ตอนที่ 19 : ในมุมหนึ่งของหัวใจ

         “คุณชาญชวินรักภรรยาอีกคนมาก แต่คุณชาญชวินต้องแต่งงานกับคุณคนินญาเพราะทางผู้ใหญ่เห็นชอบว่าเหมาะสมกัน แล้วคุณชาญชวินปฏิเสธไม่ได้ เลยจำใจแต่งงานกับคุณคนินญา” ปรางณิชชากล่าวบอกบุตรสาวที่รักของตน

         “คุณพ่อคุณแม่รู้จักภรรยาอีกคนของคุณอาชาญมั้ยค่ะ”

         “พ่อแม่รู้จักกับภรรยาอีกคนของคุณชาญอยู่นะ แต่ไม่ได้สนิทกัน รู้แค่ว่าเค้ารักกันมากจ้ะ” ปรางณิชชากล่าวตอบ พร้อมกล่าวถามขึ้นว่า “มีอะไรรึเปล่าลูก”

         “เออ…ไม่มีอะไรค่ะคุณแม่ อัณณ์แค่ถามเฉยๆ ค่ะ”

         ร้านอาหารสไตล์ยุโรปตกแต่งสวยงาม มีสวนน้ำพุด้านนอก และรูปปั้นเทวดาตัวน้อยคอยต้อนรับแขก นอกจากนั้นยังมีต้นไม้น้อยใหญ่ให้บรรยากาศร่มรื่นแม้จะอยู่ในตัวเมืองก็ตาม

         “ร้านนี้สวยมากๆเลยค่ะคุณพ่อคุณแม่”

         “อาหารก็อร่อยมากๆด้วยนะลูก” ปรางณิชชากล่าวบอกลูกสาวของตน

         หลังจากที่ทุกคนรับประทานอาหารเสร็จเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ก็ได้เดินทางกลับบ้านของตนเพื่อไปพักผ่อน ทางด้านครอบครัวของชาญชวิณเดินทางไปอุบลราชธานีด้วยรถตู้คันหรู

         บ้านไม้สีขาวสองชั้นหลังกะทัดรัดตั้งอยู่ท่ามกลางของต้นไม้และทุ่งนาที่โอบล้อมกันอยู่ด้านหลัง แปลงพืชผักสวนครัวถูกปลูกอยู่ข้างๆ ตัวบ้าน ถัดไปอีกหน่อยเป็นเล้าไก่ที่สร้างมาจากโครงไม้ง่ายๆ บรรยากาศให้ความสงบและอบอวลด้วยกลิ่นอายของธรรมชาติ ถัดจากบ้านไม้สีขาวสองชั้นประมาณ 4 เมตร เป็นบ้านสไตล์มินิมอล พื้นที่ 17 ตารางวา รถตู้คันหรูเลี้ยวเข้ามาจอดหน้าบ้านสไตล์มินิมอลอย่างช้าๆ ทุกคนลงมาจากรถเมื่อรถจอดสนิทแล้ว เจ้าของบ้านยืนรอต้อนรับทุกคนอยู่หน้าบ้านพร้อมรอยยิ้มสดใส แล้วเชิญทุกคนเข้าไปในบ้าน

          “เดี๋ยวพิณขออนุญาตกลับบ้านก่อนนะคะ” พิณนารากล่าวบอกทุกคน

         “ประมาณ 9 โมงเช้า พวกเราจะไปหาหนูพิณที่บ้านนะลูก” ชาญชวินเอ่ยขึ้น

         “ค่ะ” พิณนารากล่าวตอบ แล้วเดินกลับบ้านของตัวเอง ซึ่งอยู่ใกล้กันกับบ้านของศิวัชถึงแม้ว่าธนาคิมบอกว่าขอเดินไปส่งที่บ้าน แต่พิณนารากลับปฏิเสธพร้อมให้เหตุผล และไม่ลืมกล่าวขอบคุณในความหวังดีของธนาคิม

