ตอนที่ 14 : ใครบางคนกลับมา

         “อัณณ์ อัณณ์ เธอมองอะไรของเธอ” สิรินดากล่าวถามอัณณ์ณิชาด้วยความสงสัย

         “ไม่มีอะไร เราก็มองอะไรไปเรื่อยเปื่อย” อัณณ์ณิชากล่าวตอบสิรินดา

         “ตอนนี้ใกล้ 6 โมงเย็นแล้ว เราเข้าไปในโรงหนังกันเลยดีมั้ย” อัณณ์ณิชากล่าวบอกสิรินดา

         “ก็ดีจ้ะอัณณ์” สิรินดากล่าวตอบ พร้อมลุกขึ้นเดินไปพร้อมกันกับอัณณ์ณิชา

         หลังจากทั้งคู่ดูภาพยนตร์กันเสร็จเรียบร้อยแล้ว เดินทางกลับบ้านของอัณณ์ณิชา พอกลับมาถึงบ้าน อัณณ์ณิชากับสิรินดาก็ทำธุระส่วนตัวกันเรียบร้อยแล้ว ต่างคนก็ต่างนอนอย่างมีความสุข

รุ่งอรุณของเช้าวันใหม่

         “อากาศในยามเช้าวันนี้รู้สึกสดชื่นมากๆ” อัณณ์ณิชากล่าวขึ้น ขณะเดินออกกำลังกาย ณ สวนสาธารณะแห่งหนึ่งใกล้กับหมู่บ้านของตนเอง ส่วนสิรินดานั้นก็มาเดินออกกำลังกายกับอัณณ์ณิชาด้วยเช่นกัน แต่ขณะนี้สิรินดาแยกตัวไปที่เครื่องออกกำลังกายที่ทางสวนสาธารณะได้จัดเตรียมไว้ให้สำหรับทุกคนที่มาออกกำลังกาย ณ สวนสาธารณะแห่งนี้

         “สวัสดีครับ” ชายหนุ่มกล่าวทักทายหญิงสาว

         “สวัสดีค๋ะ” หญิงสาวกล่าวทักทายด้วยอาการงุนงง

         “จำผมได้ไหมครับ เราเจอกันที่ร้านหนังสือเมื่อวานนี้” ชายหนุ่มกล่าวขึ้น

         “อ๋อ…คุณนั่นเอง จำได้แล้วคะ” หญิงสาวกล่าวตอบ

         “ผมชื่อ ‘ธนาคิม’ ครับ เรียกผมว่า ‘คิม’ เฉยๆ ก็ได้นะครับ” ชายหนุ่มแนะนำตัวกับหญิงสาวตรงหน้าแล้วกล่าวต่อว่า “ไม่ทราบว่าคุณชื่ออะไรครับ”

         “ฉันชื่อ ‘อัณณ์ณิชา’ หรือเรียกฉันว่า ‘อัณณ์’ ก็ได้คะ” หญิงสาวกล่าวตอบชายหนุ่ม

         “ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณอัณณ์”

         “ยินดีที่ได้รู้จักค่ะคุณคิม”

         “มาออกกำลังกายคนเดียวเหรอครับ” ชายหนุ่มกล่าวถามหญิงสาว

         “อัณณ์มากับเพื่อนค่ะ พอดีกำลังจะเดินไปหาเพื่อนค่ะ”

         “อ๋อ…งั้นผมไม่รบกวนแล้วครับ” ชายหนุ่มกล่าวขึ้นพร้อมกับค่อยๆ วิ่งออกไปจนลับตา

         หลังจากชายหนุ่มวิ่งไปจนลับตาแล้ว อัณณ์ณิชาก็เดินไปหาสิรินดา เพื่อชวนกลับบ้าน สองสาวใช้เวลาเดินทางไม่นานนักก็ถึงบ้านของอัณณ์ณิชา

         “เป็นอะไรรึป่าวอัณณ์ เห็นนั่งเงียบมานานแล้ว” สิรินดากล่าวถามขึ้น เพราะตั้งแต่กลับมาจากออกกำลังกาย อัณณ์ณิชาก็นั่งเงียบอยู่คนเดียวภายในบ้านของตัวเองมาเกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว

