ตอนที่ 5 คมมีดในรอยยิ้ม

ราตรีแรกในวังหลวง... หนาวเหน็บยิ่งกว่าเหมันต์ฤดูใดที่นางเคยพานพบ

เรือนไป่เหอแม้จะตั้งปลีกวิเวก แต่กำแพงวังนั้นมีหู ประตูวังนั้นมีช่อง เสียงซุบซิบนินทาของเหล่านางกำนัลลอยตามลมมาเข้าหูเหม่ยอันเป็นระยะ

“ได้ยินหรือไม่ สตรีสกุลหลี่ผู้นั้นช่างอวดดีนัก กล้าท้าทายมาม่าหลิวตั้งแต่วันแรก”

“อ้างชื่อพระสนมเอกเสียใหญ่โต... คอยดูเถิด ปีกกล้าขาแข็งเช่นนี้จะอยู่ได้สักกี่น้ำ”

เหม่ยอันนั่งนิ่งหน้าคันฉ่องทองเหลือง ปล่อยให้ชุนเถาสางเรือนผมที่เปียกชื้นให้อย่างเงียบงัน ถ้อยคำนินทาเหล่านั้นนางล้วนได้ยินสิ้น ทว่าดวงหน้ากลับเรียบเฉยดุจผิวน้ำไร้ระลอก... ชัยชนะย่อมต้องแลกมาด้วยราคาค่างวด การยืนเด่นเป็นเป้าสายตาย่อมดีกว่าการเป็นเพียงเบี้ยไร้ค่าให้ผู้อื่นชักใย

นางจ้องมองเงาสะท้อนของตนเองในคันฉ่องทองเหลือง

ดรุณีน้อยวัยสิบเจ็ด... ผิวพรรณผุดผ่อง ดวงตากระจ่างใส แต่...

วูบ!

ทันใดนั้น เงาสะท้อนในคันฉ่องก็บิดเบี้ยว! ใบหน้าดรุณีแรกรุ่นแปรเปลี่ยนเป็นใบหน้าอาบโลหิต นัยน์ตาเบิกโพลงฉายแววอาฆาต

โลหิตดำคล้ำทะลักออกจากริมฝีปาก สายตานั้นจ้องเขม็งมาที่นางดั่งจะกินเลือดกินเนื้อ

“อึก!”

เหม่ยอันสะดุ้งสุดตัว เผลอกำปิ่นหยกในมือแน่นจนปลายแหลมคมบาดลึกเข้าเนื้อ ความเจ็บปวดแล่นปราด โลหิตสีชาดไหลซึมหยดลงบนตักเสื้อเป็นวงกว้าง

“คุณหนู! เป็นอะไรไปเจ้าคะ!” ชุนเถาร้องเสียงหลง รีบวางหวีลงแล้วคว้ามือผู้เป็นนายมาดู “เลือดออก!”

เหม่ยอันหอบหายใจถี่ ภาพเมื่อครู่จางหายไป เหลือเพียงใบหน้าตื่นตระหนกของสาวใช้

“ไม่... ไม่เป็นไร” นางดึงมือกลับช้าๆ พยายามข่มความสั่นเทา “ข้าแค่... คิดถึงบ้าน”

นางโกหก...

ความตายมิใช่เพียงฝันตื่นหนึ่งที่จะลืมเลือนได้โดยง่าย มันฝังรากลึกอยู่ในจิตวิญญาณ ประหนึ่งปีศาจร้ายที่คอยกัดกินและหลอกหลอนนางทุกครายามเผลอไผ

ณ ตำหนักส่วนพระองค์ขององค์ชายจิ้น

เสียงถ้วยชากระเบื้องเคลือบกระแทกลงบนโต๊ะดัง ปึง!

“พระองค์ทรงอธิบายมาสิเพคะ เหตุใดเสนาบดีหลี่จึงรอดพ้นบ่วงนี้ไปได้”

ซูเฟยกรีดเสียงแหลม ใบหน้างดงามบิดเบี้ยวด้วยโทสะที่ไม่อาจระงับ

“ใต้เท้าเกาแจ้งว่าเขาไหวตัวทันราวกับล่วงรู้แผนการล่วงหน้า หมากตานี้ผิดพลาดไปหมดแล้ว”

องค์ชายจิ้นนั่งเอนกายพิงพนักตั่ง ท่วงท่าสง่างามทว่านัยน์ตากลับเยือกเย็นดุจบ่อน้ำลึก ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะลงบนที่วางแขนเป็นจังหวะสม่ำเสมอ... ตึก... ตึก... ตึก...ตึก... ตึก... ตึก...

