LOGIN“ชุนเถา... มาช่วยข้าผลัดเปลี่ยนอาภรณ์”
น้ำเสียงของนางเยือกเย็น ทรงพลัง และเด็ดขาดอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน
“จะ... เจ้าค่ะ ชุดสีชมพูอ่อนที่เตรียมไว้...”
“ไม่!” เหม่ยอันตวาดเสียงแข็ง นางจำได้แม่นยำว่าชุดนั้นซูเฟยเป็นผู้เลือกให้ เพื่อให้นางดูอ่อนแอและจืดชืดไร้ราศีในสายตาองค์ชายจิ้น
“นำชุดสีน้ำเงินเข้มตัวนั้นมา... และมิต้องประทินโฉมให้มากความ ข้าจะไปพบท่านพ่อเดี๋ยวนี้”
“แต่... ท่านเสนาบดีสั่งว่าห้ามรบกวน ท่านกำลังเตรียมตัว...”
“ข้าบอกให้ทำ!”
ชุนเถาสะดุ้งโหยง รีบลนลานหยิบเสื้อผ้าด้วยมือไม้ที่สั่นเทา นางไม่เคยเห็นคุณหนูเป็นเช่นนี้มาก่อน แววตาคู่นั้นลึกซึ้งราวมหาสมุทรที่ซ่อนคลื่นยักษ์เอาไว้
เหม่ยอันผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว สมองประมวลผลแผนการอย่างถี่ถ้วน หากนางบอกความจริงว่าย้อนเวลามา บิดาผู้ยึดมั่นในหลักการย่อมไม่มีทางเชื่อ และอาจมองว่านางเสียสติเพราะความกลัว
ต้องใช้วิธีอื่น... วิธีที่จะหยุดคนหัวรั้นอย่างบิดาได้
นางก้าวเท้าออกจากเรือนพัก มุ่งหน้าไปยังห้องหนังสือใหญ่ของจวน ทุกย่างก้าวหนักแน่นมั่นคงดั่งขุนเขา บ่าวไพร่ที่เดินสวนทางต่างก้มหน้าหลบสายตาด้วยความยำเกรง รังสีอำมหิตบางอย่างที่แผ่ออกมาจากร่างของคุณหนูใหญ่ ทำให้พวกเขารู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง ราวกับกำลังเผชิญหน้ากับพยัคฆ์ร้าย
เมื่อมาถึงหน้าห้องหนังสือ นางได้ยินเสียงบิดากำลังสั่งความบ่าวไพร่
“...เตรียมน้ำชาไว้ อีกเดี๋ยวใต้เท้าเกาจะมาพบข้า”
ใต้เท้าเกา! ไอ้คนทรยศที่แสร้งทำเป็นมิตรสหายของพ่อ! มันกำลังจะมาแล้ว
เหม่ยอันสูดลมหายใจลึก ผลักประตูห้องหนังสือเข้าไปโดยไม่รอให้ใครขานชื่อ
“ท่านพ่อ!”
เสนาบดีหลี่เงยหน้าขึ้นจากกองเอกสาร ขมวดคิ้วมุ่นเมื่อเห็นบุตรีเดินดุ่มๆ เข้ามาโดยไม่รักษากิริยา
“เหม่ยอัน! เหตุใดจึงเสียมารยาทเช่นนี้ พ่อกำลังจะรับแขก...”
“ท่านพ่อต้องปฏิเสธแขกผู้นั้นเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ!”
เหม่ยอันเอ่ยแทรกขึ้น สายตาจ้องมองบิดาเขม็งอย่างไม่ลดละ
“เหลวไหล!” เสนาบดีหลี่ตบโต๊ะเสียงดังปังจนถ้วยชาสะเทือน
“ใต้เท้าเกาเป็นสหายข้า เขาอุตส่าห์มีน้ำใจมาอวยพรเจ้า ข้าจะขับไล่เขาไปได้อย่างไร เจ้าเป็นเพียงเด็ก อย่าได้มาก้าวก่ายเรื่องของผู้ใหญ่ จงกลับไปเตรียมตัวเข้าวังเสีย!”
“ถ้าท่านพ่อยอมรับของกำนัลชิ้นนั้น... ลูกจะไม่ยอมเข้าวัง! ลูกจะยอมโขกหัวตายที่หน้าประตูจวนเดี๋ยวนี้!”
