ตอนที่ 17 : ความห่วงใย

         “เรื่องคิมเหรอครับ” ชนินทรพูดขึ้นอย่างงุนงง แล้วกล่าวต่อว่า “มีอะไรรึป่าวครับที่รัก”

         “เอาไว้เจอกันค่อยคุยนะคะพี่นินท์”

         “เจอกันที่ไหนครับที่รัก”

         “ร้านกาแฟ ร้านประจำของเราค่ะ”

         “ได้ครับ เดี๋ยวพี่ออกไปหาตอนนี้เลยครับ”

         “เดี๋ยวค่ะพี่นินท์ รบกวนรับคุณคิมมาด้วยได้ไหมค่ะ” สิรินดารีบกล่าวขึ้นก่อนชนินทรวางหูโทรศัพท์

         “ได้ครับที่รัก” ชนินทรกล่าวเพียงสั้นๆ แล้ววางหูโทรศัพท์

         “เรียบร้อยจ้ะอัณณ์ ไปรอพี่นินท์กับคุณคิมกันจ้ะ” สิรินดากล่าวขึ้นพร้อมรอยยิ้มอันสดใส

         กลิ่นกาแฟเข้มๆ ลอยฟุ้งออกมาจากเครื่องชงแบบแรงดัน มองไปทั่วร้านก็จะเห็นผู้คนนั่งก้มหน้าก้มตาอยู่กับคอมพิวเตอร์ จนไม่แน่ใจว่าที่นี่เป็นร้านกาแฟหรือว่าสถานที่ทำงานกันแน่! ร้านกาแฟแห่งนี้เป็นโทนสีขาวเรียบๆ สไตล์มินิมอล

         “โชคดีจังที่มีโต๊ะว่าง” สิรินดากล่าวขึ้นพร้อมนั่งลงบนเก้าอี้ ส่วนอัณณ์ณิชานั่งลงบนเก้าอี้อย่างช้าๆ พร้อมมองบรรยากาศและผู้คนภายในร้านกาแฟ

         “จริงจ้ะดา ทางร้านคงตกแต่งใหม่ด้วย วันนี้ภายในร้านดูสวยมากจริงๆ” อัณณ์ณิชาตอบคำถามสิรินดาพร้อมกล่าวถามต่อ

         “ดาคิดว่าน่าจะใช่นะอัณณ์ เพราะวันก่อนดามากับพี่นินท์ ร้านไม่ใช่แบบนี้เลยนะ ไม่สวยเท่าวันนี้เลย วันนี้วันพิเศษอะไร ทางร้านถึงจัดร้านได้สวยงามขนาดนี้” สิรินดากล่าวตอบ

         “อัณณ์ อัณณ์ ดูนั่นสิ พี่นินท์กับคุณคิมมาแล้ว” สิรินดากล่าวขึ้นอย่างตื่นเต้น ก่อนรีบยกมือเรียกชนินทรกับธนาคิม “พี่นินท์ คุณคิมทางนี่จ้า” เมื่อชนินทรกับธนาคิมเห็นว่าสิรินดากับอัณณ์ณิชานั่งอยู่โต๊ะไหน ก็รีบเดินตรงไปยังโต๊ะที่สาวๆ กำลังนั่งอยู่

         “สวัสดีครับสาวๆ มีอะไรกันเอ่ย” ชนินทรเดินมาถึงโต๊ะแล้วรีบถามขึ้นทันที

         “นั่งก่อนค่ะที่รัก คุณคิมด้วย นั่งก่อนค่ะ” สิรินดากล่าวชวนผู้มาใหม่ที่โต๊ะของตนนั่งอยู่

         ชายหนุ่มทั้งสองคนนั่งลงบนเก้าอี้ที่ยังว่างอยู่ แล้วมองไปยังหญิงสาวทั้งคู่ โดยมีอัณณ์ณิชามาในลุคเปรี้ยวอมหวาน ส่วนสิรินดามาในลุคหวานแบบใสๆ

