ข้าวปั้นห่อไข่

"ไปซื้อของกันเถอะ"

จื้ออิงบอกน้องชาย เธอตั้งใจแล้วว่าจะแบ่งเงินส่วนหนึ่งเก็บไว้ และอีกส่วนหนึ่งมาลงทุนซื้อวัตถุดิบและอุปกรณ์ทำครัวที่จำเป็น

"พี่จื้ออิง... เงินเราจะพอเหรอฮะ"

จื้อหงกระซิบถามด้วยความเป็นห่วงเมื่อเห็นพี่สาวจ่ายเงินก้อนใหญ่ไป ทั้งซื้อข้าว ซื้อผัก ซื้อหมู ซื้อไข่ แล้วอุปกรณ์ในการทำก็มีหลายสิ่งมากมาย สำหรับเด็กตัวเล็กๆ ที่ไม่เคยจับเงินก้อนใหญ่ พอเห็นเงินออกจากกระเป๋าพี่สาวไปย่อมมีความไม่สบายใจเป็นธรรมดา

"พอสิ จื้อหง"

จื้ออิงยิ้มก่อนจะอธิบายอย่างเอ็นดูว่า

"วันนี้เราลงทุน แต่พรุ่งนี้เราจะเก็บเกี่ยวกัน"

เด็กชายฟัง แต่ไม่เข้าใจ สีหน้าที่ดูงุนงงเรียกรอยยิ้มจากพี่สาวที่ถึงจะหิ้วของเต็มสองแต่ก็ไม่แสดงอาการเหน็ดเหนื่อยใดๆ เธอคาดหวังกับผลลัพธ์ที่จะได้ อนาคตของเธอฝากไว้กับที่นี่

คืนนั้น...

จื้ออิงแบ่งข้าวสารที่ซื้อมาทดลองทำ 'ข้าวปั้นห่อไข่' เธอหุงข้าว เจียวไข่ และลองผัดไส้ผักดองที่รสชาติจัดจ้าน เธอทำแล้วชิม ทำแล้วชิมอยู่หลายครั้ง เมื่อได้รสชาติที่ถูกปากเธอจึงเริ่มขั้นตอนห่อ

"จื้อหง ลองชิมดูสิ"

เธอยื่นข้าวปั้นให้ จื้อหงกัดคำใหญ่ ดวงตากลมโตเป็นประกายเมื่อได้ลิ้มรสชาติ

"อร่อยฮะพี่สาว!"

เมื่อได้ยินคำชมก็ยิ่งเพิ่มความมั่นใจ จื้ออิงหยิบข้าวปั้นใส่ปากพร้อมกับอวยตัวเองอยู่ในใจ รสชาติอร่อยถูกปาก กินไม่กี่คำก็อิ่มท้องอยู่ได้สบาย ข้อดีคือไม่ต้องพกตะเกียบหรือช้อนให้วุ่นวาย จะนั่งกินเดินกินก็ยังได้

พรุ่งนี้....

'ข้าวปั้นห่อไข่' ของฉันจะต้องขายดีแน่ๆ

#เช้าวันถัดมา

จื้ออิงตื่นแต่เช้ามืดเพื่อเตรียมวัตถุดิบต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นข้าวที่หุงเสร็จแล้ว ไข่เจียวที่หั่นเอาไว้และสิ่งที่จะทำให้ข้าวปั้นของเธออร่อยไม่เหมือนใครก็คือ 'ไส้ผักดอง' ที่มีกลิ่นหอมชวนน้ำลายสอ

"จื้อหงช่วยถือฮะ"

เด็กชายตื่นเต้นและกระตือรือล้นมาก ถึงจะตัวเล็กแต่ก็ช่วยหยิบจับทุกอย่าง ทั้งหมดถูกจัดใส่ในตะกร้าไม้สานที่ห่อด้วยผ้าหนาอีกชั้นเพื่อรักษาความร้อนเอาไว้ จื้ออิงอุ้มจื้อหงเดินออกจากห้องพักไปยังจุดที่เธอเล็งไว้นั่นก็คือทางเข้าตลาด ซึ่งเป็นจุดที่คนต้องเดินผ่านตั้งแต่เช้ามืด

"หนักไหม"

จื้ออิงถามน้องชายที่ช่วยเธอถือของไม่งอแง

"ไม่เลยฮะ"

จื้อหงตัวน้อยคิดเสมอว่าจะต้องช่วยแบ่งเบางานของพี่สาวให้มาก ต่อให้ตะกร้าที่ช่วยถือจะมีน้ำหนักมาก แต่เขาก็ยิ้มสู้

ในที่สุด...