         “ป่าวจ้ะ อัณณ์ไม่ได้เป็นอะไร” อัณณ์ณิชากล่าวตอบด้วยความตกใจ

         “อัณณ์คงไม่รักดาแล้ว ถึงมีความลับต่อกัน มีอะไรไม่บอกกันเลย” สิรินดากล่าวขึ้นแบบน้อยใจ

         “ความลับอะไร อัณณ์ไม่มีความลับอะไรกับดานะ” อัณณ์ณิชารีบตอบทันที

         “ไม่มี ก็ไม่มี ถ้าอยากเล่าอะไรให้ดาฟังก็เล่าได้นะ ดาพร้อมรับฟังอัณณ์เสมอ” สิรินดากล่าวขึ้นพร้อมเดินไปนั่งเล่นที่สวนหน้าบ้านคนเดียว

         เมื่อเวรกรรมถูกจัดสรรสร้างขึ้นมาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ไม่มีผู้ใดจะหนีพ้นแห่งกรรมนั้นไปได้ ใครสร้างกรรมใดไว้ ย่อมได้รับผลแห่งกรรมนั้น

         “ที่รักครับ” ชนินทรโผล่มาด้านหลังของสิรินดา ขณะที่สิรินดานั่งเล่นภายในสวนหน้าบ้านของอัณณ์ณิชา มือของชายหนุ่มลูบไล้ไปตามแขนของหญิงสาว ก่อนจะจบลงที่มือนุ่มนิ่มนั้น

         “พี่นินท์” สิรินดากล่าวขึ้นเบาๆ พร้อมรอยยิ้มดีใจที่คนรักของตนมาหา ส่วนชนินทรนั่งยิ้มหวานให้กับหญิงคนรักของตน พร้อมกันนั้นเอง พ่อตัวดีก็ค่อยๆ เลื่อนมือของตนเข้าไปในเสื้อผ้าหญิงคนรัก ลูบไล้อย่างเบามือและมือเจ้ากรรมล้วงเข้าไปใต้เสื้อชั้นในของหญิงสาว เพื่อลูบไล้อย่างสบายใจและมีความสุขที่สุด หน้าอกที่สวยได้รูปนั้น ช่างยั่วยวนใจเขาเหลือเกิน

         “พี่นินท์ค่ะ เดี๋ยวคนอื่นมาเห็น มันดูไม่ดีนะคะ” สิรินดากล่าวออกมาอย่างเขินอาย

         “วันนี้พี่มาชวนที่รักกับน้องอัณณ์ ไปงานต้อนรับธนาคิมกลับมาเมืองไทยครับ” ชนินทรได้กล่าวขึ้นพร้อมส่งรอยยิ้มหวานให้สิรินดา

         “ใครคะพี่นินท์” สิรินดากล่าวถามด้วยความงุนงง

         “ธนาคิมเป็นลูกพี่ลูกน้องกับพี่ครับน้องดา” ชนินทรกล่าวตอบหญิงคนรัก

         ธนาคิม บุตรชายเพียงคนเดียวของชาญชวิณกับคนินญา มีสถานะเป็นลูกพี่ลูกน้องของชนินทร โดยบิดาของธนาคิมเป็นน้องชายแท้ๆของชวินทัชผู้เป็นบิดาของชนินทร

         “เดี๋ยวดาขอตัวไปชวนอัณณ์ก่อนนะคะพี่นินท์” สิรินดากล่าวบอกชนินทรแล้วลุกขึ้นไปหาอัณณ์ณิชาภายในบ้านพัก

         “อัณณ์จ๊ะ พี่นินท์มาชวนเราสองคนไปงานเลี้ยงต้อนรับลูกพี่ลูกน้องของพี่นินท์ งานเลี้ยงจัดขึ้นคืนนี้ อัณณ์ว่ายังไงจ๊ะ ไปด้วยกันไหม” สิรินดากล่าวถามอัณณ์ณิชา

         “ดาไปกับพี่นินท์เลยจ้ะ คืนนี้อัณณ์ต้องไปงานเลี้ยงกับคุณพ่อคุณแม่ ลูกชายของเพื่อนท่านกลับมาเมืองไทย อัณณ์กำลังจะชวนดาไปด้วยกันพอดีเลยจ้ะ” อัณณ์ณิชากล่าวตอบ

