ตอนที่ 16 : ความต้องการที่ไม่สนใจใคร

         รถบีเอ็มดับบลิวสีขาวเปล่งประกายเคลื่อนตัวเข้ามาจอดภายในบ้านหรูหลังหนึ่ง

         “สวัสดีจ้ะหนูอัณณ์ หนูดา” คนินญาลงจากรถแล้วเดินตรงเข้าไปทักทายอัณณ์ณิชากับสิรินดาที่กำลังนั่งเล่นอยู่ในสวนที่ตกแต่งอย่างสวยงาม

         “สวัสดีคะคุณอา” อัณณ์ณิชากับสิรินดากล่าวขึ้นพร้อมกันอย่างงุนงง ถึงแม้ว่าคนินญาจะเป็นเพื่อนกันกับพ่อแม่ของอัณณ์ณิชา แต่ตลอดเวลาที่ผ่านมา อัณณ์ณิชาก็ไม่เคยเห็นคนินญามาที่บ้านหลังนี้เลย แล้ววันนี้อยู่ๆ ก็มา

         “วันนี้คุณพ่อคุณแม่ไม่อยู่นะคะคุณอา” อัณณ์ณิชากล่าวบอกคนินญา

         “อ๋อ ไม่เป็นอะไรจ้ะลูก พอดีอาพาตาคิมมาหาหนูอัณณ์ คือว่าอามีเรื่องอยากรบกวนนิดหนึ่งจ๊ะ” คนินญากล่าวตอบ แล้วบอกจุดประสงค์ที่แท้จริงในการมาบ้านของอัณณ์ณิชา

         “มาหาอัณณ์เหรอคะ” อัณณ์ณิชาพูดขึ้นอย่างงุนงง กล่าวต่อว่า “มีอะไรรึป่าวค่ะคุณอา” ในขณะนั้นเอง ธนาคิมได้เดินเข้ามาหามารดาที่กำลังพูดคุยอยู่กับอัณณ์ณิชาและสิรินดา

         “ตาคิมเพิ่งกลับมาเมืองไทย เพื่อนฝูงก็ไม่ค่อยมี อาเลยอยากรบกวนหนูอัณณ์กับหนูดาพาตาคิมไปเที่ยวจ้ะ ชวนตานินท์ไปด้วยอีกคน” คนินญากล่าวขึ้น ส่วนอัณณ์ณิชากับสิรินดามองหน้ากันอย่างงุนงงกันใหญ่

         “ถ้าไม่สะดวก ก็ไม่ต้องพาไปก็ได้นะครับ เดี่ยวผมไปกับนินท์เองครับ” ธนาคิมพูดขึ้นเพื่อตัดความน่ารำคาญใจออกไป

         “เออ….ดาว่าเราลองถามความเห็นพี่นินท์กันก่อนดีไหมค่ะคุณอา” สิรินดายิ้มก่อน กล่าวขึ้นเพื่อตัดบรรยากาศที่ดูเหมือนจะเริ่มอึดอัดออกไป

         “ตานินท์คงไม่มีปัญหาหรอกลูก” คนินญาเอ่ยขึ้นแบบไม่สนใจใคร ว่าใครจะคิดหรือรู้สึกยังไง นอกจากความต้องการของตัวเอง

         “งั้นผมขอไปเที่ยวที่อุบลราชธานีได้ไหมครับ ไปพักบ้านพี่ศิวัช” ธนาคิมเอ่ยขึ้นแบบไม่สนใจมารดาของตนว่าจะรู้สึกยังไง ส่วนคนินญานั้นโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ แต่ก็ต้องระงับอารมณ์ของตัวเองเอาไว้

         “ปล่อยให้เด็กๆ ตัดสินใจกันเองเถอะญา เราเข้าไปคุยกันในบ้านดีกว่า” เสียงของปรางณิชชาดังขึ้นดั่งเสียงจากฟ้าประทานมาให้