คำประกาศก้องของนางทำให้ทั้งห้องเงียบกริบ แม้แต่ ฮูหยินหลี่ มารดาของนางที่นั่งอยู่ข้างๆ ยังยกมือทาบอกด้วยความตกใจ
เสนาบดีหลี่อ้าปากค้าง มองบุตรีราวกับเห็นคนแปลกหน้า นี่ไม่ใช่เหม่ยอันที่เขาเลี้ยงดูมา... เหม่ยอันคนนั้นหัวอ่อน ว่านอนสอนง่าย และไม่เคยกล้าสบตาเขาด้วยแววตาที่ดุดันและเจ็บปวดเช่นนี้
“เจ้า... เจ้าพูดบ้าอะไรออกมา...”
เหม่ยอันเดินเข้าไปใกล้ คุกเข่าลงเบื้องหน้าบิดา แต่มิได้ก้มหน้า นางเงยหน้าขึ้นสบตาบิดา น้ำตาเม็ดใสเอ่อคลอแต่มิได้ไหลริน มันคือแววตาของผู้ที่ผ่านความตายมาแล้ว
“ท่านพ่อ... ตระกูลหลี่ของเราภักดีต่อราชบัลลังก์มาหลายชั่วคน แต่ความภักดีมิใช่เครื่องป้องกันภัยจากคมมีดของผู้ไม่ประสงค์ดี” นางเอ่ยเสียงเครือแต่ชัดเจนทุกถ้อยคำ
“เมื่อคืนลูกฝัน... ฝันเห็นท่านปู่มาเตือน ท่านปู่บอกว่า ‘ของกำนัลคืออสรพิษ รับเข้าบ้านคือความตาย’... ท่านพ่อ ท่านจะเสี่ยงชีวิตของคนทั้งตระกูล เพียงเพื่อรักษาหน้าตาทางสังคมชั่วครู่ชั่วยามอย่างนั้นหรือเจ้าคะ?”
เสนาบดีหลี่ชะงักงัน คำว่า ‘ท่านปู่’ และ ‘ความตาย’ ทำให้จิตใจที่มั่นคงของเขาสั่นไหว เขาเป็นคนกตัญญูและเชื่อเรื่องลางสังหรณ์ แต่เหตุผลทางโลกก็ยังคัดง้างอยู่
“แต่นั่นคือใต้เท้าเกา... เพื่อนรักของพ่อ...”
“ถ้าท่านปู่บอก เพื่อนรักที่ยื่นยาพิษให้ ก็คือศัตรูที่เลวร้ายที่สุด!” เหม่ยอันสวนกลับทันควัน นางลุกขึ้นยืน กางแขนขวางประตูห้องไว้
“วันนี้หากท่านพ่อยืนยันจะรับของสิ่งนั้น ก็ต้องข้ามศพลูกไปก่อน!”
บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบขาดผึง ฮูหยินหลี่เริ่มร้องไห้ เสนาบดีหลี่มองบุตรีสลับกับประตูห้อง สับสนและโกรธเกรี้ยว แต่ลึกๆ ในใจกลับเกิดความหวาดหวั่นอย่างประหลาด แววตาของลูกสาววันนี้... มันเหมือนมองทะลุเห็นอะไรบางอย่าง
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นที่หน้าเรือน พร้อมเสียงบ่าวร้องบอก
“เรียนท่านเสนาบดี... ใต้เท้าเกามาถึงแล้วขอรับ!”
เหม่ยอันหันขวับไปมองที่ประตู รอยยิ้มอำมหิตปรากฏขึ้นที่มุมปาก ริมฝีปากบางขยับเป็นคำพูดไร้เสียง ทว่าแฝงด้วยจิตสังหารอันรุนแรง มาให้ข้าเชือดถึงที่เลยนะ...
นางหันกลับมาสบตาบิดาอีกครั้ง ครานี้ไร้ซึ่งแววตาวิงวอน มีเพียงประกายตาเด็ดเดี่ยวจากดวงตาของหงส์ที่กำลังจะสยายปีก
“ท่านพ่อ... โปรดเลือกเถิดเจ้าค่ะ ระหว่างหน้าตาทางสังคมของท่าน กับลมหายใจของลูก”
เสนาบดีหลี่กำหมัดแน่น เหงื่อเม็ดโป้งผุดขึ้นกลางหน้าผาก เขามองลูกสาว... แล้วตัดสินใจ
“...ไปบอกใต้เท้าเกา” เสียงของเสนาบดีสั่นเครือเล็กน้อยแต่หนักแน่น
“ว่าข้าป่วยกะทันหัน ไม่สะดวกรับแขก... และไม่รับของเยี่ยมไข้ใดๆ ทั้งสิ้น เชิญเขากลับไป!”
