คู่แข่ง

เช้าวันถัดมา...

จื้ออิงยืนมองตะกร้าไม้ที่ว่างเปล่าด้วยความดีใจ รสชาติที่อร่อยถูกปากทำให้วันถัดมามีคนมารอซื้อตั้งแต่เธอยังไม่ทันตั้งแผงขาย ถึงมันจะเป็นเช้าที่วุ่นวาย แต่เมื่อเห็นว่าข้าวปั้นที่เธอตั้งใจทำเพิ่มมาขายจนหมดเกลี้ยงก็หายเหนื่อยจริงๆ

"วันนี้ข้าวปั้นขายหมดเร็วมากเลยฮะ"

จื้อหงกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ ข้าวปั้นของพี่สาวใครได้ลองกินก็ต้องติดใจ โดยเฉพาะไส้ผักดองที่อยู่ข้างในทั้งหอมทั้งอร่อยสุดๆ ไปเลย

"ต้องเป็นเพราะจื้อหงขายเก่งแน่ๆ "

จื้ออิงยิ้มให้น้องชายที่ช่วยหยิบจับของให้ ถึงตัวเล็กแต่ก็ขยันกว่าใคร ถูกปลุกให้ตื่นตั้งแต่เช้าก็ไม่มีงอแง

"ไม่ใช่เป็นเพราะจื้อหง แต่เป็นเพราะข้าวปั้นห่อไข่ของพี่สาวอร่อยที่สุดในโลกต่างหากฮะ"

เด็กน้อยพูดด้วยแววตาซื่อใส ตัวเล็กแค่นี้แต่กลับรู้จักพูดจาให้กำลังใจ แล้วจะไม่ให้เธอรักและเอ็นดูน้องชายได้อย่างไร ในเมื่อเขาทำตัวได้น่ารักเหลือเกิน

"เป็นเพราะเราช่วยกันต่างหาก"

สัปดาห์แรกของการขายผ่านไปอย่างรวดเร็ว ‘ข้าวปั้นห่อไข่’ ของจื้ออิงกลายเป็นอาหารเช้าที่ได้รับความนิยมอย่างมากในหมู่คนงาน สองพี่น้องช่วยกันขายมือเป็นระวิง

'ทั้งถูกและอร่อยจริงๆ'

'ฉันเพิ่งเคยกินครั้งแรกเลย'

'พรุ่งนี้ทำมาเพิ่มเยอะๆ หน่อยนะหนู'

ด้วยรสชาติที่ถูกปากและหน้าตาของอาหารที่แปลกใหม่ทำให้ข้าวปั้นของจื้ออิงได้รับความสนใจ จากแผงที่ไม่โดดเด่นมีเพียงผ้าปูกับพื้นวางขายตอนนี้เริ่มขยับขยายเปลี่ยนมาซื้อโต๊ะวางง่ายๆ พร้อมข้าวปั้นที่วางเยอะขึ้น

ในเช้าวันที่แปด...

จื้ออิงตื่นเช้ากว่าปกติเพื่อมาตั้งแผงให้เร็วขึ้น แต่เมื่อไปถึงจุดที่เคยขายอยู่ทุกวัน เธอก็เห็นว่ามีแผงขายข้าวปั้นห่อไข่คล้ายๆ ของเธอผุดขึ้นมาในบริเวณใกล้เคียง

"ข้าวปั้นห่อไข่ร้อนๆ ราคาถูกมากจ้า"

เสียงเรียกที่ดังไม่ได้มาจากร้านเธอ แต่เป็นร้านที่เปิดขายอยู่ฝั่งตรงข้าม ข้าวปั้นห่อไข่ที่มีหน้าตาเหมือนกัน จะต่างก็แค่กลิ่นไม่หอมเท่าของเธอ

"พี่สาว นั่น…"

จื้อหงกระซิบเสียงแผ่ว ดวงตาซื่อใสของเด็กน้อยฉายแววกังวลเมื่อชี้ไปยังสิ่งที่เห็นตรงหน้า

"ป้าคนนั้นขายข้าวปั้นเหมือนเราเลย"

"อื้อ พี่เห็นแล้ว"

จื้ออิงตอบก่อนจะวางตะกร้าที่เตรียมมาลง เธอรู้ดีว่านี่คือผลที่จะต้องตามมาเมื่อมีคนเห็นว่าข้าวปั้นของเธอขายดี

