บทที่ 3(1)

ฟลายด์ตื่นมาพร้อมกับอาการปวดหัว ความมึนเมาจากฤทธิ์แอลกอฮอล์เมื่อคืน ทำให้ทุกอย่างกำลังหมุนคว้าง ดวงตาปรือ รู้สึกถึงความร้อนอบอ้าว ก่อนถีบผ้าห่มผื่นหนาออกจากตัวอย่างไม่ใยดี ก่อนจะพลิกตัวนอนตะแคงหลับตาลงต่อ

ครืด ครืด

เสียงโทรศัพท์บนหัวเตียงสั่นไม่หยุด ทำให้ฟลายด์สะดุ้งตื่น พยายามผงกศรีษะอันหนักอึ้งออกจากหมอนนุ่ม ๆ มือควานหาโทรศัพท์ในสภาพหัวฟู ๆ มืออีกข้างเสยผมที่ปรกใบหน้าออกให้พ้นจากสายตา

(“ฟลายด์! อยู่เชียงใหม่ใช่ไหม?”) เสียงแหลมปรี้ดแทรกออกมาจากโทรศัพท์

“อืม… คราย…” ฟลายด์ตอบกับเสียงยานคาง

(“นี่แกจำพี่สาวคนสวยไม่ได้เหรอ”) เสียงแวดออกมาจากโทรศัพท์ไม่ต้องสืบก็รู้ว่าเป็นใคร

พี่เฟิร์น ลูกสาวป้าสุณิษาพี่สาวของแม่เธอนั่นเอง

“ตอนแรกจำไม่ได้ ตอนนี้จำได้แล้ว”

(“ดีเลย วันนี้เก็บกระเป๋าเสื้อผ้ามาที่บ้านพี่เลยนะ มาเชียงใหม่ทั้งที แต่ทำไมไปเช่าโรงแรมนอน บ้านพี่ก็มีที่นอนเยอะแยะ จะไปเปลืองตังเช่าโรงแรมอยู่ทำไม”)

“ก็มาเที่ยวกับเพื่อน เกรงใจ มีอะไรอีกไหม คนจานอน”

(“มี พรุ่งนี้มาเฝ้าร้านให้หน่อยนะ จะไปรับแต่วันนี้ตอนบ่ายมาพบลูกค้าแทนพี่ด้วยพี่มีธุระต้องไปจัดการ อย่าลืมดูเวลาด้วยนะ”)

“ด้าย” หา! อะไรนะ จะได้ไปเฝ้าร้านน้ำหอม เธอมาพักผ่อนนะไม่ได้มาทำงาน

ตู๊ด ตู๊ด สายถูกตัดไปเรียบร้อยไม่รอให้เธอได้แก้ตัวเลย ฟลายด์ทิ้งหัวลงหมอนนอนกอดผ้าห่มหลับต่อไป

แบงค์ตื่นนอนมาเปิดร้านตั้งแต่หกโมงเช้า ถึงเขาจะดื่มหนักแค่ไหน เขาก็ไม่ปล่อยให้ตัวเองนอนจมอยู่บนที่นอน และอีกไม่กี่วันก็ใกล้จะถึงวันเกิดน้องสาวคนเดียวของเขาแล้วด้วย เขาจะต้องไปหาซื้อของขวัญเตรียมเซอร์ไพร์สเธอ

ตั้งแต่พ่อกับแม่จากไป เขาก็เป็นที่พึ่งหนึ่งเดียวให้กับน้องสาว ส่วนพี่ชายกับพี่สาวทุกคนต่างไปมีครอบครัวเป็นของตัวเอง นาน ๆ ที ถึงจะมีเวลากลับมาเจอหน้ากัน

เขาไม่เคยให้น้องสาวของเขาต้องมาลำบาก แม้แต่เรื่องทำงานบ้าน ทำกับข้าว เขาก็ไม่เคยให้น้องสาวเขาทำ แบงค์ดูแลน้องสาวเหมือนไข่ในหิน ถึงแม้ว่าเธอจะบรรลุนิติภาวะแล้วก็ตาม

ทุกครั้งที่ทะเลาะกัน น้องสาวเขาชอบร้องไห้คิดถึงพ่อแม่ พอเห็นน้ำตาของเด็กน้อยที่เขาเลี้ยงดูมา เขาก็ต้องใจอ่อนทุกที จนทุกวันนี้น้องสาวของเขาแทบจะทำอะไรไม่เป็นเลย ถ้าเกิดวันหนึ่งเธอจะต้องไปมีครอบครัว เขาก็กลัวว่าครอบครัวสามีของเธอจะรับที่เธอเป็นได้ไหม

