดีด้วยนะครับน้องดา/นินท์” เมื่อศิวัชก้าวเดินมาถึงหน้าคู่บ่าวสาวก็รีบกล่าวยินดี

         “ขอบคุณครับ/ค่ะพี่ศิวัช”

         “ยินดีด้วยนะคะ” พิณนาราเดินตามศิวัชมาติดๆ แล้วกล่าวยินดีกับคู่บ่าวสาว

         “ขอบคุณมากๆค่ะคุณพิณ” สิรินดากล่าวตอบ ส่วนชนินทรส่งยิ้มหวานแทนคำขอบคุณ

         “แกมาที่นี่ทำไมศิวัช” คนินญากล่าวด้วยความไม่พอใจเมื่อเห็นศิวัช

         “ผมก็มาร่วมงานมงคลของน้องชายผมไงครับ”

         “ผู้หญิงคนนี้คือใคร” คนินญากล่าวต่อ พร้อมมองหญิงสาวแปลกหน้าที่ยืนอยู่

         “ว่าที่ลูกสะใภ้ของคุณญาครับ” ศิวัชกล่าวตอบคนินญา แล้วทำหน้าแบบยียวน กวนประสาทจนคนินญาโกรธ แต่ไม่สามารถแสดงอารมณ์โกรธออกมาได้

         “มีอะไรกัน” ชาญชวินเดินตรงเข้ามาในกลุ่มหน้างานพร้อมกล่าวขึ้น

         “สวัสดีครับ/ค่ะ” ชาญชวินรับไหว้ศิวัชกับพิณนารา หลังจากทั้งคู่แสดงความเคารพ

         “มีอะไรเอาไว้คุยกันที่บ้านตอนพรุ่งนี้เช้า ไม่ใช่ตอนนี้ ส่วนพวกเธอเข้าไปในงานกันได้แล้ว” ชาญชวินกล่าวขึ้นพร้อมสีหน้าเรียบเฉย ส่วนคนินญาทำได้เพียงแค่มองตามศิวัชกับพิณนาราที่กำลังเดินตามชาญชวินเข้าไปในงาน

         รุ่งอรุณของเช้าวันใหม่ศิวัชพาพิณนาราไปบ้านของชาญชวินกับคนินญา เพื่อพูดคุยกันเรื่องของธนาคิมกับพิณนารา ทางด้านครอบครัวอัณณ์ณิชาก็เดินทางมาที่บ้านของชาญชวินกับคนินญาเช่นเดียวกัน เพราะทุกคนอยากช่วยให้ธนาคิมสมหวังด้านความรักกับพิณนารา

         ภายในห้องโถงที่จัดตกแต่งอย่างเรียบง่าย ชาญชวินกับคนินญาได้นั่งรอทุกคนมาพบ เพื่อพูดคุยเรื่องของธนาคิมกับพิณนารา ทุกคนเดินทางมาถึงบ้านของชาญชวินอย่างพร้อมเพรียงกัน และเดินไปยังห้องโถงของบ้าน ชาญชวินเชิญแขกผู้มาเยือนนั่งบนโซฟาหลุยส์อย่างเป็นกันเอง มีเพียงแค่คนินญาคนเดียวเท่านั้นที่หน้าตาบูดบึ้งไม่ยิ้มแย้มอย่างสามีของตน

         “ผมขออนุญาตคุณพ่อคุณแม่คบกับน้องพิณครับ” ธนาคิมกล่าวขึ้นพร้อมจับมือพิณนาราไว้

         “ฉันไม่อนุญาต” คนินญากล่าวขึ้นอย่างคนอารมณ์เสีย

         “เราสองคนรักกันนะครับคุณแม่”

         “ฉันอยากให้แกแต่งงานกับหนูอัณณ์ไม่ใช่ไปคบกับคนอื่น” คนินญากล่าวขึ้น

         “แต่อัณณ์กับคุณคิมเป็นได้แค่เพื่อนกันนะคะ เราเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันและเราจะเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันแบบนี้ตลอดไปด้วยค่ะ” อัณณ์ณิชากล่าวบอกคนินญา แต่ดูเหมือนว่าคนินญาจะไม่สนใจว่าใครจะคิดยังไง รู้สึกยังไง

         “หนูอัณณ์ลองเปิดใจคบกับตาคิมก่อนดีมั้ยลูก”

         “ญาเห็นแก่ลูกบ้าง ลูกรักใคร เราก็ควรรักคนที่ลูกเรารักด้วยนะ อย่าไปบงการชีวิตลูกเลย” ปรางณิชชากล่าวขึ้นและหวังว่าคนินญาคงจะเข้าใจ สุดท้ายแล้วปรางณิชชาก็ต้องผิดหวัง

         “เธอไม่อยากให้ลูกของเราแต่งงานกัน ก็ไม่ต้องแต่ง ยังไงฉันก็ไม่มีวันรับผู้หญิงคนนี้เป็นลูกสะใภ้ของฉันเด็ดขาด” คนินญากล่าวด้วยความโมโห

         “แต่ผมรับหนูพิณนาราเป็นลูกสะใภ้ของผม” ชาญชวินกล่าวขึ้นอย่างดุดันแล้วกล่าวต่อว่า

         “พรุ่งนี้คิมพาพ่อไปพบพ่อแม่ของหนูพิณเลยนะ อย่าไปสนใจแม่แกเลย รักแต่ตัวเอง คิดถึงแต่ตัวเอง ไม่เคยคิดถึงใจใคร เห็นแก่ตัว” เมื่อคนินญาได้ยินเช่นนั้นก็เดินหนีออกไปจากห้องโถง

         “ครับคุณพ่อ” ธนาคิมกล่าวตอบชาญชวินอย่างอ่อนน้อม

         “พี่ยินดีด้วยนะคิม น้องพิณ”

         “ขอบคุณครับ/ค่ะ” ธนาคิมกับพิณนารากล่าวขอบคุณศิวัช

         “เดี๋ยวพ่อไปคุยกับแม่ก่อนนะลูก” ชาญชวินกล่าวบอกธนาคิม แล้วกล่าวต่อว่า

         “ทำตัวกันตามสบายเลยนะลูก”

         ส่วนครอบครัวของอัณณ์ณิชานั้น ขอตัวกลับบ้านก่อนเพราะความรู้สึกของปรางณิชชาที่มีต่อคนินญาเปลี่ยนไป ยากเกินจะอธิบายออกมาได้

         “ฉันรู้สึกแย่กับญามากๆเลยนะคุณ” ปรางณิชชากล่าวบอกสามีของตัวเองภายในรถยนต์ส่วนตัวที่กำลังแล่นบนท้องถนน

         “ให้อภัยเค้าไปเถอะคุณ เดี๋ยวผมพาไปทานข้าวครับ เราไม่ได้ทานข้าวนอกบ้านด้วยกันมานานแล้วนะ” แล้วกล่าวถามอัณณ์ณิชา “ไปด้วยกันนะลูก”

         “ค่ะคุณพ่อ” อัณณ์ณิชากล่าวตอบ พร้อมกล่าวถามขึ้น

         “ทำไมคุณอาญาถึงอยากได้หนูเป็นลูกสะใภ้จังคะ”

         “พ่อว่าคุณญาอาจอยากเอาชนะภรรยาอีกคนของคุณชาญมากกว่า”

         “ภรรยาอีกคนเหรอค่ะคุณพ่อ” อัณณ์ณิชากล่าวถามขึ้นเบาๆ