"ทำไงดีฮะ"

จื้อหงตัวน้อยถามเสียงร้อนใจ จื้ออิงเองก็ไม่รู้จะอธิบายยังไงให้เด็กน้อยเข้าใจถึงการแข่งขันในแวดวงการตลาดดี

"ไม่เป็นไร เรารีบตั้งแผงขายกันเถอะ"

จื้ออิงลูบหัวน้องชาย คนที่จงใจทำข้าวปั้นมาขายเหมือนกัน เมื่อเห็นจื้ออิงเริ่มตั้งแผงขายก็ทำลอยหน้าลอยตา มุมปากเหยียดยิ้มพร้อมกับมองสองพี่น้องที่ช่วยกันจัดเรียงข้าวปั้นด้วยหางตา ก่อนจะตะโกนบอกคนที่เดินผ่านไปผ่านมาว่า

"ข้าวปั้นห่อไข่ร้อนๆ ชิ้นละสองเฟินเท่านั้นจ้ะ ทั้งถูก ทั้งอร่อย ทั้งอิ่มท้องเลยนะจ๊ะ"

ในแง่ของธุรกิจนี่คือการตัดราคา เมื่อเห็นข้าวปั้นหน้าตาเหมือนกันแต่มีราคาถูกกว่า หลายคนก็เปลี่ยนใจไปรอต่อคิวซื้อจากคู่แข่งรายใหม่

"ไปลองเจ้าใหม่ดูหน่อยละกัน"

"ขายถูกกว่าตั้งหนึ่งเฟินแน่ะ"

"รสชาติน่าจะอร่อยเหมือนกันละมั้ง"

เธอไม่สามารถห้ามคนไม่ให้ไปซื้อของคู่แข่งได้ ราคาที่ถูกกว่าถึงหนึ่งเฟินทำให้คนที่มาต่อคิวซื้อข้าวปั้นของเธอลดลงจนน่าใจหาย แต่เพื่อรักษามาตรฐานและรสชาติไว้ เธอไม่สามารถลดราคาเหลือเพียงสองเฟินได้จริงๆ

"ของพี่สาวอร่อยกว่าตั้งเยอะ"

จื้อหงตัวน้อยพึมพำ มือน้อยๆ ผอมๆ ยกขึ้นมากอดอกทำท่าฮึดฮัด ดวงตากลมโตจ้องไปที่ฝั่งตรงข้าม มีคนรอต่อคิวซื้อยาวมาก ส่วนใหญ่ก็เป็นคนที่เคยอุดหนุนข้าวปั้นของพี่สาวเขาทั้งนั้น จื้อหงตัวน้อยไม่อยากเห็นพี่สาวต้องคิดมาก เขาส่งเสียงเรียกคนให้มาซื้อจนคอแห้งผาก แต่จำนวนคนมาซื้อก็น้อยกว่าวันก่อนๆ

เมื่อมีร้านแรกทำตาม ก็ต้องมีร้านที่สอง ที่สาม ตามมา และแข่งขันกันดึงคนซื้อด้วยการตัดราคา รสชาติอร่อย ไม่อร่อยไม่ว่า แต่ราคาต้องถูกและดึงดูดให้คนซื้อได้ จื้อหงทำหน้าที่ไปสืบราคาของคู่แข่งในละแวกใกล้ๆ เห็นว่าร้านเปิดใหม่ขายเพียงชิ้นละหนึ่งเฟินครึ่งเท่านั้น

"ข้าวปั้นสองก้อนแค่สามเฟินเท่านั้น!"

