บทที่ 6

มุมมองของโรซาลี

รถเข็นทำความสะอาดของฉันยังจอดคาอยู่ตรงโถงทางเดิน

นั่นคือความคิดเดียวที่มีเหตุผลซึ่งแล่นอยู่ในหัวของฉัน ตอนที่ยืนแข็งทื่ออยู่ตรงขอบประตูห้องประชุมสาม จ้องมองไปยังผู้ชายที่นั่งอยู่ตรงปลายโต๊ะอีกด้านหนึ่ง

รถเข็นของฉันกำลังรออยู่ข้างนอก พร้อมด้วยไม้ถูพื้น ขวดสเปรย์ และกองผ้าเช็ดตัวที่พับไว้อย่างเป็นระเบียบ ฉันควรจะต้องไปประจำการที่ชั้นสี่ในอีกสี่นาทีข้างหน้า

แต่ไม่มีอะไรพวกนั้นสำคัญอีกต่อไปแล้ว เพราะเอเดน คิง อยู่ที่นี่ อยู่ห่างจากฉันแค่สิบฟุต

เขาสวมชุดสูทที่ราคาอาจจะแพงกว่าค่าเช่าอพาร์ตเมนต์ของฉันทั้งเดือน และเขาเปลี่ยนไปแล้ว

นั่นคือสิ่งแรกที่ฉันสังเกตเห็น ก่อนที่ความตื่นตระหนกจะพรั่งพรู หรือก่อนที่เลือดในกายจะเย็นเฉียบลงเสียด้วยซ้ำ

เขาเปลี่ยนไปแล้ว เขายังคงดูน่าเกรงขามและมีรัศมีที่ทำให้ห้องกว้างๆ ดูแคบลงได้เหมือนเดิม แต่เจ็ดปีที่ผ่านมาได้สร้างร่องรอยใหม่ๆ บนตัวเขา มันหล่อหลอมให้เขาแข็งกร้าวขึ้น

โครงหน้าของเขาคมชัดขึ้น มีเส้นผมสีเงินแซมอยู่ตามขอบขมับของผมสีเข้ม แม้จะมีแค่ไม่กี่เส้น แต่ก็สังเกตเห็นได้ชัด รอยย่นจางๆ ปรากฏขึ้นที่หางตา รอยแผลเป็นพาดผ่านสันกราม และมีอีกรอยที่จางกว่าซึ่งหายลับไปใต้ปกเสื้อเชิ้ตของเขา

เขากำลังมองฉันในแบบที่เขาเคยทำมาโดยตลอด... ราวกับกำลังประเมินสถานการณ์ ราวกับว่าเขาได้คำนวณผลลัพธ์ทุกความเป็นไปได้ไว้เรียบร้อยแล้ว

ฉันไม่ได้เตรียมตัวรับมือกับเรื่องแบบนี้เลยสักนิด

มือของฉันยังคงกำวงกบประตูแน่น ขาทั้งสองข้างไม่ยอมเชื่อฟัง ฉันอยู่ในชุดยูนิฟอร์มพนักงานโรงแรม: เสื้อเชิ้ตสีเทาอ่อนปักโลโก้ที่หน้าอก กางเกงขายาวสีเข้ม และรองเท้าพื้นนิ่มที่เดินบนพื้นขัดมันไร้เสียง ผมรวบตึง ไม่ได้แต่งหน้า

พนักงานไร้ตัวตน... นั่นคือสิ่งที่ฉันควรจะเป็น ไม่ใช่คนที่เขาจะจำได้

"นั่งลงสิ" เขาพูด

น้ำเสียงของเขาไม่เปลี่ยนไปเลย มันทุ้มต่ำ ควบคุมได้ดี และเฉียบคมด้วยความเยือกเย็น น้ำเสียงที่ฉันคิดว่าฝังกลบมันไปเมื่อเจ็ดปีที่แล้ว แต่พอได้ยินตอนนี้กลับรู้สึกราวกับบาดแผลถูกกรีดเปิดออกอีกครั้ง

"ไม่ค่ะ"

แววตาประหลาดใจวูบผ่านใบหน้าของเขา เขาไม่ได้คาดคิดมาก่อน

ดีแล้วล่ะ

"โรซาลี"

"คุณตามหาฉันเจอได้ยังไง?" เสียงของฉันมั่นคงกว่าความรู้สึกข้างในเสียอีก

"นั่นไม่ใช่เรื่องสำคัญ"

"ใช่ค่ะ มันสำคัญ... สำหรับฉัน"

เขาโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย วางฝ่ามือทั้งสองข้างราบลงบนโต๊ะด้วยความนิ่งสงบอันเด็ดเดี่ยวที่เป็นเอกลักษณ์ของเขาอย่างไม่มีวันเปลี่ยน

