ตอนที่ 6 บุปผาซ่อนหนาม

การที่นางเข้าไปแทรกแซงเรื่องบิดา และเปลี่ยนที่พัก ทำให้จังหวะเวลาและความสัมพันธ์ของคนในวังเคลื่อนตามไปด้วย บัดนี้เหมือนคนตาบอดที่เดินอยู่ริมหน้าผา ไม่มีเข็มทิศแห่งอนาคตนำทางอีกต่อไป สิ่งเดียวที่พึ่งพาได้คือสติปัญญาของตนเอง!

“อันอัน...”

เสียงหวานหูที่นางเกลียดที่สุดดังขึ้น ซูเฟยเดินเข้ามาคล้องแขนนางอย่างสนิทสนม

“งานเลี้ยงน่าเบื่อนัก... เราไปเดินเล่นรับลมที่ศาลาริมน้ำกันเถิด ตรงนั้นเงียบสงบ เห็นพระจันทร์ชัดที่สุด”

มาแล้ว... กับดัก!

เหม่ยอันรู้ทันทีว่านี่คือหลุมพราง แต่นางไม่อาจปฏิเสธได้ในทันที หากทำตัวมีพิรุธ ศัตรูอาจเปลี่ยนแผนไปใช้วิธีที่นางคาดเดาไม่ได้

“แต่ข้า...”

“ไปเถอะนะ ถือว่าข้าขอร้อง” ซูเฟยบีบมือนางแน่น แววตาวิงวอน

“เมื่อครู่องค์ชายจิ้นแอบฝากความถึงข้า... ว่าพระองค์ไปรอเจ้าอยู่ที่นั่น มี ของขวัญ พิเศษอยากมอบให้เจ้าเป็นการส่วนตัว”

เหม่ยอันลอบถอนหายใจ... เอาเถอะ ในเมื่ออยากเล่นละคร ข้าก็จะเล่นด้วย

“ก็ได้” นางรับคำ แต่ก่อนจะเดินตามไป นางแอบส่งสัญญาณมือไพล่หลังให้ชุนเถาที่ยืนอยู่ห่างออกไป... สัญญาณขอความช่วยเหลือฉุกเฉิน

ศาลาริมน้ำตั้งอยู่ห่างไกลผู้คน แสงไฟสลัวรางและเสียงจิ้งหรีดเรไรทำให้บรรยากาศดูวังเวง ทันทีที่มาถึง ซูเฟยก็แสร้งทำเป็นมองหาบางอย่าง

“ตายจริง! ข้าลืมผ้าเช็ดหน้าไว้ที่พุ่มไม้เมื่อครู่... อันอันเจ้ารอข้าตรงนี้ประเดี๋ยวเดียวนะ ข้าจะรีบไปรีบมา”

ไม่รอคำตอบ ซูเฟยรีบสาวเท้าเดินหายไปในความมืดอย่างรวดเร็ว ทิ้งเหม่ยอันไว้เพียงลำพัง เหม่ยอันยืนนิ่ง มือข้างหนึ่งล้วงเข้าไปในแขนเสื้อ กำด้ามปิ่นหยกเย็นเฉียบไว้แน่น ประสาทสัมผัสตื่นตัวถึงขีดสุด

แซ่ก... แซ่ก...

เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังขึ้นจากด้านหลัง ไม่ใช่เสียงฝีเท้าสตรี!

“แม่นางหลี่...”

เสียงห้าวห้วนดังขึ้น เหม่ยอันหันขวับไปพบกับร่างสูงใหญ่ขององครักษ์ผู้หนึ่ง ใบหน้าหยาบกร้าน แววตาวาวโรจน์ด้วยตัณหาและเจตนาชั่วร้าย

“เจ้าเป็นใคร! บังอาจล่วงล้ำเขตพระราชฐานชั้นในได้อย่างไร!”