"ทั้งอร่อย ทั้งประหยัดเงินในกระเป๋าเลย"

เจ้าใหม่ก็เรียกคนให้มาซื้อปาวๆ ส่วนเจ้าเก่าก่อนหน้าที่เพิ่งเปิดขายได้ไม่นานก็ฮึดฮัดใส่ เมื่อมีร้านที่ขายถูกกว่าคนก็แห่กันไป ทำให้แต่ละร้านแบ่งๆ จำนวนคนซื้อกัน ส่วนร้านขายข้าวปั้นของจื้ออิงยังคงรักษามาตรฐานรสชาติและวัตถุดิบดีๆ เอาไว้ และนั่นทำให้ราคาข้าวปั้นห่อไข่ของเธอมีราคาที่แพงกว่าร้านอื่นๆ

"ข้าวปั้นพี่สาวผมอร่อยที่สุดเลยนะฮะ"

"ไส้ผักดองห้อม ห้อม"

"ไข่ก็นุ่มฟูสุดๆ ป้าลองสักชิ้นไหมฮะ"

เมื่อมีคู่แข่งก็ต้องพยายามมากขึ้นเป็นเท่าตัว จื้อหงตัวน้อยเรียนรู้ที่จะต้องดึงความสนใจ เขาถือข้าวปั้นห่อไข่ของพี่สาวออกไปและยื่นให้คนที่เดินผ่านไปผ่านมา

"ชิ้นเท่าไหร่หนู"

"สามเฟินฮะ"

จื้อหงตอบพร้อมรอยยิ้ม แต่เสียงที่ตะโกนข้ามมาว่า "ทางนี้แค่ชิ้นละสองเฟิน" ก็ทำรอยยิ้มของเด็กน้อยจางหาย ป้าคนนั้นมองไปที่ต้นเสียงพร้อมแววตาที่สื่อว่าลังเลใจ ข้าวปั้นห่อไข่เหมือนกันแต่ราคาถูกกว่าตั้งหนึ่งเฟิน

"งั้นป้ายังไม่เอานะจ๊ะ"

คำบอกปัดนั้นทำดวงตากลมโตสั่นไหว เมื่อกี้เขากำลังจะขายข้าวปั้นของพี่สาวได้ แต่ก็ถูกป้าคนนั้นแย่งไปแล้ว

"ไม่เป็นไรนะจื้อหง จื้อหงเก่งแล้ว"

จื้ออิงให้กำลังใจน้องชายที่พยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ เธอรู้ดีว่านี่คือการค้าขาย แต่การทำอย่างนี้มันไม่ถูกต้องสักนิด

"ทำไมป้าทำอย่างนี้ล่ะคะ"

จื้ออิงเดินไปที่ร้านฝั่งตรงข้าม

"ทำไมฉันจะทำไม่ได้"

มนุษย์ป้าลอยหน้าลอยตาเถียง ไม่สำนึกผิดอะไร และผู้หญิงคนนั้นก็ตัดสินใจซื้อของเธอ

"นี่ป้า...."

จังหวะที่จื้ออิงกำลังจะโต้ตอบกลับไป มือน้อยๆ ของน้องชายก็ดึงชายเสื้อเธอไว้ จื้อหงตัวน้อยไม่อยากเห็นพี่สาวต้องลำบากเพราะตัวเอง

"พี่สาวอย่ามีเรื่องเพราะจื้อหงได้ไหม"

เป็นคำขอร้องที่จื้ออิงยากจะปฏิเสธได้ เธออยากสั่งสอนมนุษย์ป้าที่ใจร้าย แต่จื้อหงคงคิดว่าป้าคนนี้ก็คงเหมือนป้าสะใภ้ เธอสัมผัสได้ถึงความห่วงใยจากดวงตาที่ซื่อใสขณะมองหน้าเธอ

"แต่..."

"นะฮะ"

ในที่สุดจื้ออิงก็ต้องแพ้ให้กับคำขอร้องของน้องชาย เธอยอมถอยหนึ่งก้าวตามที่จื้อหงขอไว้ การทะเลาะกันในตลาดอาจไม่เป็นผลดีและอาจทำให้เธอโดนกล่าวหาว่าสร้างความวุ่นวาย เมื่อใจเย็นลงแล้ว เธอจึงกลับมานั่งคิดว่าควรต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อดึงฐานคนซื้อกลับมาให้ได้

ในเมื่อ...

เธอไม่สามารถลดราคาข้าวปั้นให้เหลือชิ้นละสองเฟินเพราะคำนวณแล้วแทบไม่เหลือกำไร ดังนั้นเธอจะต้องทำให้ข้าวปั้นของเธอแตกต่างจนคู่แข่งลอกเลียนไม่ได้ อยากทำเหมือนกันก็ทำไป

แต่ฉัน...

จะไม่หยุดแค่ตรงนี้แน่ๆ