แบงค์เลื่อนหาร้านน้ำหอมรุ่นลิมิเต็ดที่เป็นของนำเข้าที่หายากมาก ๆ ส่วนมากราคาแพง แล้วจะไม่ค่อยมีร้านไหนนำเข้ามา พอนำเข้ามาก็มีของน้อย

จนเขาไปเจอร้านนำเข้าน้ำหอมราคาแพงที่หายาก มีแต่รุ่นลิมิเต็ดเท่านั้น เขาก็ทักข้อความเข้าไปสอบถามที่หน้าแฟนเพจของร้าน แต่ก็ไม่มีข้อความตอบกลับมาสักข้อความ

“ร้านก็ดูใหญ่ ดูดี ไม่น่าจะไม่มีแอดมินทำงานอยู่หรอกมั้ง” แบงค์พึมพำอยู่คนเดียว

วันนี้เป็นวันหยุดดิวมาเข้าฟิตเนสตั้งแต่เช้า ทั้ง ๆ ที่เมื่อคืนนี้ก็เมาเหมือนหมา แต่พอเช้ามากลับมีแรงมาเข้าฟิตเนส บังเอิญมาเห็นแบงค์กำลังเลื่อนหา เข้าไปส่องเพจร้านน้ำหอมเข้าพอดี

“พี่แบงค์อยากได้น้ำหอมร้านนี้เหรอพี่ ผมได้ข่าวว่าเจ้าของร้านสวยมาก ขาวมาก ถ้าพี่จะไปร้านนี้ผมขอไปด้วยคนนะพี่”

แบงค์ละสายตาจากหน้าจอ เงยหน้าขึ้นมองดิวด้วยความสงสัย

“รู้จักร้านนี้ป่ะ หาเบอร์โทรเจ้าของร้านให้หน่อยสิ พี่ทักแชทไปในเพจไม่มีคนตอบ”

“เดี๋ยวผมจัดให้พี่”

ดิววิ่งหน้าตาตื่นมาหาแบงค์ที่ร้าน “พี่แบงค์” ดิวโชว์โทรศัพท์ในมือให้แบงค์ดูด้วยความดีใจ

“ผมหาเจอแล้วพี่ เบอร์เจ้าของร้านคนสวย”

“เอามาดูสิ”

แบงค์โทรหาเจ้าของร้านน้ำหอม พูดคุยสอบถามน้ำหอมที่ต้องการ และนัดดูของกันวันนี้บ่ายโมงที่ร้าน ถ้าเป็นแบบที่ตรงใจก็รับของไปเลย

เวลาล่วงเลยไปเกือบบ่ายคล้อยแล้ว ร่างเล็กที่นอนมุดอยู่ใต้ผ้าห่มก็ยังไม่ยอมขยับเขยื้อน ต่อให้ร่างกายจะเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อไหลอาบเต็มแผ่นหลังก็ตาม จนสัมผัสได้ถึงความเหนียวเหนอะหนะ

มีงูใหญ่ตัวสีเขียวมารัดตัวเธอเอาไว้แน่น งูตัวนั้นใหญ่มาก แล้วค่อย ๆ แปลงร่างกลายเป็นผู้ชายกล้ามโต

ฟลายด์สะดุ้งตื่นขึ้นจากที่นอน เหมือนถูกกระชากออกจากห้วงความฝัน ฝันร้ายยังตามหลอกหลอน จนลมหายใจหอบถี่ ร่างกายสั่นสะท้านเล็กน้อย มือรีบกำผ้าห่มแน่นราวกับมันเป็นสิ่งเดียวที่พอจะยึดเหนี่ยวได้ ก่อนจะยันกายลุกขึ้นนั่งอย่างเชื่องช้า

เธอยกมือกุมขมับ ศีรษะที่หนักอึ้ง เส้นผมยุ่งเหยิงปรกแก้มเหมือนคนเพิ่งผ่านศึกหนัก ผิวหน้าที่เคยสดใสตอนนี้ซีดเซียวกว่าปกติ แววตาดูเลื่อนลอย คล้ายโลกทั้งใบกำลังหมุนซ้อนทับกัน

“ปวดหัวเป็นบ้าเลย นี่มันกี่โมงแล้วเนี่ย” ฟลายด์พึมพำกับตัวเอง ก่อนจะควานหาโทรศัพท์มาดูเวลา