         “ว่ายังไงครับสาวๆ” ธนาคิมกล่าวขึ้นเมื่อนั่งลงบนเก้าอี้เป็นที่เรียบร้อยแล้ว

         “คือว่าคุณแม่ของคุณคิมอยากได้อัณณ์เป็นลูกสะใภ้ คือ…แบบว่า ดารู้สึกสงสารคุณคิมมากค่ะ” เมื่อสิรินดาพูดจบ ชนินทรกับธนาคิมก็หัวเราะกันอย่างสนุกสนาน ไม่สนใจใครเลยสักคน

         “โธ่…ที่รัก นึกว่าเรื่องอะไร” ชนินทรกล่าวขึ้น ส่วนสิรินดาทำหน้าบึ้งตึงใส่ชนินทร

         “อย่าคิดอะไรกันมากเลยครับ ปล่อยทุกอย่างให้เป็นไปตามธรรมชาติดีกว่าครับ” ชนินทรเอ่ยขึ้น ส่วนธนาคิมพูดขึ้นเพียงสั้นๆ ว่า “ใช่ครับ” ก่อนจะส่งยิ้มให้สาวๆ อย่างเป็นกันเอง

         “คิมเล่าเรื่องทั้งหมดให้พี่ฟังแล้ว พี่ว่านะการไปเที่ยวบ้านพี่ศิวัช 1-2 วันก็ดีเหมือนกัน แล้วที่รักกับน้องอัณณ์สนใจไปด้วยกันไหมครับ” ชนินทรกล่าวขึ้นพร้อมกับถามสาวๆ ที่ร่วมโต๊ะกันในขณะนี้ อันที่จริงสองหนุ่มก็อยากไปสุดๆ ถ้าไม่ชวนหญิงคนรักและเพื่อนของเธอไปด้วย ก็เกรงว่าจะเกิดปัญหาขึ้นมาในภายหลัง

         “อัณณ์ว่ายังไง สนใจไปไหม” สิรินดากล่าวถามอัณณ์ณิชา

         “ไปก็ได้จ้ะดา ก็ดีเหมือนกันได้เปลี่ยนบรรยากาศบ้าง”

         “งั้นพวกเราไปบ้านคุณศิวัชกัน” สิรินดากล่าวขึ้น แล้วกล่าวต่อว่า “ไปวันไหนดีค่ะ”

         “วันศุกร์นี้ดีไหม เดี๋ยวให้คิมโทรไปบอกพี่ศิวัชไว้” ชนินทรกล่าวกับทุกคน

         “ได้สิ” ธนาคิมพูดขึ้น แล้วกล่าวต่อว่า “ขอบคุณทุกคนมากๆนะครับ” พร้อมรอยยิ้มให้เพื่อนร่วมโต๊ะที่นั่งด้วยกัน ทุกคนยิ้มตอบธนาคิมด้วยความจริงใจและเต็มใจที่จะไปกับธนาคิมด้วย

         บ้านไม้สีขาวสองชั้นหลังกะทัดรัดน่าอยู่ น่าอาศัย ตั้งอยู่ท่ามกลางของต้นไม้ มีทุ่งนาที่โอบล้อมกันอยู่ด้านหลัง แปลงพืชผักสวนครัวถูกปลูกอยู่ข้างๆตัวบ้าน ถัดออกไปอีกนิดหน่อยเป็นเล้าไก่ที่สร้างมาจากโครงไม้ง่ายๆ บรรยากาศให้ความสงบและอบอวลด้วยกลิ่นอายของธรรมชาติ ถัดจากบ้านไม้สีขาวสองชั้นประมาณ 4 เมตร เป็นบ้านสไตล์มินิมอล พื้นที่ 17 ตารางวา รถตู้สีขาวคันหรู 11 ที่นั่ง เต็มไปด้วยเทคโนโลยีและดีไซน์ที่โดดเด่น หรูหรา เป็นเอกลักษณ์ของรถด้วยและรวมถึงความสะดวกสบายในการโดยสาร ขับเลี้ยวเข้ามาจอดหน้าบ้านสไตล์มินิมอลอย่างช้าๆ

