บทที่ 23

มุมมองของเอเดน

มีความเงียบเว้นช่วงไปอีกครู่หนึ่ง

ริชาร์ดเป็นทนายความให้ผมมาหกปีแล้วเขารู้ดีถึงความแตกต่างระหว่างช่วงเวลาที่ผมตัดสินใจเด็ดขาดแล้ว กับช่วงเวลาที่ผมยังเปิดรับฟังความคิดเห็น

"ผมจะส่งร่างเอกสารให้คุณพักนี้นะครับ" เขาเอ่ย

ผมกดวางสายแล้วนั่งอยู่ในรถต่ออีกพักใหญ่

เรื่องกองทุนทรัสต์มันอยู่ในความคิดของผมมาตั้งแต่ตอนที่ได้รับรายงานฉบับสมบูรณ์ใบแรกจากนักสืบแล้ว

ลูซีต้องใส่รองเท้ามือสอง ในขณะที่ผมจ่ายเงินค่าห้องสวีทในโรงแรมคืนละหนึ่งแสนสามหมื่นสองพันบาท

โรซี่ต้องทำงานถึงสองอย่างในอาคารเดียวกับที่ผมใช้พักอาศัย

มันมีความตลกร้ายที่ยากจะข่มใจให้รับไหวซ่อนอยู่ในเรื่องนี้ และผมก็แบกรับความรู้สึกนั้นติดตัวมาตลอด นับตั้งแต่เข้าใจอย่างถ่องแท้ว่าตัวเองกำลังมองดูอะไรอยู่

ผมไม่สามารถหมุนเวลากลับไปได้... ผมเข้าใจเรื่องนั้นดี ผมไม่สามารถอยู่ตรงนั้นในก้าวแรกของแก คำพูดคำแรกของแก วันแรกในการไปโรงเรียนของแก หรือในทุกๆ ช่วงเวลาเล็กๆ น้อยๆ นับแสนนับล้านที่ประกอบกันขึ้นมาเป็นวัยเด็กของคนคนหนึ่ง

ช่วงเวลาเหล่านั้นหลุดลอยหายไปหมดแล้ว

พวกมันเกิดขึ้นในห้องที่ผมไม่ได้มีตัวตนอยู่ตรงนั้น และผมจะไม่มีวันได้พวกมันกลับคืนมา ไม่ว่าผมจะมีเงินมากมายแค่ไหน จะจ้างทนายความได้กี่คน หรือจะไปปรากฏตัวที่สวนสาธารณะตรงเวลาพร้อมกับสวมกางเกงยีนส์ที่สมบูรณ์แบบสักกี่ครั้งก็ตาม

สิ่งเดียวที่ผมทำได้ในตอนนี้ คือการทำให้แน่ใจว่าลูซีและโรซี่จะมีอนาคตที่มั่นคง ทำให้แน่ใจว่าจะไม่มีหนังสือแจ้งเตือนขับไล่ฉบับถัดไปส่งมาถึงอีก ทำให้ลูซีเติบโตขึ้นมาโดยรู้ว่าอนาคตของแกไม่ได้ขึ้นอยู่กับรายได้ประจำเดือนของโรซี่เพียงคนเดียว แม้ว่าโรซี่จะสามารถกัดฟันประคบประคองมันมาได้ด้วยการทำงานสองอย่างก็ตาม

มันไม่เหมือนกับการได้อยู่ตรงนั้นหรอก... ไม่มีอะไรทดแทนการได้อยู่ตรงนั้นได้ทั้งนั้น

แต่มันคือสิ่งเดียวที่ผมสามารถลงมือทำได้จริงๆ ในตอนนี้... ผมขับรถกลับไปที่โรงแรม

ผมสั่งอาหารมา แต่แทบไม่ได้แตะมันเลย จากนั้นก็เปิดหน้าจอโน้ตบุ๊กขึ้นมา ในช่องค้นหา ผมพิมพ์คำว่า: พัฒนาการเด็กวัยทารกปีแรก

หน้าเว็บที่ปรากฏขึ้นมาคือหนึ่งในเว็บหมวดหมู่พ่อแม่และเด็ก ที่มีสีสันสดใสพร้อมรูปถ่ายของเด็กทารกในแต่ละช่วงวัยพัฒนาการ

ผมค่อยๆ ไล่อ่านอย่างช้าๆ ศูนย์ถึงสามเดือน สามถึงหกเดือน หกถึงเก้าเดือนเก้าถึงสิบสองเดือน รอยยิ้มแรกของเด็กทารกมักจะปรากฏขึ้นในช่วงเวลาระหว่างสัปดาห์ที่หกถึงแปด

หน้าเว็บอธิบายว่านั่นคือหนึ่งในช่วงเวลาที่สำคัญที่สุดในการสร้างสายสัมพันธ์ระหว่างพ่อแม่และลูก เป็นรูปแบบหนึ่งของการสื่อสาร เป็นวิธีที่ทารกใช้ยืนยันว่าพวกเขารับรู้การมีตัวตนอยู่ตรงนั้น