นางตวาดถามเสียงแข็ง ถอยร่นรักษาระยะห่าง

“ข้าเป็นใครไม่สำคัญ... สำคัญเพียงคืนนี้ข้ามารับ ‘รางวัล’ ของข้า” มันแสยะยิ้มกว้างจนเห็นฟันเหลือง ก้าวสามขุมเข้ามา สายตาหยาบช้าโลมเลียไปทั่วร่างบอบบาง

“นายท่านบอกว่า... อยากแบ่งปัน ‘ของดี’ ให้ข้าได้ลิ้มลองดูบ้าง... หวังว่าเจ้าจะไม่ทำให้ข้าผิดหวังนะแม่นางน้อย”

สารเลว!

ไม่ต้องเอ่ยชื่อ นางก็รู้ได้ทันทีว่า ‘เจ้านาย’ ที่มันพูดถึงคือผู้ใด... คนที่นางเคยรักสุดหัวใจ กลับเห็นนางเป็นเพียงสิ่งของที่ใช้ล่อใจลูกน้อง องครักษ์พุ่งเข้ามาคว้าข้อมือนางอย่างรวดเร็ว แรงบีบมหาศาลทำให้เหม่ยอันนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด

“ปล่อยข้า! ช่วยด้วย!” นางกรีดร้อง แสร้งทำเป็นหวาดกลัวเพื่อให้อีกฝ่ายตายใจ

“ร้องไปก็ไม่มีใครได้ยินหรอกแม่นาง...” มันหัวเราะร่วน ดึงร่างนางเข้าไปปะทะอกแกร่ง กลิ่นเหงื่อและกลิ่นสุราโชยมาแตะจมูก

“ยอมข้าดีๆ เถิด พรุ่งนี้เจ้าจะได้เป็นเมียองครักษ์ มิต้องทนเหงาเปล่าเปลี่ยวในวังหลังอีกต่อไป”

ชั่วพริบตานั้น เหม่ยอันพลันหยุดดิ้นรน แววตาที่เคยตื่นตระหนกแปรเปลี่ยนเป็นนิ่งสงบ... เยือกเย็นลึกล้ำดุจบ่อน้ำพันปี

“เมียองครักษ์กระนั้นหรือ...”

นางกระซิบเสียงแผ่วเบา องครักษ์ร่างยักษ์ชะงักกึกเมื่อสบสายตานั้น... มันมิใช่สายตาของเหยื่อที่กำลังหวาดกลัว แต่เป็นสายตาของเพชฌฆาต!

ฉึก!

เสียงโลหะแทงทะลุเนื้อดังขึ้นเบาๆ แต่ชัดเจนในความเงียบ

“อ๊ากกกกก!”

ชายร่างยักษ์ร้องโหยหวน ปล่อยมือนางทันทีและกุมท่อนแขนขวาที่มีเลือดพุ่งกระฉูด เหม่ยอันไม่ได้แทงสะเปะสะปะ... นางเล็งจุดชีพจรบนต้นแขนอย่างแม่นยำ ปิ่นหยกในมือนางบัดนี้ถูกย้อมด้วยสีแดงฉาน

“นัง... นังแพศยา! เจ้ากล้า...”

มันโกรธจนหน้ามืด คว้าดาบที่เอวหมายจะฟันนางให้ตายคามือ

เหม่ยอันถอยกรูดเตรียมวิ่งหนี...

ฟึ่บ!

เงาร่างสีน้ำเงินเข้มสายหนึ่งพุ่งลงมาจากหลังคาศาลา รวดเร็วปานสายฟ้าฟาด พัดด้ามจิ้วในมือสะบัดออก กระแทกเข้าที่ข้อมือองครักษ์จนดาบหลุดมือ

เคร้ง!