พวกเขาก็มาถึงบริเวณหน้าทางเข้าตลาดที่หากเลี้ยวซ้ายไปอีกหน่อยก็จะเป็นโรงงานทอผ้าขนาดใหญ่ที่มีคนงานสลับเข้ากะกันไป เวลาตีห้ากว่าๆ ท้องฟ้ายังมืดสลัว แต่ก็เริ่มเห็นผู้คนเดินขวักไขว่ เธอเห็นคนงานและผู้คนเดินสวนกันไป

"ตรงนี้เหรอฮะ"

จื้อหงตัวน้อยถามเสียงใส

"ใช่จ๊ะ"

จื้ออิงเลือกมุมเล็กๆ ใต้ต้นไม้ใหญ่ที่ไม่รบกวนทางเดินของคนอื่น เธอวางตะกร้าไม้ลง กางผ้าผืนเก่าที่ใช้แทนโต๊ะและจัดเรียงข้าวปั้นห่อไข่ที่บรรจุอยู่ในห่อกระดาษไขเล็กๆ อย่างเป็นระเบียบให้ดูดี น่ากิน และสวยงาม ส่วนจื้อหงก็ช่วยทำหน้าที่ถือตะเกียงส่องสว่างให้ แผงขายข้าวปั้นของจื้ออิงดูเรียบง่าย ไม่โดดเด่นอะไร แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาคนที่เดินผ่านมาผ่านไปก็คือ 'กลิ่นหอม' ของข้าวสวยร้อนๆ และไข่ที่ลอยคละคลุ้งไปในอากาศ

'กินอะไรดีนะ'

'โจ๊กดีไหม ง่ายดี'

'ซาลาเปาดีกว่า ไม่ต้องรอ'

ผู้คนเดินผ่านไปมาอย่างรีบเร่ง บางคนเหลือบมองข้าวปั้นห่อไข่ที่แผงของจื้ออิงเพราะไม่เคยเห็นมาก่อน แต่ส่วนใหญ่ก็ยังคงมุ่งตรงไปซื้อโจ๊กหรือซาลาเปาร้อนๆ จากร้านค้าประจำ

"ไม่มีคนมาซื้อเลยฮะ"

ตอนแรกจื้อหงตัวน้อยก็มองคนที่เดินผ่านไปผ่านมาอย่างมีความหวัง แต่คนแล้วคนเล่าที่เดินผ่านก็ไม่มีใครเอ่ยปากถามอยากซื้อ

"มันอร่อยมากเลยนะฮะ"

เด็กชายตัวน้อยมองข้าวปั้นห่อไข่พร้อมกับแววตาที่ไม่เข้าใจ ทำไมมันถึงขายไม่ได้เลย

"ใจเย็นๆ นะ"

หญิงสาวบอกน้องชาย ครึ่งชั่วโมงที่คนเดินผ่านหน้าแผงของเธอไป เธอมักจะได้ยินคำว่า

'นั่นอะไรน่ะ'

'จะอร่อยรึเปล่าก็ไม่รู้'

'ฉันไม่กล้าลองหรอก'

จื้ออิงในตอนนี้รู้แล้วว่าเธอไม่ควรยืนเฉยๆ รอให้คนมาซื้ออีกต่อไป เธอหันไปยิ้มให้น้องชายและพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่ท้อว่า

"จื้อหง เราลองเรียกคนให้มาซื้อดีไหม"

"ฮะ!"

จื้อหงตอบเสียงดัง ดวงตากลมโตจ้องมองพี่สาวที่ทำให้ดูเป็นตัวอย่าง เสียงใสๆ หวานๆ เชิญชวนคนที่เดินผ่านให้ลองชิม

"ข้าวปั้นห่อไข่ร้อนๆ ทางนี้ค่ะ"

"ข้าวปั้นร้อนๆ อร่อยๆ กินแล้วอิ่มท้องค่ะ"

เมื่อเห็นผู้คนเริ่มมองด้วยความสนใจ เธอก็พูดดึงจุดเด่นของสินค้าออกมาทันที

"กินง่าย ไม่ต้องใช้ตะเกียบ ไม่ต้องใช้ช้อน สำหรับคนที่เร่งรีบสามารถเดินกินได้เลยนะคะ"

จื้ออิงไม่เพียงพูดแต่หยิบข้าวปั้นมาทำให้ดูเป็นตัวอย่าง ถึงข้าวปั้นของเธอจะอร่อย แต่เมื่อต้องแสดงก็ต้องมีโอเว่อร์แอคติ้งกันบ้าง

"อื้มมม ไส้ก็หอม รสชาติก็จัดจ้าน"

เมื่อจื้อหงมองพี่สาวทำ เขาก็ทำตาม ท่าทางของเด็กชายที่หยิบข้าวปั้นมากินดูอร่อยมาก และเขาก็พูดด้วยท่าทีใสซื่อตามประสาว่า

"อร่อยนะฮะ! พี่สาวผมทำอร่อยที่สุดเลย"

น้ำเสียงที่จริงใจของสองพี่น้องเริ่มดึงดูดความสนใจมากกว่าร้านค้าอื่น ๆ ที่เงียบเชียบ

"นี่มันคืออะไรกันหนู ไม่เคยเห็นมาก่อนเลย"

ชายวัยกลางคนที่สวมชุดคนงานสีน้ำเงินเข้มเดินเข้ามาถาม ดวงตาก็มองสินค้าที่วางขายด้วยความสงสัย ถึงหน้าตาของมันดูแปลกแต่กลิ่นก็หอมชวนให้กลืนน้ำลาย จื้ออิงยิ้มบางๆ ก่อนจะอธิบายอาหารของตัวเอง