         “9 โมงเจอกันนะครับที่รัก” ธนาคิมกล่าวบอกหญิงคนรักของตน

         “ค่ะ” พิณนาราตอบเพียงสั้นๆ แล้วเดินกลับบ้านตน

         บ้านสไตล์โมเดิร์นเข้ากับธรรมชาติ มีพื้นที่สีเขียวรอบบ้าน ทำให้บรรยากาศรอบๆ ร่มรื่นมากขึ้น ไม่แข็งทื่อจนเกินไป มองเห็นสวนสวยๆ ด้านนอกได้อย่างชัดเจนจากทุกบริเวณของบ้าน มีส่วนช่วยให้คนในบ้านได้สัมผัสถึงกลิ่นอายของความเป็นธรรมชาติ

         “บ้านของหนูพิณหรอลูก” ชาญชวินเอ่ยถามธนาคิม

         “ใช่ครับคุณพ่อ” ธนาคิมกล่าวตอบ แล้วกล่าวต่อว่า

         “พวกเราเข้าไปข้างในกันเลยดีกว่าครับ”

         ภายในห้องนั่งเล่นแบบโมเดิร์น ที่เป็นอีกสไตล์การตกแต่งที่เน้นประโยชน์ในการใช้สอยภายในห้องและสร้างบรรยากาศที่ดูเรียบหรู ตกแต่งด้วยโทนสีสบายตา

         “สวัสดีครับ” ธนาคิมยกมือไหว้เจ้าของบ้านที่นั่งรออยู่ก่อนแล้ว

         ทางคุณพ่อของธนาคิมเริ่มเกริ่นนำ พูดคุยเรื่องงานแต่งงานของธนาคิมกับพิณนารา พร้อมทั้งขอโทษที่ภรรยาของตนหรือคุณแม่ของธนาคิมไม่ได้มาด้วย เมื่อพูดคุยกันเสร็จเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ทางฝั่งคุณพ่อของธนาคิมขอตัวกลับก่อนเพราะยังมีงานค้างอยู่ที่กรุงเทพ

         ก่อนกลับกรุงเทพชาญชวินได้พูดคุยกับศิตาและศิวัชว่า หลังงานแต่งงานของธนาคิมกับพิณนารา อยากให้ศิวัชไปช่วยงานบริษัทของตัวเองที่กรุงเทพ เพราะว่าจะวางมือจากการทำธุรกิจแล้ว จึงอยากมอบหมายงานบริหารให้ศิวัชกับธนาคิมช่วยกันดูแลต่อไป

         “จะดีหรือคะคุณชาญ” ศิตากล่าวถามชาญชวิน

         “ได้ครับคุณพ่อ ผมจะไปช่วยงานคุณพ่อที่กรุงเทพ” เมื่อศิตาได้ยินอย่างนั้นก็ตกใจ แต่ไม่พูดอะไร เพราะเคารพการตัดสินใจของลูกชายตน

         “ดีเลยครับพี่ศิวัช ไปอยู่บ้านกับผมก็ได้นะครับ” ธนาคิมกล่าวขึ้น

         “บ้านหลังนั้นที่แกตั้งใจซื้อไว้เพื่อเป็นเรือนหอของแกกับน้องพิณน่ะ พี่ขอพูดตรงๆเลยว่าพี่เกรงใจ เดี๋ยวพี่ไปซื้อคอนโดอยู่ใกล้ๆบริษัทดีกว่า สบายใจกว่าด้วย”

         “เอาอย่างนั้นก็ได้ครับ” ธนาคิมกล่าวตอบศิวัช แล้วกล่าวต่อ

         “เดี๋ยวผมขอตัวกลับกรุงเทพพร้อมคุณพ่อก่อนนะครับคุณแม่ศิตา น้องพิณ พี่ศิวัช”

         “เดินทางโดยสวัสดิภาพนะคะคุณคิม คุณชาญ” ธนาคิมกับชาญชวินพยักหน้าแทนคำตอบแล้วขึ้นรถเดินทางกลับกรุงเทพ

         ระหว่างการเดินทางกลับกรุงเทพ ชาญชวินได้พูดคุยกับธนาคิมบนรถอย่างเปิดใจ สองพ่อลูกรับฟังเหตุผลของกันและกันด้วยความเข้าใจ

         “พ่อดีใจนะลูก ที่อีกไม่นานลูกจะแต่งงานกับหนูพิณและเข้าใจพ่อ”

         “ผมรักคุณพ่อมากนะครับและขอบคุณที่เข้าใจผม แม้ว่าผมจะเหนื่อยใจกับคุณแม่ก็ตาม”