ก่อนที่ใครจะทันตั้งตัว ชายหนุ่มผู้มาใหม่ก็เตะเข้าที่ยอดอกของคนร้ายอย่างจัง จนร่างใหญ่นั้นกระเด็นไปกระแทกเสาศาลา

“ใครบังอาจ” องครักษ์ตะโกนลั่น กุมหน้าอกด้วยความเจ็บปวด

ชายหนุ่มอาภรณ์สีน้ำเงินเข้มค่อยๆ รวบพัดจีบลง ใบหน้าหล่อเหลาซีดเซียวภายใต้แสงจันทร์ดูงดงามดั่งเทพเซียนจำแลง ทว่าแววตานั้นกลับเยียบเย็นน่ากลัวยิ่งกว่ามารร้าย

 ‘ไป๋อวี้’ บุตรชายขี้โรคแห่งจวนเสนาบดีกรมโยธา...

“ทหารยามชั้นผู้น้อย... บังอาจแตะต้องว่าที่สนม โทษทัณฑ์ประหารเจ็ดชั่วโคตร เจ้าคงลืมเลือนไปแล้วกระมัง”

น้ำเสียงของเขาแผ่วเบา ไร้เรี่ยวแรง ทว่ากลับเปี่ยมด้วยอำนาจกดดันขุมหนึ่ง องครักษ์เมื่อเห็นใบหน้าผู้มาใหม่ชัดเจนก็หน้าซีดเผือด รีบเก็บดาบแล้ววิ่งหนีหายลับไปในความมืดประหนึ่งหนูสกปรกที่เจอพยัคฆ์ร้ายความเงียบกลับมาปกคลุมศาลาริมน้ำอีกครั้ง ไป๋อวี้ค่อยๆ หันกลับมามองเหม่ยอัน เหม่ยอันรีบซ่อนปิ่นเปื้อนเลือดไว้ด้านหลัง ลดกายลงด้วยท่าทีอ่อนช้อย

“ขอบคุณคุณชายไป๋ที่ช่วยชีวิต...”

“เจ้าแทงแม่นดีนี่...”

คำพูดเรียบๆ ของเขาทำให้นางชะงัก

ไป๋อวี้ก้าวเข้ามาใกล้ ดวงตาเรียวรีดุจพญาหงส์จ้องมองเข้าไปในดวงตาของนาง... ไม่ใช่การมองด้วยความหลงใหล แต่เป็นการมองทะลุเปลือกนอก

“สตรีทั่วไปเมื่อเจอสถานการณ์เช่นนี้ มักจะร้องไห้จนสลบ...”

เขาเอียงคอเล็กน้อย มุมปากยกยิ้มที่อ่านความหมายไม่ออก

“แต่เจ้า... นอกจากจะไม่ร้องไห้แล้ว มือที่กำปิ่นนั้นยังไม่สั่นแม้แต่น้อย”

เหม่ยอันเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แสร้งทำหน้าซื่อ

“ข้าน้อยเพียงแต่... ป้องกันตัวด้วยความตกใจเจ้าค่ะ”

“ตกใจกระนั้นหรือ...” ไป๋อวี้หัวเราะในลำคอเบาๆ

“แววตาของคนตื่นตระหนก... มิได้เยือกเย็นถึงเพียงนั้นหรอก แม่นางหลี่”

เขายื่นผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดให้นาง... สายตายังคงจับจ้องรอยโลหิตที่เปรอะเปื้อนบนปลายนิ้วเรียว

“เช็ดคราบเลือดออกเสียเถิด... ก่อนที่ผู้ใดจะล่วงรู้ว่า ‘บุปผางาม’ ดอกนี้... ซุกซ่อนหนามที่แหลมคมเพียงใดเอาไว้”

เหม่ยอันรับผ้ามาถือไว้ หัวใจเต้นระรัว... ไม่ใช่เพราะความรัก แต่เพราะความหวาดหวั่น

บุรุษผู้นี้... อันตราย!

เขาเห็นธาตุแท้ของนาง... และที่สำคัญ เขาดูเหมือนจะ ‘ชอบใจ’ ในสิ่งที่เห็นเสียด้วย