"สิ่งที่สำคัญ" เขากล่าว "ก็คือฉันรู้แล้วต่างหาก"

บางอย่างภายในตัวฉันสั่นคลอน ตอนแรกก็แผ่วเบา ก่อนจะโถมซัดเข้ามาพร้อมกันทั้งหมด

"รู้อะไรเหรอคะ?" ฉันถาม

แต่ลึกๆ แล้ว... ฉันรู้คำตอบนั้นดีอยู่แก่ใจ

เขาล้วงโทรศัพท์มือถือออกจากกระเป๋าเสื้อสูท วางมันลงบนโต๊ะ แล้วเลื่อนส่งมาทางฉัน

เป็นการกระทำที่สุขุมและคำนวณมาแล้วอย่างดี เช่นเดียวกับทุกๆ อย่างที่เขาทำ

ฉันไม่อยากขยับตัวและไม่อยากเข้าใกล้เขาเลย แต่ขาทั้งสองข้างก็พาฉันเดินเข้าไปหาอยู่ดี

ฉันก้มลงมองหน้าจอ ภาพถ่ายนั้นถูกถ่ายมาจากระยะไกล อาจจะใช้เลนส์เทเลโฟโต้หรือการซูมพลังสูง ภาพชัดเจนเสียจนฉันมองเห็นรายละเอียดทุกกระเบียดนิ้ว

แกกำลังยืนอยู่บนสนามเด็กเล่นข้างเส้นตารางช่องโฮปสก็อตที่วาดไว้บนพื้นยางมะตอย กำลังมองอะไรบางอย่างที่อยู่นอกเฟรมภาพ ผมหยิกสีเข้มถูกถักเป็นเปียสองข้าง แกสวมเสื้อแจ็กเกตสีแดงตัวที่ฉันซื้อมาจากร้านขายของมือสองเมื่อสามเดือนก่อน

ลูกสาวของฉันเอง

มือของฉันเริ่มสั่นเทาตอนที่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ฉันกำมันแน่นและบังคับตัวเองให้มองภาพนั้นให้เต็มตา แม้ว่าสัญชาตญาณทุกส่วนจะกรีดร้องห้ามไม่ให้ทำก็ตาม

ลูซีไม่มีทางรู้เลยว่าตัวเองกำลังถูกถ่ายรูป แกก็แคยืนอยู่ตรงนั้นเฉยๆ

ความเย็นเยียบในอกแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธเกรี้ยว

"ใครเป็นคนถ่ายรูปนี้?" ฉันตะคอกถาม

แต่มันไม่ใช่คำถามเสียทีเดียว

"นักสืบเอกชน" เขาตอบ "ฉันจ้างเขามาเมื่อสิบแปดเดือนก่อน"

เขาเว้นช่วงไปนิด

"เธอหายตัวไป มันต้องใช้เวลาในการตามหา ยิ่งใช้เวลานานกว่าจะยืนยัน... เรื่องอื่นๆ ทั้งหมดได้"

ฉันวางโทรศัพท์ลงด้วยความระมัดระวังอย่างที่สุด พยายามข่มความโกรธที่กำลังจะระเบิดออกมา

"คุณจ้างคนมาสะกดรอยตามลูกสาวฉันเหรอ?"

"อย่าทำท่าแบบนั้นเลย" เขากล่าว "ฉันไม่ได้พยายามจะทำร้ายใคร ฉันตามหาเธอต่างหาก การหาตัวแกเจอเป็นส่วนหนึ่งของเรื่องนั้น"

ฉันเงยหน้าขึ้นมองเขา

"แกอายุหกขวบนะ" เสียงของฉันแทบไม่สั่นเลย "มีคนแอบถ่ายรูปเด็กผู้หญิงคนหนึ่งบนสนามเด็กเล่นโดยที่แกไม่ยินยอม โดยที่ฉันไม่รู้เรื่อง แล้วคุณยังกล้าเรียกมันว่าเป็นส่วนหนึ่งของภารกิจงั้นเหรอ?"

"เปล่าเลย"

เป็นครั้งแรกที่สีหน้าของเขาเคร่งขรึมลง

"ฉันเรียกมันว่าหน้าที่ความรับผิดชอบของฉันต่างหาก"

คำพูดนั้นหล่นตุ้บลงตรงกลางระหว่างเรา ราวกับเสียงปืนที่ดังลั่น

เสียงหัวเราะเยาะอย่างขมขื่นหลุดรอดมาจากลำคอของฉัน

"ความรับผิดชอบงั้นเหรอ? นั่นคือสิ่งที่คุณใช้เรียกการสะกดรอยตามเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งเหรอคะ?"