         “เธอมาตอนไหน” คนินญาเอ่ยขึ้นอย่างงุนงง เพราะอยู่ดีดีปรางณิชชาก็โผล่มา

         “เข้าไปในบ้านกันเถอะญา” ปรางณิชชาพูดขึ้นพร้อมจับมือคนินญาเดินไปด้วยกัน

         “โอ้ยยยย….โล่งอก ดีนะที่คุณแม่มาทัน” อัณณ์ณิชาเอ่ยขึ้นอย่างรู้สึกดีกว่าเมื่อสักครู่นี้ แล้วกล่าวต่อว่า “นี่คืออะไรคะคุณคิม” ส่วนธนาคิมนั่งลงข้างๆ อัณณ์ณิชาโดยไม่พูดอะไรออกมา

         “คุณคิมดูเครียดๆ นะคะ มีอะไรรึป่าวคะ บอกอัณณ์ได้นะคะ” อัณณ์ณิชากล่าวขึ้นอย่างเป็นมิตร ส่วนธนาคิมนั้น ยังคงนั่งเงียบ ไม่พูดอะไรออกมา

         “เกิดอะไรขึ้นเนี้ย!!! คุณคิมช่วยอธิบายให้อัณณ์เข้าใจหน่อยได้ไหมค่ะ อธิบายมาค่ะว่าเกิดอะไรขึ้น ไม่ใช่นั่งเงียบแบบนี้” อัณณ์ณิชาเริ่มอารมณ์เสียกับสิ่งที่เกิดขึ้น

         “ผมขอโทษครับ ขอโทษแทนคุณแม่ของผมด้วยครับ” ธนาคิมกล่าวเพียงเท่านี้

         “ขอโทษ คุณคิมพูดได้แค่นี้เองเหรอคะ” อัณณ์ณิชาพูดขึ้นอย่างคนอารมณ์เสียมาก

         “คุณแม่อยากให้ผมกับคุณแต่งงานกันครับ คุณอัณณ์ณิชา” ธนาคิมเอ่ยขึ้นอย่างช้าๆ

         “แต่งงาน!!! แต่งงานกันเหรอค่ะ” อัณณ์ณิชาพูดด้วยความตกใจ

         “ใช่ครับ” ธนาคิมกล่าวตอบอัณณ์ณิชา

         ภายในห้องรับแขกมีชุดโซฟาลายหลุยส์สีครีมทองจัดวางไว้กลางห้องรับแขกอย่างงดงาม ห้องนี้นิยมเปิดม่านไว้ให้ผู้มาเยือนได้สัมผัสถึงความสวยงามของสวนแห่งนี้ เพราะเจ้าของบ้านจ้างร้านที่มีชื่อเสียงระดับมืออาชีพมาออกแบบตกแต่งให้เป็นอย่างดี ภายในห้องนี้ยังมีโต๊ะที่สวยงามเข้ารูปกับชุดโซฟาลายหลุยส์สีครีมทอง มีดอกกุหลาบสีขาวใส่แจกันคริสตัลวางประดับไว้บนโต๊ะหรู มีโคมไฟแชนเดอเลียร์แขวนประดับไว้บนเพดาน นอกจากนี้…ยังมีสิ่งของอื่นๆ ที่สวยงามอีกมากมาย ฝีมือการจัดตกแต่งห้องรับแขกนั้น ไม่ต้องเดาเลยว่าเป็นฝีมือของใคร เพราะทุกคนต่างก็รู้ว่านี่คือฝีมือของอัณณ์ณิชา ลูกสาวเจ้าของบ้านเป็นผู้ออกแบบตกแต่งเอง ใครต่อใครเข้ามาที่นี่ มักจะชื่นชม ทุกคนบอกเป็นเสียงเดียวกันว่าห้องนี้ช่างสวยงามไม่แพ้เจ้าของบ้านเลยสักนิด มาแต่ละครั้งทำให้รู้สึกดีและสบายใจ

         “นั่งก่อนจ้ะญา” ปรางณิชชาบอกคนินญา

         “จ้ะปราง”

         “ทำไมวันนี้ญาถึงได้มาที่นี่ ปกติเรานัดเจอกันข้างนอก ไม่อย่างงั้นก็มาหากันที่บริษัทนี่จ๊ะ” ปรางณิชชากล่าวถามคนินญา ถึงแม้ว่าในใจของปรางณิชชาจะรู้เหตุผลการมาของคนินญาก็ตาม

         “เออ…คือว่า…ญาพาตาคิมมาหาหนูอัณณ์จ้ะปราง” คนินญาบอกปรางณิชชาจากใจจริง

         “ปรางว่าเราควรปล่อยทุกอย่างให้เป็นไปตามธรรมชาติดีกว่านะจ้ะญา”