         “งั้นดาไปกับพี่นินท์นะจ๊ะ” สิรินดากล่าว

         “จ้ะ ใส่ชุดสวยๆนะ”

         “จ้ะอัณณ์ เราไปก่อนนะ” หลังจากคุยกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว ต่างคนก็ต่างแยกย้ายไปแต่งตัวเพื่อไปงานคืนนี้ งานที่ทั้งสองสาวกำลังเดินทางไป เป็นงานเดียวกัน 

         ค่ำคืนนี้ท้องฟ้าสว่างไสวสวยงาม ดวงดาราเปล่งประกายระยิบระยับ แสงจันทร์จากฟากฟ้าส่องสว่างนวลตา ภายในงานเลี้ยงธรรมดาแต่อบอวลไปด้วยความสุข ความยินดีของผู้คนที่มางานเลี้ยง

         “สวัสดีครับ ผมขอขอบคุณทุกคนมากๆครับ ที่มางานเลี้ยงต้อนรับลูกชายผมกลับมาจากต่างประเทศ” ชาญชวิณขึ้นเวทีพร้อมกับธนาคิมกล่าวเปิดงานเลี้ยง

         “ผมขอขอบคุณทุกคนมากครับ” ธนาคิมกล่าวพร้อมยกมือไหว้ทุกคนในงานเลี้ยง

         เมื่อชาญชวิณกล่าวเปิดงานเลี้ยงของธนาคิมเสร็จก็ลงจากเวที ปล่อยให้วงดนตรีได้จัดแสดงโชว์ต่างๆต่อไป จนกระทั่งงานเลี้ยงเลิก ครั้นงานเลี้ยงเลิกแล้วชาญชวินพร้อมครอบครัวยืนส่งผู้มาร่วมงานในค่ำคืนนี้อย่างมีความสุข พร้อมกับกล่าวขอบคุณทุกคนที่มาร่วมงาน

         “กลับมาก็ดีแล้วตาคิม ลุงภูมิใจในตัวหลานมากนะ” ชวินทัชกล่าวขึ้นเมื่อเจอธนาคิม

         “ขอบคุณมากครับลุงทัช” ธนาคิมกล่าวตอบพร้อมยกมือไหว้ชวินทัช แล้วกล่าวต่อว่า “ป้าทิพย์กับนินท์ไปไหนครับ วันนี้ผมยังไม่ได้เจอเลยครับ”

         “นั่งคุยกันอยู่ทางโน้นลูก จะไปหามั้ย” ชวินทัชกล่าวตอบพร้อมกล่าวชวน “ไปครับ” ธนาคิมกล่าวตอบพร้อมเดินตามชวินทัชไป

         ธนาคิมเดินไปพร้อมกับชวินทัช ณ จุดที่ทุกคนกำลังนั่งคุยกันอยู่นั้น ธนาคิมก็ต้องตกตะลึงกับหญิงสาวคนหนึ่งที่นั่งอยู่

         “คุณ!!!!” ธนาคิมกับอัณณ์ณิชาอุทานขึ้นพร้อมกันด้วยความตกใจ ทำให้ทุกคนที่นั่งสนทนากันอยู่ต่างพากันตกใจไปด้วย

         “ตาคิมกับหนูอัณณ์รู้จักกันด้วยหรอจ้ะ” คนินญากล่าวขึ้นพร้อมกับมองคนทั้งคู่ด้วยความงุนงง แล้วกล่าวต่อว่า “ตาคิมมาก็ดีแล้ว มารู้จักครอบครัวหนูอัณณ์ไว้”

         “ครับ” ธนาคิมกล่าวขึ้นเพียงคำสั้นๆ

         “นี่คุณอคิณณวิชกับคุณปรางณิชชา ทั้งคู่เป็นเพื่อนสนิทของพ่อกับแม่และสาวสวยคนนี้ก็คือ หนูอัณณ์ณิชา บุตรสาวของคุณวิชกับคุณปราง” คนินญากล่าวบอกธนาคิม

         “สวัสดีครับ” ธนาคิมกล่าวขึ้นพร้อมกับยกมือไหว้อคิณณวิชกับปรางณิชชาด้วยความอ่อนน้อม แล้วยิ้มให้กับอัณณ์ณิชาที่กำลังนั่งจ้องมองชายหนุ่มอยู่