บทที่ 8

มุมมองของโรซาลี

ฉันเดินไปจนถึงหน้าลิฟต์แล้ว ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับมา

ฉันไม่รู้เหมือนกันว่าอะไรสั่งให้ทำแบบนั้น ส่วนหนึ่งในใจปฏิเสธที่จะเดินจากไปในขณะที่เขายังคงเป็นฝ่ายพูดคำสุดท้าย และอีกส่วนหนึ่งในใจก็ใช้เวลาตลอดเจ็ดปีคอยเฝ้ารอที่จะได้พูดในสิ่งที่ฉันไม่เคยได้พูดออกไป... เพราะตอนนั้นฉันยังเด็กเกินไป แตกสลายเกินไป และกำลังอุ้มท้องเกินกว่าจะทำอะไรได้ นอกจากการวิ่งหนี

ฉันจึงเดินกลับเข้ามาในห้องประชุมอีกครั้ง เขายังคงอยู่ที่นั่น ไม่ได้ขยับขยายไปไหนจากเก้าอี้ตัวเดิม ซึ่งนั่นทำให้ฉันประหลาดใจ เพราะฉันเกือบจะคาดไว้แล้วว่าเขาคงกำลังต่อสายโทรศัพท์หาพวกผู้มีอิทธิพลเพื่อจัดการเรื่องต่างๆ ไปแล้ว

ทว่า เขากลับนั่งอยู่ตรงจุดเดิมที่ฉันทิ้งเขาไว้ สองมือกุมประสานกันอยู่บนโต๊ะ จ้องมองมายังประตูราวกับรู้อยู่แล้วว่าฉันจะเดินกลับมา นั่นยิ่งทำให้ฉันหงุดหงิดเกินกว่าจะอธิบายได้

ฉันผลักประตูเปิดออกแล้วเดินกลับไปที่โต๊ะ แต่ฉันไม่ได้นั่งลง ฉันเลือกที่จะยืนอยู่อีกฝั่งหนึ่งของโต๊ะ สองมือกำหลังเก้าอี้ไว้แน่นขณะจ้องสบตาเขาตรงๆ

"คุณอยากพูดเรื่องสิทธิ์งั้นเหรอคะ?" ฉันเอ่ย "ได้สิ... งั้นเรามาคุยเรื่องสิทธิ์กัน"

เขาไม่ได้พูดอะไร เอาแต่นั่งจ้องมองฉันอยู่อย่างนั้น

"คุณสูญเสียสิทธิ์ทุกอย่างในตัวแกไปตั้งแต่เช้าวันที่คุณบอกว่าฉันเป็นแค่ความผิดพลาดแล้วค่ะ"

น้ำเสียงของฉันราบเรียบและมั่นคง... ฉันรู้สึกภูมิใจในตัวเองเหลือเกิน

"คุณละทิ้งสิทธิ์พวกนั้นไปเองในวันที่บอกให้ฉันลืมทุกอย่างไปซะ ในวันที่คุณเดินออกจากห้องรับรองนั้นไปโดยไม่คิดจะหันกลับมามองด้วยซ้ำ"

ฉันเพิ่มแรงกำหลังเก้าอี้แน่นขึ้นอีก

"นั่นแหละคือตอนที่คุณสูญเสียมันไป ไม่ใช่ในชั้นศาล และไม่ใช่บนกระดาษแผ่นไหนทั้งนั้น... คุณเป็นคนละทิ้งมันไปด้วยตัวของคุณเอง"

สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย ขอบตาเกร็งแน่นขึ้น สันกรามกระตุกเบาๆ เพียงชั่วครู่

เขาชะงักสะดุ้งไปวูบหนึ่ง แต่มันแผ่วเบาเหลือเกิน... เขาเป็นคนสุขุมและควบคุมตัวเองได้ดีเกินกว่าจะแสดงมันออกมาให้เห็นชัดเจน

แต่ฉันใช้เวลาหลายปีในการจดจำใบหน้าของเขา ตั้งแต่ตอนฉันอายุสิบสาม ฉันได้จัดเก็บและบันทึกทุกสีหน้า ทุกการเคลื่อนไหวเล็กๆ น้อยๆ เหมือนกับที่ผู้คนเฝ้าศึกษาบางสิ่งที่พวกเขารู้ดีว่าไม่ควรร้องขอ... ฉันจึงมองเห็นมันชัดเจน

ความรู้สึกสะใจอันมืดมนขุมหนึ่งก่อตัวขึ้นภายในใจของฉัน

"ฉันเห็นข่าวประกาศหมั้นแล้วค่ะ" ฉันพูดต่อ "การหมั้นหมาย รูปถ่ายของคุณสองคนในงานราตรีของกองทัพ มือของเธอที่วางอยู่บนอกของคุณ... และแหวนวงนั้น"

ฉันเว้นจังหวะอย่างตั้งใจ ปล่อยให้ถ้อยคำพวกนั้นลอยเวิ้งว้างอยู่ระหว่างเรา

"คุณมีคู่หมั้นอยู่แล้วตลอดเวลา"

ฉันเงยหน้าขึ้นสบตาเขา

"ทั้งตอนที่คุณจูบฉัน ตอนที่คุณเข้ามาในห้องของฉัน ตอนที่คุณกระซิบเรื่องราวเหล่านั้นท่ามกลางความมืดมิด..."