         “สวัสดีครับคุณแม่ศิตา” ชายหนุ่มรูปหล่อ แต่งตัวดี เปิดประตูรถลงมาทักทายเจ้าของบ้านที่ยืนอยู่อย่างนอบน้อม พร้อมสมาชิกทุกคนที่ร่วมเดินทางมาด้วยกัน

         “สวัสดีจ้ะคุณคิมและทุกคน”

         “ผมบอกแม่ศิตาหลายครั้งแล้ว ให้เรียกคิมเฉยๆ” ธนาคิมกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงหวานๆ แบบออดอ้อนศิตาเหมือนเด็กๆ ก่อนเดินไปกอดศิตาไว้อย่างอบอุ่น ธนาคิมเป็นผู้ชายที่อบอุ่นและน่ารักมากคนหนึ่ง เมื่อทุกคนเห็นการกระทำของธนาคิมจึงอดหัวเราะขึ้นมาพร้อมกันไม่ได้ ศิตาทำได้เพียงแค่ยิ้มอย่างมีความสุขพร้อมกับกอดธนาคิมอย่างเอ็นดูเหมือนลูก

         “เข้าบ้านกันจ๊ะเด็กๆ เดินทางมาเหนื่อยๆ” ศิตาชวนทุกคนเข้าบ้าน

         “บ้านของคุณแม่ศิตาน่าอยู่มากๆเลยค่ะ” สิรินดากล่าวบอกศิตา

         “แน่นอนอยู่แล้วครับที่รัก นอกจากบ้านน่าอยู่ คนที่นี่ก็มีแต่คนน่ารักด้วยนะ คิมถึงติดคุณแม่ศิตามากขนาดนี้ ที่สำคัญสาวบ้านใกล้ๆ ก็สวยมากครับ” ชนินทรพูดขึ้น

         “หุบปากเลยนินท์” ธนาคิมพูดขึ้นเล่นๆ อายนิดๆ

         “นั่นไง สาวสวยคนนั้น” ชนินทรพูดขึ้นพร้อมมองหญิงสาวที่กำลังเดินตรงเข้ามาใกล้ๆ

         “สวัสดีค่ะพี่นินท์ พี่คิม” พิณนารากล่าวทักทายสองหนุ่มตรงหน้าอย่างคนคุ้นเคยกันเป็นอย่างดี แล้วกล่าวต่อว่า “ไม่ทราบว่าคุณผู้หญิงสองท่านนี้ ใช่คุณอัณณ์กับคุณดารึป่าวคะ”

         “ใช่ครับน้องพิณ” ธนาคิมกล่าวตอบพิณนาราพร้อมส่งสายตาหวานไปให้หญิงสาว

         “สวัสดีค่ะคุณอัณณ์ คุณดา” พิณนารากล่าวทักทายด้วยน้ำเสียงสดใสและเป็นมิตร

         “สวัสดีค่ะ/สวัสดีค่ะ” อัณณ์ณิชากับสิรินดากล่าวตอบ

         “สวยจริงๆ ค่ะ สวยมากด้วย” สิรินดาพูดขึ้น พร้อมมองพิณนาราด้วยความชื่นชม

         พิณนารามีใบหน้าสวยเก๋ราวกับนางแบบ แต่งแต้มเครื่องสำอางอย่างพอเหมาะ เรือนผมยาวดำขลับเหยียดตรง ผิวกายของเธอเรียบเนียนราวกับหยกน้ำดี รูปร่างสูงโปร่งแต่ไม่ได้บอบบางจนเกินไป ชุดเดรสกระโปรงผ้าพลิ้วสีอ่อนละมุนตา เหมาะกับคนเรียบร้อยแบบพิณนารา

         “วันนี้ที่รักสวยมากครับ” ธนาคิมพูดขึ้นพร้อมมองพิณนาราด้วยความรัก ก่อนจะเดินเข้าไปกอดหญิงสาวพร้อมหอมแก้มอย่างมีความสุข