"ฉันกำลังพูดถึงลูกสาวของฉัน"

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องประชุม ชั่ววินาทีหนึ่งโลกราวกับเอียงวูบไปใต้ฝ่าเท้า แค่วินาทีเดียวแต่มันก็มากพอที่จะทำให้บางสิ่งที่กักเก็บไว้พังทลายลง

ลูกสาวของฉัน... ลูกสาวของเขา

ฉันทรุดตัวลงนั่งโดยไม่ได้ตั้งใจ ขาทั้งสองข้างหมดแรงก่อนที่ความเย่อหยิ่งจะยอมแพ้ ความเงียบงันที่ตามมานั้นหนาแน่นราวกับมันมีชีวิต

"คุณไม่มีสิทธิ์นั้น" ในที่สุดฉันก็กระซิบออกมา

"ฉันมีสิทธิ์ทุกอย่าง"

น้ำเสียงของเขายังคงนิ่งสงบ แต่มีบางสิ่งที่เก่าแก่และอันตรายกำลังสั่นพ้องอยู่ภายใต้น้ำเสียงนั้น

"เธอหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย โดยไม่ปริปากพูดอะไรเลยสักคำ พ่อของเธอแจ้งความคนหาย พี่ชายของเธอคิดว่าเธอตายไปแล้วตั้งสองปี"

"ฉันโทรหาพ่อค่ะ ฉันบอกท่านว่าฉันปลอดภัยดี"

"แค่ครั้งเดียว แล้วหลังจากนั้นก็เงียบหาย"

ฉันกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ

"แล้วอะไรทำให้คุณคิดว่าตัวเองมีสิทธิ์มาตัดสินฉันล่ะคะ?" ฉันสวนกลับทันควัน

"ฉันรู้เรื่องเอเลนาแล้ว"

ชื่อนั้นร่วงหล่นลงมาระหว่างเราดั่งคมมีด กรีดเปิดแผลความทรงจำที่ฉันพยายามแสร้งทำเป็นฝังกลบมันมาหลายปี

"การหมั้นหมาย" ฉันพูด "รูปถ่ายพวกนั้น มันเป็นข่าวสาธารณะ"

ฉันจ้องมองตาเขาตรงๆ

"คุณมีคู่หมั้นอยู่แล้ว"

"มันไม่ได้ง่ายแบบนั้น"

ฉันหัวเราะแห้งๆ ออกมาอย่างเจ็บปวด

"ใช่ค่ะ มันง่ายแค่นั้นแหละ มันง่ายมากเลย คุณนอนกับฉันทั้งๆ ที่คุณมีเจ้าของอยู่แล้ว จากนั้นคุณก็เขี่ยฉันทิ้งไปจากชีวิต มันแค่นั้นแหละ ง่ายนิดเดียว"

เขาไม่ยอมหลบตา

"ฉันถอนหมั้นแล้ว" เขาเอ่ยขึ้น

มือของเขาเสยเข้ากับกลุ่มผมอย่างแรง เป็นการแสดงออกถึงความเครียดที่นานๆ ครั้งจะได้เห็น

"หนึ่งสัปดาห์หลังจากที่เธอหายตัวไป"

บางอย่างในตัวฉันแตกสลาย แต่ฉันก็รีบปัดมันทิ้งทันที

"นั่นไม่ใช่กงการอะไรของฉันสักหน่อยค่ะ"

"ฉันรู้"

ความเงียบอันหนักอึ้งโรยตัวลงมาระหว่างเราอีกครั้ง

ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เบาลง

"ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อพูดเรื่องในอดีต และฉันก็ไม่ได้มาเพื่อขอการอภัยโทษ"

เขาพยักเพยิดไปยังโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ระหว่างเรา

"ฉันมาเพราะฉันมีลูกสาวคนหนึ่ง... ที่ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันมีตัวตนอยู่"

สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่ฉันไม่วางตา

"และนั่นแหละ... ที่จะเปลี่ยนทุกสิ่งทุกอย่างไปตลอดกาล"

ความแสบร้อนเอ่อล้นขึ้นมาที่ขอบตาอีกครั้ง แต่ฉันฝืนกลั้นมันไว้ตามสัญชาตญาณ

"ตกลงว่าคุณต้องการจะพูดอะไรกันแน่คะ?"

เขาจ้องมองฉัน นิ่งสงบราวกับพายุที่ถูกกักขังไว้ภายใต้การควบคุมอย่างแน่นหนา

"ฉันต้องการทำความรู้จักกับลูก" เขาเอ่ยขึ้น

ก่อนที่น้ำเสียงนั้นจะหนักแน่นและเด็ดเดี่ยวราวกับประกาศิต

"และครั้งนี้... โรซาลี ฉันจะไม่ยอมไปไหนอีกแล้ว"