         “ปรางไม่อยากได้ตาคิมเป็นลูกเขยเหรอ” คนินญาถามปรางณิชชาตรงๆ

         “ปรางรักตาคิมเหมือนลูกชายคนหนึ่ง ไม่ว่าตาคิมจะเป็นลูกเขยปรางหรือไม่ ปรางก็รักจ้ะ ไม่มีใครหรืออะไรมาทำให้ปรางหมดรักตาคิมหรอก ยังรักเหมือนเดิม” ปรางณิชชากล่าวบอกคนินญาจากใจจริง แล้วกล่าวต่อว่า

         “ถ้าญารักน้องอัณณ์เหมือนลูก ญาต้องให้อิสระกับน้องอัณณ์และควรเคารพการตัดสินใจของน้องอัณณ์ด้วยนะจ๊ะญา” ปรางณิชชาพูดออกมาจากใจจริง ถึงแม้ว่าปรางณิชชาจะรู้อยู่แก่ใจดีว่า ไม่ว่าอะไรก็ตามที่คนินญาต้องการ สิ่งนั้นคนินญาก็ต้องได้มา

         “ปรางขอตัวเข้าบริษัทก่อนนะ พอดีปรางแวะมาเอาของที่บ้าน อย่าโกรธกันนะจ๊ะญา ความรักที่ปรางมีให้ญากับตาคิมยังเหมือนเดิม” ปรางณิชชากล่าวบอกคนินญาก่อนเดินจากไป

         ธนาคิมเดินเข้ามาหาคนินญาที่กำลังนั่งอยู่คนเดียวที่โซฟาภายในห้องรับแขก

         “คุณแม่ครับ เรากลับบ้านกันดีกว่าครับ ถ้าคุณพ่อรู้เรื่อง เป็นเรื่องใหญ่แน่ๆเลยครับ” ธนาคิมเอ่ยขึ้นขณะนั่งลงบนโซฟาหรู

         “จ้ะลูก กลับก็กลับจ้ะ” คนินญากล่าวเพียงสั้นๆก็ลุกขึ้นเดินออกไปจากห้องรับแขก หล่อนเห็นทุกคนมายืนกันอยู่ที่หน้าห้องรับแขกเหมือนต้องการอยากรู้เรื่องราวอะไรบางอย่าง แต่คนินญากลับทำเป็นไม่สนใจ พร้อมกล่าวทักทายทุกคนที่กำลังยืนอยู่ ก่อนขอตัวกลับบ้านของตน

         “อากลับบ้านก่อนนะจ๊ะหนูอัณณ์ หนูดา”

         “สวัสดีค่ะคุณอา” อัณณ์ณิชากับสิรินดากล่าวขึ้นพร้อมกันและยกมือไหว้คนินญา

         “ผมกลับก่อนนะครับคุณอัณณ์ คุณดา เดี๋ยวผมโทรหานะครับคุณอัณณ์” ธนาคิมพูดจบก็เดินตามคนินญาไปขึ้นรถ เดินทางกลับบ้านของตนเอง

         “สงสารคุณคิมจังเลย” สิรินดากล่าวขึ้นและกล่าวต่อว่า

         “เดี๋ยวดาจะโทรไปชวนพี่นินท์มาเจอกันที่ร้านกาแฟ ร้านประจำของพวกเรานะอัณณ์ บอกตามตรงเลย ดาสงสารคุณคิม” หลังจากสิรินดาพูดจบก็รีบโทรหาชนินทรทันที

         “สวัสดีค่ะพี่นินท์” เมื่อชนินทรรับโทรศัพท์ สิรินดาก็รีบกล่าวขึ้น

         “ครับที่รัก”

         “พี่นินท์ว่างรึป่าวคะ” สิรินดารีบเอ่ยถามชนินทร

         “กำลังว่างพอดีครับที่รัก”

         “ดามีเรื่องอยากคุยกับพี่นินท์และมีเรื่องอยากปรึกษาด้วยค่ะ” สิรินดาพูดขึ้นพร้อมกับบอกจุดประสงค์ของตัวเองที่โทรมาหาชนินทร “เรื่องคุณคิมค่ะ”