         “ที่รัก! ที่รักเลยเหรอคะคุณคิม อะไร ยังไงคะ” สิรินดาพูดขึ้นแบบสับสน งุนงง

         “คิมกับน้องพิณคบหา ดูใจกันมาหลายปีแล้วครับ” ชนินทรกล่าวบอกสิรินดา

         “แล้วคุณแม่ของคุณคิมอยากให้คุณคิมแต่งงานกับอัณณ์ล่ะคะ” สิรินดากล่าวขึ้นพร้อมมองทุกคน เพราะอยากรู้เหตุผลกับเรื่องราวที่เกิดขึ้น

         “น้องพิณกับผมคบกัน ทางครอบครัวผมและครอบครัวน้องพิณต่างรับรู้ครับ มีเพียงคุณแม่ของผมคนเดียวที่ยังไม่รู้เรื่องนี้ครับ” ธนาคิมตอบคำถามสิรินดา

         “แล้วเราจะแก้ปัญหากันยังไงคะคุณคิม” อัณณ์ณิชากล่าวถามธนาคิมบ้าง

         “ผมก็ยังคิดไม่ออกเหมือนกันครับคุณอัณณ์”

         “มีอะไรให้พี่ช่วยไหมล่ะ” ทุกคนหันหน้ามองไปทางต้นเสียงนั้นทันที

         “พี่ศิวัช!!!” ธนาคิมกับชนินทรอุทานขึ้นพร้อมกัน

         “ใช่ พี่เองครับ ตกใจกันทำไมเนี้ย” ศิวัชพูดขึ้นอย่างคนอารมณ์ดี ก่อนจะเดินเข้ามานั่งบนเก้าอี้ไม้สักแบบคลาสสิคพร้อมส่งยิ้มให้กับทุกคนอย่างเป็นกันเอง

         ศิวัชมีใบหน้าคมเข้มสมชายชาตรี จุดเด่นของเขาคือสันกรามที่เห็นคมชัด จมูกโด่งรับกับสันกราม เวลายิ้มจะมีเขี้ยวเล็กๆ ปรากฏออกมา รูปร่างสันทัดสมส่วน เขาพาดเสื้อสูทไว้ตรงแขนเหลือแค่เสื้อเชิ้ตและเนคไทสีเข้มคลายออกหลวมๆ

         “พี่ศิวัชไปไหนมาครับ” ธนาคิมกล่าวถาม

         “พี่ไปทำธุระในตัวเมืองมา” แล้วกล่าวต่อว่า “พากันมาถึงนานยัง”

         “มาถึงสักพักแล้วครับ” ธนาคิมกล่าวตอบแล้วทำหน้าเหนื่อยใจ

         “คิดอะไรมากวะ” ศิวัชบอกธนาคิม

         “ผมรักน้องพิณนะครับพี่และผมก็เหนื่อยใจกับคุณแม่ผมมากๆ” ธนาคิมกล่าว

         “มึงก็บอกพ่อมาสู่ขอน้องพิณให้เป็นเรื่องเป็นราวไปเลยสิ ไม่เห็นจะยากเลย”

         “พี่ศิวัชก็พูดง่ายๆ เวลาทำจริงมันยากมากนะพี่” ธนาคิมกล่าวพร้อมถอนหายใจ

         “ให้พี่ลองคุยกับพ่อให้ไหมล่ะ”

         “คุยกับพ่อไม่ยากหรอกครับพี่ศิวัช” ธนาคิมพูดขึ้น แล้วพูดต่อว่า “คุยกับแม่ยากกว่า”

         “ใช่ครับพี่ศิวัช” ชนินทรพูดเสริมขึ้นเพราะเห็นด้วยกับธนาคิมและรู้จักคนินญามากพอที่จะปฏิเสธแทนธนาคิม บางครั้ง…ชนินทรก็รู้สึกว่าคนินญาไม่รักใครเลย นอกจากตัวของนางเอง

         “อาทิตย์หน้าก็ถึงวันแต่งงานของนินท์แล้วใช่ไหม” ศิวัชกล่าวถามชนินทร

         “ใช่ครับพี่ศิวัช”

         “พี่ว่าจะไปทำธุระที่กรุงเทพฯ พี่อยากไปร่วมงานแต่งงานของนินท์ด้วย นินท์ก็เป็นน้องชายของพี่คนหนึ่งที่พี่รักมากเช่นกัน” ศิวัชพูดขึ้น