ผมไม่ได้อยู่ตรงนั้น... ในยามที่ลูซียิ้มเป็นครั้งแรก

ผมอ่านต่อ... เสียงหัวเราะแรก มักจะเกิดขึ้นช่วงสามหรือสี่เดือน การเอื้อมมือไขว่คว้าสิ่งของเป็นครั้งแรก การจดจำใบหน้าที่คุ้นเคยได้เป็นครั้งแรก การลุกขึ้นนั่งได้เองโดยไม่มีคนช่วยเป็นครั้งแรก การเหนี่ยวรั้งตัวเองลุกขึ้นยืนโดยใช้อย่างอื่นช่วยพยุงเป็นครั้งแรก

หน้าเว็บนั้นระบุข้อมูลไว้ละเอียดและเป็นระเบียบเรียบร้อยมาก ผมอ่านซ้ำในทุกๆ หัวข้อถึงสองรอบ

คำพูดคำแรกของเด็กๆ มักจะเกิดขึ้นช่วงอายุระหว่าง 10 ถึง 14 เดือน ส่วนใหญ่มักเป็นคำว่า "มาม่า" หรือคำที่ใกล้เคียง บางครั้งก็เป็นชื่อของพี่น้องหรือสัตว์เลี้ยง มักจะเป็นคำไหนก็ตามที่พวกเขาได้ยินบ่อยที่สุด

คำพูดคำแรกของลูซีไม่ใช่ชื่อของผม... และมันไม่มีทางเป็นไปได้อยู่แล้ว แกไม่รู้จักแม้กระทั่งชื่อของผมด้วยซ้ำในช่วงหกปีแรกของชีวิตแก

ผมเอนหลังพิงเก้าอี้แล้วจ้องมองเพดานห้อง ผมไม่สามารถครอบครองจุดเริ่มต้นนั้นได้... นั่นคือความจริงอันแสนเรียบง่าย จุดเริ่มต้นนั้นเป็นของโรซี่ ผู้ที่เคยวางตัวอยู่ตรงนั้นเพียงลำพังในทุกๆ ช่วงเวลา และเป็นของลูซี ผู้ที่ผ่านพ้นมันมาโดยไม่เคยรู้เลยว่าควรจะมีใครอีกคนอยู่ตรงนั้นด้วย

จุดเริ่มต้นมันจบลงไปแล้ว... และมันไม่ได้เป็นของผม

สิ่งเดียวที่ผมมีในตอนนี้คือ ปัจจุบัน... วันพุธที่จะถึงนี้ แล้วก็การเข้าเยี่ยมในครั้งถัดไป และครั้งต่อๆ ไปหลังจากนั้น

การสะสมช่วงเวลาอย่างช้าๆ ที่สักวันหนึ่งอาจกลายเป็นสิ่งที่ลูซีนึกถึง ในฐานะช่วงเวลาวัยเด็กของแกที่มีพ่ออยู่เคียงข้าง

มันอาจจะไม่เหมือนเดิม แต่มันคือทั้งหมดที่ผมมี และผมก็จะไม่ยอมปล่อยให้มันสูญเปล่าไปเลยแม้แต่นาทีเดียว

ผมคิดถึงท่าตะเบ๊ะนั่น... คิดถึงภาพที่แกยืนอยู่ตรงนั้น มือแตะหน้าผาก คางเชิดขึ้น สีหน้าจริงจังสงบนิ่ง เด็กตัวเล็กๆ คนนั้นที่มีดวงตาเหมือนผม และมีความแข็งแกร่งเหมือนแม่ของแก เด็กที่ไม่เคยรู้เรื่องราวอะไรเลยเกี่ยวกับทุกสิ่งที่นำพาเราทั้งสามคนมาพบกัน ณ สนามเด็กเล่นแห่งนั้นในเช้าวันเสาร์

ผมคิดถึงความหมายของการที่แกทำมันโดยไม่ลังเลเลยสักนิด... โดยไม่ต้องสงสัยเลยว่ามันเป็นสิ่งที่ถูกต้องที่จะทำหรือไม่ แกตัดสินใจแล้วว่ามันคือสิ่งที่ถูกต้อง และแกก็ทำมันลงไปทันที

แกอายุแค่หกขวบ... แต่กลับมีความมั่นใจในตัวเองยิ่งกว่าตัวผมในวัยยี่สิบเจ็ดเสียอีก

ผมยิ้มออกมา ยิ้มให้เพดานห้องสวีทในโรงแรม... มันเป็นครั้งแรกในรอบเวลาที่ยาวนานเหลือเกิน ที่ผมได้ยิ้มออกมาในยามที่ไม่มีใครคอยจ้องมอง