ตอนที่ 2 เดิมพันด้วยชีวิต

“ชุนเถา... มาช่วยข้าผลัดเปลี่ยนอาภรณ์”

น้ำเสียงของนางเยือกเย็น ทรงพลัง และเด็ดขาดอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน

“จะ... เจ้าค่ะ ชุดสีชมพูอ่อนที่เตรียมไว้...”

“ไม่!” เหม่ยอันตวาดเสียงแข็ง นางจำได้แม่นยำว่าชุดนั้นซูเฟยเป็นผู้เลือกให้ เพื่อให้นางดูอ่อนแอและจืดชืดไร้ราศีในสายตาองค์ชายจิ้น

“นำชุดสีน้ำเงินเข้มตัวนั้นมา... และมิต้องประทินโฉมให้มากความ ข้าจะไปพบท่านพ่อเดี๋ยวนี้”

“แต่... ท่านเสนาบดีสั่งว่าห้ามรบกวน ท่านกำลังเตรียมตัว...”

“ข้าบอกให้ทำ!”

ชุนเถาสะดุ้งโหยง รีบลนลานหยิบเสื้อผ้าด้วยมือไม้ที่สั่นเทา นางไม่เคยเห็นคุณหนูเป็นเช่นนี้มาก่อน แววตาคู่นั้นลึกซึ้งราวมหาสมุทรที่ซ่อนคลื่นยักษ์เอาไว้

เหม่ยอันผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว สมองประมวลผลแผนการอย่างถี่ถ้วน หากนางบอกความจริงว่าย้อนเวลามา บิดาผู้ยึดมั่นในหลักการย่อมไม่มีทางเชื่อ และอาจมองว่านางเสียสติเพราะความกลัว

ต้องใช้วิธีอื่น... วิธีที่จะหยุดคนหัวรั้นอย่างบิดาได้

นางก้าวเท้าออกจากเรือนพัก มุ่งหน้าไปยังห้องหนังสือใหญ่ของจวน ทุกย่างก้าวหนักแน่นมั่นคงดั่งขุนเขา บ่าวไพร่ที่เดินสวนทางต่างก้มหน้าหลบสายตาด้วยความยำเกรง รังสีอำมหิตบางอย่างที่แผ่ออกมาจากร่างของคุณหนูใหญ่ ทำให้พวกเขารู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง ราวกับกำลังเผชิญหน้ากับพยัคฆ์ร้าย

เมื่อมาถึงหน้าห้องหนังสือ นางได้ยินเสียงบิดากำลังสั่งความบ่าวไพร่

“...เตรียมน้ำชาไว้ อีกเดี๋ยวใต้เท้าเกาจะมาพบข้า”

ใต้เท้าเกา! ไอ้คนทรยศที่แสร้งทำเป็นมิตรสหายของพ่อ! มันกำลังจะมาแล้ว

เหม่ยอันสูดลมหายใจลึก ผลักประตูห้องหนังสือเข้าไปโดยไม่รอให้ใครขานชื่อ

“ท่านพ่อ!”

เสนาบดีหลี่เงยหน้าขึ้นจากกองเอกสาร ขมวดคิ้วมุ่นเมื่อเห็นบุตรีเดินดุ่มๆ เข้ามาโดยไม่รักษากิริยา

“เหม่ยอัน! เหตุใดจึงเสียมารยาทเช่นนี้ พ่อกำลังจะรับแขก...”

“ท่านพ่อต้องปฏิเสธแขกผู้นั้นเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ!”

เหม่ยอันเอ่ยแทรกขึ้น สายตาจ้องมองบิดาเขม็งอย่างไม่ลดละ

“เหลวไหล!” เสนาบดีหลี่ตบโต๊ะเสียงดังปังจนถ้วยชาสะเทือน

“ใต้เท้าเกาเป็นสหายข้า เขาอุตส่าห์มีน้ำใจมาอวยพรเจ้า ข้าจะขับไล่เขาไปได้อย่างไร เจ้าเป็นเพียงเด็ก อย่าได้มาก้าวก่ายเรื่องของผู้ใหญ่ จงกลับไปเตรียมตัวเข้าวังเสีย!”

“ถ้าท่านพ่อยอมรับของกำนัลชิ้นนั้น... ลูกจะไม่ยอมเข้าวัง! ลูกจะยอมโขกหัวตายที่หน้าประตูจวนเดี๋ยวนี้!”

คำประกาศก้องของนางทำให้ทั้งห้องเงียบกริบ แม้แต่ ฮูหยินหลี่ มารดาของนางที่นั่งอยู่ข้างๆ ยังยกมือทาบอกด้วยความตกใจ

เสนาบดีหลี่อ้าปากค้าง มองบุตรีราวกับเห็นคนแปลกหน้า นี่ไม่ใช่เหม่ยอันที่เขาเลี้ยงดูมา... เหม่ยอันคนนั้นหัวอ่อน ว่านอนสอนง่าย และไม่เคยกล้าสบตาเขาด้วยแววตาที่ดุดันและเจ็บปวดเช่นนี้

“เจ้า... เจ้าพูดบ้าอะไรออกมา...”