"นี่คือข้าวปั้นห่อไข่ค่ะคุณลุง เป็นข้าวสวยปรุงรสอย่างดี ใส่ไส้ผักดองผัดพริกหอมๆ แล้วห่อด้วยไข่เจียวอีกชั้นค่ะ”

หญิงสาวพูดพร้อมกับหยิบข้าวปั้นหนึ่งห่อที่ยังอุ่นๆ ยื่นให้ลุงตรงหน้าดู

"มันกินสะดวกมากค่ะ คุณลุงสามารถเดินไปกินไปได้เลย"

"เท่าไหร่ล่ะ?"

ชายคนนั้นถาม

"ชิ้นละสามเฟินเท่านั้นค่ะ คุ้มค่าและอิ่มท้องแน่นอน คุณลุงลองสักชิ้นไหมคะ"

ชายคนงานลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ความแปลกใหม่และคำเชิญชวนนั้นก็ทำให้เขาตัดสินใจซื้อ

"เอามาหนึ่งชิ้นก็แล้วกัน ลองดูซิว่ากินแล้วจะอิ่มท้องจริงไหม"

ลุงวัยกลางคนยื่นเงินให้ ข้าวปั้นก้อนนี้มีขนาดไม่ได้ใหญ่หรือเล็กเกินไป ขนาดของมันกำลังพอดีมือ และพอชายคนนั้นกัดคำแรกดวงตาของเขาก็เบิกกว้าง รสชาติเค็มและเผ็ดนิดๆ ของไส้ผักดองผัดพริก เข้ากันได้อย่างลงตัวกับข้าวอุ่นๆ และไข่เจียวมาก มันเป็นรสชาติที่ถูกปากกินได้ไม่มีเบื่อ

"เฮ้ย! อร่อยนี่หว่า!"

ชายคนนั้นพึมพำ คนงานที่เดินตามหลังก็เริ่มสนใจ อร่อยที่ว่า มันอร่อยขนาดไหน จนต้องเอ่ยถามด้วยสีหน้าและแววตาที่อยากรู้

"จริงเหรอวะ!"

"จริง! รสชาติดีกว่าซาลาเปาไส้จืด ๆ เยอะเลย"

เพียงไม่กี่วินาที คนงานที่ได้ยินว่า 'อร่อย' จากการพูดต่อๆ กัน ก็เริ่มเข้ามาต่อแถวที่แผงขายของเล็กๆ ของจื้ออิง

"ฉันเอาสองชิ้น"

"ฉันด้วย! เอาไส้เดียวกับเขานั่นแหละ"

ในเวลาไม่ถึงชั่วโมง คิวยาวก็เริ่มก่อตัวขึ้นเบื้องหน้าแผงขายข้าวปั้นห่อไข่ของสองพี่น้อง ทุกคนที่ต่อแถวต่างอยากลิ้มลองรสชาติใหม่ที่น่าตื่นเต้น

"คนมาซื้อเยอะเลยฮะ"

จื้อหงตัวน้อยพูดด้วยท่าทาีดีใจ มือน้อยๆ รับเงินแล้วเฝ้ากล่องไม่ให้ใครมาแตะต้องได้ เขามองคนงานที่มายืนต่อแถวแล้วก็ชื่นใจ แม้เขาจะยังตัวเล็ก แต่เขาก็คอยช่วยพี่สาวหยิบจับทุกอย่างด้วยความตั้งใจ มือน้อยๆ รับเงินมาเก็บไว้ ก่อนจะพูดกับพี่สาวด้วยแววตาเป็นประกายว่า

"พี่สาวเก่งที่สุดเลย"

จื้ออิงหันมายิ้มให้น้องชาย ความอบอุ่นแผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจ ในโลกเดิมเธอต้องทำงานหนักเพื่อหาเลี้ยงตัวเองและช่วยจ่ายหนี้ให้พี่ชายที่ไม่มีแม้แต่คำว่า 'ขอบใจ' ต่างจากชีวิตในโลกนี้ที่ถึงจะเหนื่อยแต่มีคำพูดให้กำลังใจ ถึงต้องทำงานหนักเพื่อหาเลี้ยงน้องชาย แต่เธอกลับรู้สึกอบอุ่นในหัวใจและมีพลังที่จะก้าวเดิน

"ข้าวปั้นหมดเกลี้ยงแล้ว"

เด็กน้อยพูดอย่างตื่นเต้น

"อื้อ! หมดเกลี้ยงจริงๆ ด้วย"

ถึงจะเหนื่อย แต่มันก็เป็นความเหนื่อยที่มาพร้อมกับความสุขใจ ข้าวปั้นขายดีและได้รับคำชมมากมาย ความสำเร็จเล็กๆ ในวันนี้ยิ่งทำให้จื้ออิงมุ่งมั่นตั้งใจ อนาคตที่ดีสร้างได้

และฉัน....

จะต้องหาเงินให้ได้มากกว่านี้!