         “พ่อคิดว่าพ่อจะซื้อคอนโดให้ศิวัชมาอยู่ ลูกคิดว่ายังไงบ้าง”

         “ผมคิดว่าก็ดีนะครับ แล้วพี่ศิวัชจะยอมหรือครับคุณพ่อ”

         “พ่ออยากทำอะไรเพื่อศิวัชบ้าง เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาพ่อไม่ค่อยได้ดูแลเค้าเลย”

         “คุณแม่ศิตาดูแลพี่ศิวัชอย่างดีเลยครับ บางทีผมก็อิจฉาพี่ศิวัชนะครับที่มีแม่อย่างคุณแม่ศิตา ทำไมผมไม่มีแม่แบบคุณแม่ศิตาบ้าง” ธนาคิมกล่าวขึ้นอย่างเศร้าๆ

         “ไม่เอาลูก ไม่คิดแบบนี้ แม่ของลูกก็รักลูกมากเช่นกัน” ชาญชวินปลอบใจลูกชายของตน

         ธนาคิมคิดถึงเรื่องราวต่างๆ ในวัยเด็กจนโตอย่างเศร้าๆ ไม่ว่าคนินญาต้องการอะไร ธนาคิมก็ต้องตามใจทุกเรื่อง แตกต่างกับศิตา ไม่ว่าตนต้องการอะไร ศิตาตามใจทุกอย่าง แม้กระทั่งอ้อมกอดของศิตายังอบอุ่นมากกว่าอ้อมกอดของคนินญามากมาย ยิ่งคิด ยิ่งเศร้า

         ป้ายบริษัทขนาดใหญ่หน้าอาคารสะท้อนแสงแดดวาววับ อาคารสำนักงานระดับพรีเมี่ยมมีความสูงกว่า 20 ชั้น โดดเด่นด้วยการออกแบบที่โมเดิร์นและสวยงาม เฟอร์นิเจอร์สำนักงานคุมโทนสีสว่างสะอาดสบายตา ทั้งยังจัดแยกแบ่งโซนต่างๆ ได้อย่างลงตัว

         “ก๊อกๆ” เสียงเคาะประตูหน้าห้องท่านประธานบริษัทดังขึ้น ชายหนุ่มในชุดสไตล์เรียบๆ ที่ดูสุภาพและสะอาดงามตา เปิดประตูเดินเข้ามาภายในห้องทำงานของท่านประธานบริษัท

         “สวัสดีครับคุณพ่อ” ผู้ที่เดินเข้ามานั้น ไม่ใช่ใครอื่น แต่คือลูกชายของชาญชวินนั่นเอง

         “นั่งก่อนลูก” ชาญชวินกล่าวบอกธนาคิมแล้วกล่าวต่อว่า

         “เมื่อเช้าพ่อโทรบอกศิวัชให้มาพบพ่อที่บริษัท ค้างคืนที่กรุงเทพ 1 คืน”

         “ครับคุณพ่อ”

         “ประมาณบ่ายโมงน่าจะมาถึงกรุงเทพ ลูกไปรับศิวัชที่สนามบินได้มั้ย?”

         “ได้ครับคุณพ่อ” ธนาคิมกล่าวตอบชาญชวินก่อนกล่าวถามอีกเรื่องขึ้นมา

         “แล้วเรื่องคอนโดของพี่ศิวัชล่ะครับ”

         “พาศิวัชมาพบพ่อก่อนแล้วลูกก็พาพี่ไปดูคอนโด พ่อจัดการเรียบร้อยแล้ว”

         “ครับคุณพ่อ”

         หลังจากธนาคิมไปรับศิวัชเพื่อมาพบชาญชวินและพูดคุยธุระกันเสร็จเรียบร้อย ธนาคิมจึงพาศิวัชมาดูคอนโดที่ชาญชวินตั้งใจซื้อให้

         “เป็นยังไงบ้างครับ พี่ศิวัชชอบมั้ย?”

         “ดูหรูเกินไป จนพี่ไม่กล้าอยู่เลยคิม”

         “คุณพ่อตั้งใจซื้อให้พี่ศิวัช อย่าทำลายน้ำใจคุณพ่อเลยครับ”

         “คืนนี้ผมขอพักกับพี่ศิวัชได้มั้ยครับ ผมไม่อยากกลับบ้าน ผมเบื่อคุณแม่”