เหม่ยอันผ่อนลมหายใจออกมา... ชัยชนะครั้งแรกเป็นของนาง
แต่นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้น
นางมองผ่านบานหน้าต่างแกะสลัก เห็นเงาร่างของใต้เท้าเกาที่หน้าประตูเรือนทำท่าทีฮึดฮัดขัดใจแจ้งจะมอบของกำนัลจากแดนไกลให้ได้ก่อนจะเดินจากไป...
รอก่อนเถิด... ทั้งเจ้า ทั้งซูเฟย และองค์ชายจิ้น
เกมกระดานนี้เพิ่งจะเริ่ม... และครั้งนี้ คนเดินหมากคือข้า!
สิบเหมันต์ผันผ่าน ดั่งสายน้ำไหลหลากมิหวนคืน ต้นท้อหน้าตำหนักที่เคยเป็นเพียงกล้าไม้ บัดนี้แผ่กิ่งก้านสาขาให้ร่มเงาครึ้ม รากหยั่งลึกค้ำจุนแผ่นดินเฉกเช่นเดียวกับรากฐานแห่งราชวงศ์ณ ท้องพระโรงอันวิจิตร บรรยากาศยามเช้าเต็มไปด้วยมนต์ขลัง บนบัลลังก์มังกรทองคำ บุรุษหนุ่มวัยสิบเจ็ดชันษาในฉลองพระองค์สีเหลืองทองปักลายมังกรห้าเล็บ ประทับนั่งด้วยท่วงท่าสง่างาม พระพักตร์คมคายฉายแววปรีชาชาญ แฝงความเมตตาดุจน้ำทิพย์ชโลมใจ... ฮ่องเต้หยางเฟย มังกรหนุ่มผู้ปีกกล้าขาแข็งได้เติบโตขึ้นเป็นกษัตริย์ที่สมบูรณ์แบบแล้วม่านไม้ฉลุลายหงส์หลังบัลลังก์ถูกเลื่อนเปิดออกช้าๆ เผยร่างของ องค์หญิงเจาหยาง แม้กาลเวลาจะฝากรอยริ้วรอยไว้บนใบหน้า แต่ความงามสง่าดุจนางพญามิเคยเสื่อมคลาย “ทูลฝ่าบาท...” พระนางก้าวออกมาถวายบังคม“บัดนี้ พระองค์เพียบพร้อมด้วยวัยวุฒิและคุณวุฒิ หน้าที่ผู้สำเร็จราชการของหม่อมฉัน ได้สิ้นสุดลงอย่างสมบูรณ์แล้วเพคะ”พระนางประคองตราหยกขาวคืนแด่ฮ่องเต้หนุ่ม“ขอพระองค์ทรงปกครองแผ่นดินด้วยธรรม... หม่อมฉันขอทูลลาไ
“พี่คิดถึงเจ้า...คิดถึงแทบขาดใจ”ริมฝีปากอุ่นจัดประทับลงบนเรียวปากอิ่ม มอบจุมพิตที่อ่อนหวานทว่าลึกซึ้งดูดดื่ม อาภรณ์ถูกปลดเปลื้องออกทีละชิ้นอย่างแช่มช้า เผยผิวขาวผ่องดั่งหยกเนื้อดีสะท้อนแสงเทียน เขาก้มลงพรมจูบไปทั่วเรือนร่าง สร้างรอยตราความเป็นเจ้าของสีกุหลาบจางๆ บนผิวเนียน"เหม่ยอัน..." เสียงกระซิบของเขาแหบพร่า ชิดริมหู"พี่คิดถึงเจ้า... คิดถึงแทบขาดใจ"เขาก้มลงซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น สูดดมกลิ่นกายเฉพาะตัวของนางอย่างหิวกระหาย ก่อนจะพรมจูบไล่ลงมาตามลาดไหล่และเนินอกอิ่ม สร้างรอยตราสีกุหลาบจางๆ ไว้เป็นหลักฐานแห่งความเป็นเจ้าของ เหม่ยอันเผลอไผลไปกับสัมผัสที่ทั้งเร่าร้อนและอ่อนโยน นางแอ่นกายรับสัมผัส ปล่อยเสียงครางแผ่วเบาในลำคอเมื่อมือหนาของเขาลูบไล้ไปทั่วเรือนร่างอย่างรู้ใจไป๋อวี้ปลดเปลื้องอาภรณ์ของตนออก เผยให้เห็นแผงอกกว้างและมัดกล้ามเนื้อที่ตึงแน่นจากการกรำศึก เขาทาบทับลงมาอีกครั้ง ผิวเนื้อที่เปลือยเปล่าสัมผัสกัน ก่อให้เกิดความร้อนรุ่มที่แผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย"พี่จะมอบความอบอุ่นให้เจ้าเอง..."มือหนาเลื่อนต่ำลงมาสัมผัส