“เจ้าจะตีโพยตีพายไปไย ซูเฟย” เขาเอ่ยเสียงเรียบ

“หมากกระดานนี้เพิ่งเริ่มเดิน เบี้ยตัวหนึ่งไม่เดินตามทาง ก็แค่เขี่ยทิ้ง... หรือไม่ก็หาทางเดินใหม่”

“แต่เหม่ยอันเปลี่ยนไป” ซูเฟยกล่าวอย่างร้อนรน

“วันนี้นางดู... ไม่เหมือนเดิม สายตาของนางว่างเปล่าจนน่าขนลุก ข้าเกรงว่านางจะรู้ตัว”

“รู้ตัวแล้วอย่างไรเล่า” องค์ชายจิ้นเหยียดยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้บรรยากาศภายในห้องหนาวเหน็บจับขั้วหัวใจ

“สตรีในวังหลัง ต่อให้ฉลาดเฉลียวเพียงใด หากสิ้นไร้ซึ่ง ‘เกียรติยศและความบริสุทธิ์’ ก็มิต่างอันใดกับตายทั้งเป็น”

เขาลุกขึ้นเดินไปหยุดที่หน้าต่าง ทอดสายตามองดวงจันทร์เสี้ยว

“อีกสามวัน... งานเลี้ยงชมจันทร์” เขาเปรยขึ้นลอยๆ

“ข้าเตรียม ‘ของขวัญ’ ชิ้นใหญ่ไว้ให้เหม่ยอันแล้ว... องครักษ์เวรยามคืนนั้น ข้าจัดคนไว้เรียบร้อย”

ซูเฟยหรี่ตาลง เริ่มเข้าใจความนัย “พระองค์ทรงหมายถึง...”

“ข่าวลือเรื่องซิ่วหนวี่ลักลอบคบชู้กับทหารองครักษ์ ย่อมเป็นคมดาบที่สังหารคนได้รวดเร็วยิ่งกว่ายาพิษ”

องค์ชายจิ้นปรายตามองหญิงคนรัก

“หน้าที่ของเจ้ามีเพียงหนึ่งเดียว... ล่อเสือออกจากถ้ำ พานางไปที่ศาลาริมน้ำให้ได้”

ซูเฟยคลี่ยิ้มอำมหิต ความวิตกกังวลก่อนหน้ามลายหายไปจนสิ้น

“วางใจเถิดเพคะ... พี่สาวผู้แสนดีอย่างข้า จะจูงมือนางไปส่งถึงปากเสือด้วยตนเอง”

และแล้ว ราตรีแห่งงานเลี้ยงชมจันทร์เวียนมาถึง แสงโคมไฟหลากสีนับพันดวงถูกจุดขึ้นทั่วอุทยานหลวง สะท้อนลงบนผิวน้ำในสระบัวจนดูงดงามราวกับทางช้างเผือกบนดิน เสียงดนตรีบรรเลงขับกล่อมเคล้าเสียงหัวเราะของเหล่าเชื้อพระวงศ์และขุนนางชั้นผู้ใหญ่

เหม่ยอันในชุดสีม่วงอ่อนยืนสงบนิ่งอยู่ท้ายแถวเหล่าสนม นางกวาดสายตามองไปรอบงาน... เฝ้ารอเหตุการณ์หนึ่ง

ตามความทรงจำ... ยามสอง (21.00 - 23.00 น.) นางกำนัลผู้หนึ่งจะสะดุดล้มทำพานผลไม้หกใส่กระโปรงพระสนมหลัน จนเกิดความวุ่นวายใหญ่โต

นางรอ...จนกระทั่งเสียงกลองบอกเวลาผ่านพ้นยามสองไป... เหตุการณ์นั้นกลับไม่เกิดขึ้น

เหม่ยอันกำมือแน่น อนาคตเปลี่ยนไปแล้ว...