บทที่ 7

มุมมองของเอเดน

เธอยังไม่ได้หยิบถุงมือทำความสะอาดกลับไปสวม ถุงมือยางสีเทาอ่อนข้างนั้นวางกองอยู่บนโต๊ะระหว่างเราสองคน สภาพถกกลับด้านตรงจุดที่เธอเพิ่งกระชากมันออกอย่างรีบร้อน ด้วยเหตุผลบางอย่างที่ฉันเองก็อธิบายไม่ได้... ฉันไม่สามารถละสายตาไปจากถุงมือคู่ นั้นได้เลย

โรซาลี รุสโซเคยเป็นเด็กสาวที่ชอบนั่งวาดภาพอันวิจิตรตระการลงบนกระดาษด้วยดินสอแท่งละ20 บาท แต่มาตอนนี้ เธอกลับต้องหาเลี้ยงชีพด้วยการทำความสะอาดห้องพักในโรงแรม

เธอสวมชุดยูนิฟอร์มที่มีโลโก้ของคนอื่นปักทับอยู่เหนือตำแหน่งหัวใจ ผิวบริเวณข้อนิ้วมือของเธอทั้งแดงและแห้งแตก

เธอมองหน้าฉันราวกับว่าฉันคือสิ่งที่เลวร้ายที่สุดเท่าที่เคยเกิดขึ้นในชีวิตของเธอ... บางทีฉันอาจจะเป็นแบบนั้นจริงๆ

เธอเปิดเผยร่องรอยแห่งความเหน็ดเหนื่อยอย่างปิดไม่มิด รอยหมองคล้ำทาบทับอยู่ใต้ดวงตาคู่สวย ไม่ใช่ความอ่อนล้าประเภทที่เกิดจากการนอนอดนอนแค่คืนเดียว แต่เป็นความเหนื่อยล้าที่แลกมาด้วยการแบกรับภาระหนักหน่วงเกินตัวมาเป็นเวลาหลายปี

มือของเธอสั่นเทาไม่เลิกนับตั้งแต่หยิบโทรศัพท์ของฉันขึ้นไปดู

เธอยังคงงดงาม... ข้อนั้นไม่ได้เปลี่ยนไปเลยสักนิด

"ฉันอยากทำความรู้จักกับลูก" ฉันเอ่ยขึ้น "และฉันอยากให้เธอเข้าใจว่า... ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อทำให้ชีวิตของเธอต้องลำบากขึ้น"

คำพูดพวกนั้นหลุดออกจากปากฉันด้วยน้ำเสียงที่กระด้างเกินกว่าที่ตั้งใจไว้

สันกรามของเธอเกร็งแน่นและเชิดคางขึ้นในท่าทางที่คุ้นเคย ราวกับว่าเธอกำลังตั้งรับและเตรียมพร้อมปะทะกับบางสิ่งโดยปฏิเสธที่จะยอมให้มันมาทำลายเธอลงได้

"คุณอยากทำความรู้จักกับแกงั้นเหรอ?" เธอทวนคำช้าๆ

"ใช่"

"คุณไม่ได้อยู่ตรงนั้นตอนที่แกเกิด คุณไม่ได้อยู่เห็นก้าวแรกของแก ไม่เคยได้ยินคำพูดแรกของแก และไม่ได้อยู่ตรงนั้นในเวลาที่แกตื่นขึ้นมาด้วยความกลัวกลางดึก"

เธอก้าวเข้ามาใกล้... ใกล้เสียจนฉันแทบจะสัมผัสได้ถึงรังสีความโกรธเกรี้ยวที่แผ่ออกมาจากตัวเธอ

"เงียบหายไปตั้งเจ็ดปี แล้วจู่ๆ ก็มาปรากฏตัวที่ทำงานของฉัน แถมยังบอกว่ามีคนไปแอบถ่ายรูปแม่ลูกสาวของฉันเนี่ยนะ" เสียงหัวเราะเยาะอย่างขมขื่นหลุดออกมาจากลำคอของเธอ "คุณเนี่ยนะอยากทำความรู้จักกับแก?"