เหม่ยอันเดินเข้าไปใกล้ คุกเข่าลงเบื้องหน้าบิดา แต่มิได้ก้มหน้า นางเงยหน้าขึ้นสบตาบิดา น้ำตาเม็ดใสเอ่อคลอแต่มิได้ไหลริน มันคือแววตาของผู้ที่ผ่านความตายมาแล้ว

“ท่านพ่อ... ตระกูลหลี่ของเราภักดีต่อราชบัลลังก์มาหลายชั่วคน แต่ความภักดีมิใช่เครื่องป้องกันภัยจากคมมีดของผู้ไม่ประสงค์ดี” นางเอ่ยเสียงเครือแต่ชัดเจนทุกถ้อยคำ

“เมื่อคืนลูกฝัน... ฝันเห็นท่านปู่มาเตือน ท่านปู่บอกว่า ‘ของกำนัลคืออสรพิษ รับเข้าบ้านคือความตาย’... ท่านพ่อ ท่านจะเสี่ยงชีวิตของคนทั้งตระกูล เพียงเพื่อรักษาหน้าตาทางสังคมชั่วครู่ชั่วยามอย่างนั้นหรือเจ้าคะ?”

เสนาบดีหลี่ชะงักงัน คำว่า ‘ท่านปู่’ และ ‘ความตาย’ ทำให้จิตใจที่มั่นคงของเขาสั่นไหว เขาเป็นคนกตัญญูและเชื่อเรื่องลางสังหรณ์ แต่เหตุผลทางโลกก็ยังคัดง้างอยู่

“แต่นั่นคือใต้เท้าเกา... เพื่อนรักของพ่อ...”

“ถ้าท่านปู่บอก เพื่อนรักที่ยื่นยาพิษให้ ก็คือศัตรูที่เลวร้ายที่สุด!” เหม่ยอันสวนกลับทันควัน นางลุกขึ้นยืน กางแขนขวางประตูห้องไว้

“วันนี้หากท่านพ่อยืนยันจะรับของสิ่งนั้น ก็ต้องข้ามศพลูกไปก่อน!”

บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบขาดผึง ฮูหยินหลี่เริ่มร้องไห้ เสนาบดีหลี่มองบุตรีสลับกับประตูห้อง สับสนและโกรธเกรี้ยว แต่ลึกๆ ในใจกลับเกิดความหวาดหวั่นอย่างประหลาด แววตาของลูกสาววันนี้... มันเหมือนมองทะลุเห็นอะไรบางอย่าง

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นที่หน้าเรือน พร้อมเสียงบ่าวร้องบอก

“เรียนท่านเสนาบดี... ใต้เท้าเกามาถึงแล้วขอรับ!”

เหม่ยอันหันขวับไปมองที่ประตู รอยยิ้มอำมหิตปรากฏขึ้นที่มุมปาก ริมฝีปากบางขยับเป็นคำพูดไร้เสียง ทว่าแฝงด้วยจิตสังหารอันรุนแรง มาให้ข้าเชือดถึงที่เลยนะ...

นางหันกลับมาสบตาบิดาอีกครั้ง ครานี้ไร้ซึ่งแววตาวิงวอน มีเพียงประกายตาเด็ดเดี่ยวจากดวงตาของหงส์ที่กำลังจะสยายปีก

“ท่านพ่อ... โปรดเลือกเถิดเจ้าค่ะ ระหว่างหน้าตาทางสังคมของท่าน กับลมหายใจของลูก”

เสนาบดีหลี่กำหมัดแน่น เหงื่อเม็ดโป้งผุดขึ้นกลางหน้าผาก เขามองลูกสาว... แล้วตัดสินใจ

“...ไปบอกใต้เท้าเกา” เสียงของเสนาบดีสั่นเครือเล็กน้อยแต่หนักแน่น

“ว่าข้าป่วยกะทันหัน ไม่สะดวกรับแขก... และไม่รับของเยี่ยมไข้ใดๆ ทั้งสิ้น เชิญเขากลับไป!”

เหม่ยอันผ่อนลมหายใจออกมา... ชัยชนะครั้งแรกเป็นของนาง

แต่นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้น

นางมองผ่านบานหน้าต่างแกะสลัก เห็นเงาร่างของใต้เท้าเกาที่หน้าประตูเรือนทำท่าทีฮึดฮัดขัดใจแจ้งจะมอบของกำนัลจากแดนไกลให้ได้ก่อนจะเดินจากไป...

รอก่อนเถิด... ทั้งเจ้า ทั้งซูเฟย และองค์ชายจิ้น

เกมกระดานนี้เพิ่งจะเริ่ม... และครั้งนี้ คนเดินหมากคือข้า!