สายลมบูรพาพัดหวนคืน นำพาไออุ่นแห่งวสันตฤดูมาเยือนแผ่นดินต้าเยี่ยนกลีบดอกท้อปลิวว่อนไปทั่วหุบเขา ส่งกลิ่นหอมจรุงใจกลบกลิ่นคาวเลือดที่เคยคละคลุ้ง สามเดือนในยามสงคราม ยาวนานดั่งสามชั่วอายุคนสำหรับผู้รอคอย ในที่สุด ธงทิวสีแดงชาดก็โบกสะบัดเหนือประตูเมือง ประกาศชัยชนะของ'ทัพพยัคฆ์'ที่กึกก้องไปทั่วหล้าบนกำแพงเมืองสูงตระหง่าน เหม่ยอันในอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ขลิบทองยืนสงบนิ่ง ชายเสื้อสะบัดพลิ้วตามแรงลม สายตาจับจ้องเส้นขอบฟ้าที่ไกลลิบ“มาแล้วเจ้าค่ะ...” ชุนเถาตะโกนด้วยความตื่นเต้น“ธงพยัคฆ์...พวกเขากลับมาแล้ว”ที่ปลายสุดของเส้นทาง กองทัพม้าศึกนับหมื่นปรากฏกายขึ้นดั่งคลื่นทะเลสีดำทะมึน ฝุ่นตลบอบอวลมิอาจบดบังบารมีของแม่ทัพผู้เกรียงไกรไป๋อวี้ในชุดเกราะเงินยวงสะท้อนแสงตะวันเจิดจ้า ควบอาชาสีนิลนำทัพเข้ามาด้วยท่วงท่าสง่าผ่าเผย ใบหน้าคมคายกรำแดดฝนดูดุดันขึ้นหลายส่วน ทว่าดวงตาสีนิลลึกล้ำคู่นั้น...ยังคงทอประกายอบอุ่นดั่งแสงแรกของวัน ยามสบประสานกับดวงตาของนางเขาชักม้าหยุดที่หน้าประตูเมื
ไฟสงครามชายแดนเหนือโหมกระหน่ำรุนแรงดั่งเพลิงโลกันตร์ กองทัพม้าเผ่าเป่ยเยี่ยนเชี่ยวชาญภูมิประเทศทุ่งหญ้าดุจปีศาจลม ทำให้ทัพต้าเยี่ยนต้องเผชิญศึกหนักที่ยืดเยื้อ ทว่าภายในกำแพงเมืองหลวง แม้ไร้เสียงดาบปะทะ... แต่ 'ศึกปากท้อง' และ 'ศึกความมั่นคง' กลับรดต้นคอผู้คนมิแพ้กันเมื่อแม่ทัพใหญ่อย่างไป๋อวี้ต้องออกศึกค้ำจุนแผ่นดิน ภาระหนักอึ้งในการพยุงเสาหลักของเมืองหลวง จึงตกอยู่บนบ่าบอบบางของ ฮูหยินตราตั้งหลี่เหม่ยอันเหม่ยอันนั่งสงบนิ่งบนเก้าอี้ไม้สลักลายหงส์กลางโถงว่าราชการ อาภรณ์สีม่วงเข้มปักลายหงส์ทองขับเน้นสง่าราศี เบื้องหน้าคือกองบัญชีและฎีกาที่กองพะเนิน“ฮูหยินขอรับ...” หัวหน้ากรมพาณิชย์ก้าวเข้ามารายงานด้วยสีหน้ากังวล“ราคาข้าวสารและเกลือพุ่งสูงสามเท่า พ่อค้าอ้างสงครามทำให้ขนส่งยากลำบาก ราษฎรเริ่มอดอยากและก่อจลาจลแล้วขอรับ”เหม่ยอันจรดพู่กันค้างไว้ นัยน์ตาหงส์ตวัดมองคมกริบ“ขนส่งลำบากเยี่ยงนั้นหรือ เส้นทางเสบียงหลักอยู่ทิศทักษิณ สงครามอยู่ทิศอุดร... มันจะลำบากได้อย่างไร”นางวางพู่กันลงเสียงหนัก เดินไปหยุดหน้าแผนที่เมืองหลวง“พวกเหลือบไรแผ่นดิน... ฉวยโอกาสขูดเลือดเนื้อราษฎรยามบ้านเมืองมีภัย”