ดวงตาของเธอฉายประกายกร้าว

"คุณเอาความกล้ามาจากไหนกัน?"

น้ำเสียงของเธอเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ

"แล้วคุณกล้าดียังไงมายืนอยู่ตรงนี้ แล้วบอกฉันว่าไม่ได้มาเพื่อก่อเรื่อง?"

"ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าแกมีตัวตนอยู่บนโลกนี้!"

"เพราะฉันตั้งใจทำให้คุณไม่รู้น่ะสิ!"

สายตาของเธอจ้องสบตาฉันไม่คลาดเคลื่อน

"นั่นคือการตัดสินใจของฉัน ฉันเลือกมันแล้วในตอนนั้น และฉันก็จะเลือกทำแบบเดิมอีกครั้ง"

"แกอายุหกขวบแล้วนะ"

"ฉันรู้ว่าลูกอายุเท่าไหร่!"

นิ้วมือของเธอกางออกกุมขอบโต๊ะไว้แน่น ราวกับว่าต้องการยึดจับบางสิ่งที่มั่นคงเอาไว้

"เพราะฉันอยู่ตรงนั้นมาตลอด!"

"แต่ฉันไม่ได้อยู่ไง!"

น้ำเสียงของฉันเริ่มห้าวระกรรและแข็งกร้าว ฉันจึงบังคับตัวเองให้ลดเสียงลงต่ำ

"นั่นแหละคือปัญหา โรซาลี... ฉันไม่ได้อยู่ตรงนั้น ไม่ใช่เพราะฉันเลือกที่จะไม่อยู่ แต่เป็นเพราะเธอทำทุกทางเพื่อให้แน่ใจว่าฉันจะไม่มีวันหาเธอเจอต่างหาก"

แววตาบางอย่างแวบผ่านใบหน้าของเธอ ไม่ใช่ความรู้สึกผิด... แต่มันซับซ้อนยิ่งกว่านั้นมาก

เธอยืดตัวตรงขึ้นกะทันหันจนเก้าอี้ส่งเสียงครูดไปกับพื้น

"คุณคิดว่ามันง่ายนักเหรอ?"

มือขวาของเธอละออกจากโต๊ะ แล้วหยุดค้างอยู่กลางอากาศ ราวกับมีความคิดบางอย่างแล่นเข้ามาฉุดมันไว้

"คุณคิดว่าฉันสนุกนักหรือไงที่ต้อง..."

เธอหยุดพูดไปดื้อๆ แล้วสูดลมหายใจเข้าลึกๆ

"ไม่... คุณไม่มีสิทธิ์มาโยนความผิดให้ฉันกลายเป็นตัวร้ายในเรื่องนี้"

น้ำเสียงของเธอสั่นเครือ

"คุณต่างหากที่เป็นคน..."

เธอชะงักคำพูดไว้อีกครั้ง ริมฝีปากเม้มเข้าหากันแน่น

ฉันไม่ได้ขยับตัวเลย ฉันใช้เวลาเจ็ดปีในการจินตนาการถึงห้วงเวลานี้ และพอมาถึงตรงนี้จริงๆ ฉันกลับไม่รู้เลยว่าตัวเองควรจะอยู่ในบทบาทไหนกันแน่... ฉันคือผู้ชายที่มาขอร้องให้อภัย หรือผู้ชายที่มาทวงถามหาคำตอบกันแน่?

"ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อจะพรากแกไปจากเธอนะ" ฉันพูดออกไป

เธอหัวเราะออกมา มันเป็นเสียงหัวเราะสั้นๆ ไร้ซึ่งความขบขัน ที่กังวานไปทั่วห้องประชุม

"ไม่อย่างนั้นเหรอ?"

"ไม่"

"ถ้าอย่างนั้นทั้งหมดนี้คืออะไรกันล่ะ?" เธอเค้นถาม "คุณต้องการอะไรกันแน่? สิทธิเลี้ยงดูสลับสัปดาห์เหรอ? รูปถ่ายที่โรงเรียนเหรอ? หรือคุณอยากให้ฉันไปอธิบายกับเด็กหกขวบว่า ทำไมจู่ๆ พ่อของแกถึงได้โผล่หน้ามา ทั้งๆ ที่แกไม่เคยเห็นหน้าคุณมาก่อนเลยในชีวิต?"

"ฉันอยากเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของลูก"

ฉันค่อยๆ ลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ ระมัดระวังไม่ให้ทำให้เธอตกใจ

"แกสมควรได้รับรู้ว่าตัวเองมาจากไหน"

"พ่อของแก..." เธอแทบจะพ่นคำนี้ออกมาด้วยความขยะแขยง

"คุณเพิ่งจะมาเป็นพ่อแกได้ประมาณสี่สิบนาทีนี้เองนะ"

"ฉันเป็นพ่อของแกมาตั้งแต่คืนที่เราอยู่ด้วยกันแล้ว"

ฉันลดระยะห่างระหว่างเราสองคนลงไปอีก

"ฉันแค่ไม่เคยรู้มาก่อนว่าแกมีตัวตนอยู่"

เธอก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว จนกระทั่งไหล่กระทบเข้ากับผนังห้อง

"คุณบอกว่าคุณไม่ได้มาที่นี่เพื่อก่อเรื่องใช่ไหม"

น้ำเสียงของเธอลดต่ำลง จนกลายเป็นเพียงเสียงกระซิบ

"ตกลงว่าคุณจะฟ้องศาลเอาผิดฉันหรือเปล่า?"

"ก็อาจจะ"

ฉันเว้นจังหวะไปนิด

ความตึงเครียดระหว่างเราตึงเปรี้ยะราวกับสายไฟฟ้าที่มีกระแสไฟวิ่งผ่าน

"แต่ฉันไม่อยากทำแบบนั้นหรอกนะ"

ฉันจ้องมองสายตาของเธอ

"ฉันอยากให้เราหาทางออกร่วมกันโดยไม่ต้องใช้ทนายความ"

"เพื่อเห็นแก่ลูกของเรา"

เธอจ้องมองฉันอยู่นานแสนนาน บางอย่างเคลื่อนไหวอยู่ในดวงตาสีเข้มคู่นั้น มันไม่ใช่ความกลัวหรือความโกรธ แต่เป็นความเหน็ดเหนื่อย... ความล้าลึกที่เหมือนจะประคองร่างของเธอให้ยืนตรงอยู่ได้เพียงเพราะความคุ้นชินเท่านั้น

"เพื่อแก..." เธอเอ่ยเสียงเบา

"ใช่... เพื่อแก"

เธอเดินอ้อมโต๊ะแล้วยื่นมือไปหยิบถุงมือยาง

ปลายนิ้วของเธอสะกิดโดนมือของฉันตอนที่กำลังคว้าเนื้อผ้าสีเทานั้นขึ้นมา

เธอชักมือกลับทันทีราวกับเพิ่งไปสัมผัสถูกเตาร้อนๆ

"ฉันต้องกลับไปทำงานให้เสร็จแล้ว ฉันมีลูกสาวที่ต้องเลี้ยงดู"

เธอเปิดประตูห้องประชุม แล้วชะงักอยู่ตรงช่องประตูโดยไม่ยอมหันกลับมามอง

"คุณใจร้ายมากเลยนะในเช้าวันนั้น"

น้ำเสียงของเธอลอยแว่วกลับมาหาฉัน นุ่มเบาและแทบจะไม่ได้ยิน

"ไม่ใช่แค่ใจร้ายกับฉัน... แต่ใจร้ายกับตัวเองด้วยเหมือนกัน"

จากนั้นเธอก็จากไป

ฉันนั่งอยู่ตรงนั้นนานสองนานหลังจากที่เธอเดินออกไปแล้ว ได้แต่จ้องมองเก้าอี้ที่ว่างเปล่าฝั่งตรงข้าม คิดถึงปีศาจและความทรงจำตลอดหลายปีที่ใช้ตามหาเธอ... และคิดถึงความจริงที่ว่า ตัวฉันเองไม่ได้เตรียมตัวพร้อมเลยสักนิดสำหรับสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้