ตอนที่ 3 หน้ากากบุปผางาม

บรรยากาศภายในห้องหนังสือพลันหนักอึ้ง ราวกับมีหินผานับพันชั่งกดทับลงบนบ่าของทุกคนจนแทบหายใจไม่ออก...

เหม่ยอันยังคงคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าบิดา แผ่นหลังเหยียดตรง แม้ภายในใจจะเต้นรัวราวกองศึก แต่นางรู้ดีว่าวินาทีนี้คือเส้นด้ายบางๆ ที่กั้นขวางระหว่าง 'ความอยู่รอด' กับ 'หายนะ'

“ของกำนัลจากแดนไกล...”

เสนาบดีหลี่พึมพำแผ่วเบา สายตาจับจ้องบานประตูไม้สักที่ปิดสนิท ราวกับจะมองทะลุไปยังห่อผ้าไหมที่พ่อบ้านประคองรออยู่ด้านนอก

“รับไว้เถิดเจ้าค่ะท่านพี่” ฮูหยินหลี่เอ่ยเสียงแผ่ว เจือความกังวล

“ใต้เท้าเกามีน้ำใจไมตรี หากปฏิเสธจะเสียมารยาทต่อสหายเก่าได้...”

“มิได้เจ้าค่ะ!”

สุ้มเสียงของเหม่ยอันมิได้เกรี้ยวกราด ทว่าเย็นยะเยือกบาดลึกจนบิดามารดาต้องหันขวับมามอง นางเงยหน้าสบตาบิดา แววตาคู่สวยลึกล้ำเกินวัย

“ท่านพ่อ... ท่านจำคำสอนสั่งก่อนสิ้นใจของท่านปู่ได้หรือไม่ ‘ทรัพย์ที่มิได้มาจากหยาดเหงื่อ มักเคลือบด้วยยาพิษ’ ...เมื่อครู่ ลูกมิได้เพียงแค่ฝันร้าย หากแต่ลูกเห็น... เห็นตราประทับสีดำทมิฬซุกซ่อนอยู่ภายใต้ทองคำเหล่านั้น มันคือตราประทับของศัตรู!

เสนาบดีหลี่เจ้ากรมพิธีการชะงักกึก คำว่า ‘ตราศัตรู’ กระตุกต่อมระแวงของขุนนางเฒ่าได้อย่างชะงัด เขาเป็นคนระวังตัวมาตลอดชีวิต การที่บุตรีที่ไม่เคยยุ่งเกี่ยวการเมืองพูดจาฉะฉานเช่นนี้ ย่อมมิใช่เรื่องปกติ

เสียงฝีเท้าหนักๆ ของพ่อบ้านดังขึ้นอีกครั้ง

“นายท่าน... ใต้เท้าเกาเร่งรัดขอรับ แจ้งว่ามีธุระด่วนต้องไปต่อ”

ความเร่งรีบผิดวิสัย... พิรุธชัดเจนยิ่งนัก!

เสนาบดีหลี่สูดหายใจลึก ดวงตาที่เคยลังเลพลันแข็งกร้าวขึ้น

“ไปบอกเขา... ว่าข้าป่วยกะทันหัน ไม่สะดวกรับแขก... และไม่รับของเยี่ยมไข้ใดๆ ทั้งสิ้น เชิญเขากลับไป!”

สิ้นคำสั่งเด็ดขาด เหม่ยอันลอบระบายลมหายใจยาว ร่างกายที่เคยเกร็งเขม็งค่อยๆ ผ่อนคลายลง นางทำสำเร็จ... กงล้อแห่งโชคชะตาที่เคยบดขยี้ตระกูลหลี่จนแหลกเหลว บัดนี้ถูกนางเอาตัวเข้าขวางจนมันจำต้องเปลี่ยนทิศทาง แม้จะเป็นเพียงก้าวเล็กๆ ทว่าก็นับเป็นชัยชนะแรกที่หอมหวานยิ่งนัก

“อันอัน...” เสนาบดีหลี่หันกลับมามองบุตรี สายตาเต็มไปด้วยคำถามมากมาย “เจ้าเปลี่ยนไป...”

“คนเราเมื่อเฉียดความตาย ย่อมมองเห็นสัจธรรมเจ้าค่ะ” นางตอบเลี่ยงๆ ก่อนจะก้มกราบ “ลูกขอตัวไปเตรียมตัวเข้าวังเจ้าค่ะ”

นางลุกขึ้นเดินจากมา ทิ้งความสงสัยไว้เบื้องหลัง บัดนี้... สนามรบที่แท้จริงกำลังรอนางอยู่

ณ หน้ากระจกทองเหลืองบานใหญ่

ภาพสะท้อนของดรุณีวัยแรกแย้มปรากฏแก่สายตา ผิวขาวดุจหิมะ ริมฝีปากแดงระเรื่อราวผลอิงเถา และดวงตาดอกท้อที่หวานเชื่อม... ช่างเป็นรูปโฉมที่ไร้พิษสงงดงามและเปราะบางราวกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ

เหม่ยอันยกมือขึ้นแตะแก้มตนเอง... ใบหน้านี้แหละ ที่เคยใช้ล่อลวงให้องค์ชายจิ้นหลงใหล และก็เป็นใบหน้านี้เช่นกัน ที่ทำให้ซูเฟยริษยาจนแทบคลั่ง

“คุณหนูเจ้าคะ งามเหลือเกิน”

ชุนเถาเอ่ยชมเปาะ ขณะบรรจงปักปิ่นหยกขาวลงบนมวยผมดำขลับ

“ใครได้ยลโฉมย่อมต้องตะลึงในความงามของท่านเป็นแน่”

เหม่ยอันเหยียดยิ้มมุมปาก... เป็นรอยยิ้มจางๆ ที่ไปไม่ถึงดวงตา

“งามแล้วอย่างไรเล่า ในวังหลัง... รูปโฉมเป็นเพียงใบเบิกทาง แต่สติปัญญาต่างหาก คือเกราะคุ้มกันภัยที่จะช่วยให้รอดชีวิต”

นางลุกขึ้นยืน สะบัดชายแขนเสื้อสีฟ้าครามที่ขับเน้นความสง่างามเยือกเย็น ต่างจากชาติก่อนที่นางสวมชุดสีชมพูอ่อนตามคำยุยงของซูเฟยจนดูเหมือนดวงตะวันที่ถูกเมฆบัง

“ไปกันเถอะชุนเถา... ไปดู ‘ละครโรงใหญ่’ ที่พวกเขากำลังจะเปิดแสดงต้อนรับข้า”

กำแพงวังหลวงสูงตระหง่านเสียดฟ้า สีแดงชาดของมันราวกับถูกทาด้วยเลือดของผู้คนนับหมื่นที่ล้มตายอยู่ภายใต้เงาอำนาจแห่งนี้

ทันทีที่ก้าวเท้าลงจากรถม้า ปลายเท้ายังไม่ทันแตะพื้นหินอ่อนดี ความรู้สึกสะอิดสะเอียนก็ตีตื้นขึ้นมาจุกอก...

“อันอัน!”

เสียงเรียกที่คุ้นเคยทำเอาขนอ่อนทั่วร่างของเหม่ยอันลุกชัน ร่างระหงในชุดสีกลีบบัวของ ‘ซูเฟย’ ปรี่เข้ามาจับมือนางไว้แน่น ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจที่ใครเห็นก็ต้องเอ็นดู

“ข้าเป็นห่วงแทบแย่ นึกว่าเจ้าจะเปลี่ยนใจไม่มาเสียแล้ว”

และข้างกายนั้น... องค์ชายจิ้น ผู้สง่างาม ยืนไพล่มือส่งสายตาหวานซึ้งมาให้

“ยินดีต้อนรับเหม่ยอัน... วังหลวงคงจืดชืดนักหากไร้เงาเจ้า”

สัมผัสที่ฝ่ามือทำเอาเหม่ยอันรู้สึกสะอิดสะเอียนราวกับกำลังจับงูพิษ ภาพความทรงจำยามซูเฟยผลักนางตกบันไดซ้อนทับขึ้นมาจนภาพตรงหน้าพร่าเลือน อยากจะกระชากหน้ากากจอมปลอมของพวกมันออกมานัก... อยากจะกรีดร้องตะโกนก้องให้ใต้หล้ารู้เห็นถึงความอำมหิตของชายหญิงคู่นี้!

สิ่งที่นางทำได้มีเพียงยอบกายลงอย่างชดช้อย เปลือกตาหลุบต่ำซ่อนเพลิงแค้น

“ขอบพระทัยเพคะองค์ชาย... และขอบใจเจ้ามากซูเฟย ที่อุตส่าห์มารอรับคนไร้ความสามารถเช่นข้า”

น้ำเสียงของนางสั่นเครือเล็กน้อย ฟังดูเหมือนคนประหม่าตื่นเต้น แต่แท้จริงแล้วนางกำลังสะกดกลั้นแรงอาฆาต

ซูเฟยลอบสบตากับองค์ชายจิ้นแวบหนึ่ง แววตาเยาะหยันฉายชัด... เหยื่อโง่ๆ ยังไงก็คือเหยื่อ

“มาเถิด ข้าจะพาเจ้าไปรายงานตัวที่กองงานใน” ซูเฟยจูงมือนางเดินนำหน้า ทำตัวราวกับพี่สาวที่แสนดี “หวังว่าเจ้าจะได้เรือนพักดีๆ นะ”

ปากปราศรัย น้ำใจเชือดคอ... เหม่ยอันรู้ดีว่าซูเฟยเตรียมอะไรไว้ให้นาง