เขาเชยคางนางขึ้น ประทับจูบดูดดื่มลงบนริมฝีปาก เป็นจูบที่ผนึกวิญญาณสองดวงให้หลอมรวมเป็นหนึ่ง ไป๋อวี้อุ้มนางวางลงบนเตียงกว้าง วางนางลงอย่างทะนุถนอม ม่านมุ้งสีแดงถูกปลดลง“คืนนี้... เจ้าเป็นของพี่ และพี่เป็นของเจ้า... ตราบชั่วลมหายใจ”ค่ำคืนแห่งมงคลฤกษ์ดำเนินไปอย่างหอมหวานและเร่าร้อนดั่งไฟสุมขอน เสียงกระซิบรักดังก้องท่ามกลางเสียงลมหายใจที่สอดประสานกันเป็นหนึ่งเดียว ไป๋อวี้บรรจงประทับจูบไล่ลงไปตามเรือนร่างบอบบางอย่างทะนุถนอมและโหยหา ราวกับต้องการสำรวจทุกตารางนิ้วของสตรีที่เขาเฝ้ารอมาข้ามภพข้ามชาติมือหนาค่อยๆ ปลดเปลื้องอาภรณ์ชิ้นสุดท้ายออกไปดุจการลอกกลีบบุปผา เผยให้เห็นผิวพรรณขาวผ่องดั่งหยกเนื้อดีที่สะท้อนแสงเทียนวูบไหว สัมผัสอุ่นร้อนลูบไล้ไปทั่วสรรพางค์กาย ปลุกเร้าให้ไฟปรารถนาลุกโชนปลายนิ้วเรียวยาวของเขาลากไล้ไปตามหน้าท้องแบนราบ ก่อนจะแตะสัมผัสลงยังจุดอ่อนไหวที่สุด ปลุกเร้าให้เกสรดอกไม้ฉ่ำน้ำเพื่อเตรียมพร้อมรับการมาเยือน“อ๊า...” เสียงครางหวานหูเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากบาง เมื่อความวาบหวามแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กายไป๋อวี
เสียงประทัดกึกก้องกัมปนาทขับไล่ภยันตราย ท้องนภาเหนือวังหลวงถูกแต้มระบายด้วยสีแดงฉานจากโคมมงคลนับหมื่นที่ลอยล่องประหนึ่งดวงดาราบนพื้นพิภพ ขบวนรับเจ้าสาวทอดยาวดุจพญามังกรทองเลื้อยผ่านใจกลางนครหลวง กลีบบุปผาโปรยปรายลงมาจากระเบียงเรือนราษฎร ดั่งสายฝนทิพย์อำนวยพร วันนี้... ต้าเยี่ยนร่วมเฉลิมฉลองมงคลสมรสพระราชทานแห่งทศวรรษ ระหว่างอัครมหาเสนาบดี ไป๋อวี้ และฮูหยินตราตั้ง หลี่เหม่ยอันภายในเกี้ยวแปดคนหามที่โยกไหวแผ่วเบา เหม่ยอันลูบไล้อาภรณ์สีแดงเพลิงปักลาย 'หงส์คู่มังกร' ด้วยดิ้นทองคำบริสุทธิ์ ผ้าคลุมหน้าสีแดงชาดบดบังทัศนียภาพเบื้องหน้า ทว่ามิอาจปิดกั้นเสียงหัวใจที่เต้นระรัวดั่งกลองศึก“ถึงแล้วเจ้าค่ะ...”เสียงชุนเถากระซิบ เกี้ยวถูกวางลงอย่างนิ่มนวล ปลายม่านถูกเลิกขึ้น มือหนาที่แสนคุ้นเคยยื่นเข้ามา“เหม่ยอัน... พี่มารับเจ้าแล้ว”น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เปี่ยมด้วยความรักลึกซึ้ง ขับไล่ความประหม่าให้มลายสิ้น เหม่ยอันวางมือลงบนฝ่ามืออุ่นหนา สัมผัสนั้นแผ่ซ่านความมั่นคงเข้าสู่ดวงใจ ไป๋อวี้ในชุดมงคลสีแดงเข้มขับเน้นให้ดูสง่างามดุจเทพบุตรหยก ใบหน้า