น้ำเสียงของฉันลดต่ำลง

"ฉันกลายเป็น 'ผู้หญิงอีกคน' โดยที่ฉันไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำ"

บางอย่างเกิดขึ้นหลังจากคำพูดนั้น ครั้งนี้มันไม่ใช่แค่การชะงักสะดุ้ง แต่มันช้ากว่าและซับซ้อนยิ่งกว่า... เหมือนชายคนที่กำลังจ้องมองความเสียหายที่ตัวเองก่อไว้พังทลายลงต่อหน้าต่อตา โดยที่ไม่สามารถทำอะไรเพื่อหยุดย้างมันได้เลย

ในที่สุดเขาก็เผยอริมฝีปากขึ้นจะพูด

"อย่าค่ะ" ฉันพูดแทรกขึ้นทันที

เขากดริมฝีปากปิดลงตามเดิม

"ฉันไม่ได้ต้องการคำอธิบายของคุณ ฉันไม่อยากฟังเรื่องราวซับซ้อน หรือเรื่องที่ว่าการหมั้นหมายนั้นมันไม่ได้เป็นอย่างที่เห็น หรือเรื่องเล่าเวอร์ชันไหนก็ตามที่ฟังแล้วทำให้คุณรู้สึกดีขึ้น"

ฉันสั่นหัวไปมา

"ฉันใช้เวลาในวัยสิบเก้าปีอยู่เนิ่นนาน... ด้วยหัวใจที่แตกสลาย กำลังตั้งครรภ์ และอยู่อย่างโดดเดี่ยวโดยสิ้นเชิง ฉันใช้เวลาหลายปีพยายามคิดหาคำตอบว่าทำไมตัวเองถึงได้โง่เง่าขนาดนั้น ทำไมฉันถึงไปเชื่อคำพูดของคุณได้... และตอนนี้ฉันเลิกพยายามทำความเข้าใจมันแล้วค่ะ"

สายตาของฉันปะทะเข้ากับดวงตาของเขา

"ฉันแค่อยากให้คุณรู้เอาไว้... ว่าฉันรู้ความจริงหมดแล้ว รู้ว่าคุณเป็นคนแบบไหนตอนที่คุณมาสัมผัสตัวฉัน"

คำพูดนั้นกระแทกเข้าอย่างจัง

"และฉันอยากให้คุณเข้าใจด้วยว่า... นั่นคือเหตุผลที่ฉันเลือกที่จะเดินจากมา"

เขานั่งนิ่งสนิท ไม่เคลื่อนไหวเลยแม้แต่น้อย

ฉันเคยจินตนาการถึงการพูดคำเหล่านี้มาเป็นพันๆ ครั้ง ในความมืดมิดของอพาร์ตเมนต์เฮงซวยห้องนั้น ที่ซึ่งฉันกับลูซีเคยอาศัยอยู่ในช่วงปีแรกๆ

ยามที่แกหลับสนิทลงในที่สุด และไม่มีอะไรให้ทำอีกต่อไปนอกจากปล่อยให้ความคิดพรั่งพรู ฉันเคยกระซิบคำพวกนี้ใส่ฝ้าเพดาน กระซิบใส่กระจกในห้องน้ำ หรือแม้กระทั่งภาพวาดที่ได้รับแรงบันดาลใจมาจากเขาซ่อนเร้นอยู่ แม้ว่าฉันจะแสร้งทำเป็นปฏิเสธมันก็ตาม

แต่ฉันไม่เคยจินตนาการเลยว่าจะได้มาพูดมันต่อหน้าเขาแบบนี้ ความรู้สึกมันต่างจากที่ฉันเคยคิดไว้มาก... มันไม่ได้ดีขึ้นเลย มันแค่ดูจริงแท้ขึ้นเท่านั้นเอง

"ได้โปรดไปเสียเถอะค่ะ" ฉันเอ่ย "กลับไปยังที่ที่คุณจากมา และปล่อยให้พวกเราได้ใช้อย่างสงบสุขเสียที"

เขามองหน้าฉัน สีหน้าของเขากลับคืนสู่ความสุขุมเยือกเย็นตามแบบฉบับของนายทหารอีกครั้ง

"ฉันจะไม่ไปไหนทั้งนั้น" เขาพูดเสียงเบา

"ว่ายังไงนะคะ?"

"ฉันจะไม่ไปจากเมืองนี้ และฉันก็จะไม่ยอมถอยหลังด้วย"

ไม่มีความกร้าวร้าวในน้ำเสียงของเขาเลย หากจะพูดให้ถูก เขาฟังดูสงบนิ่งมาก... และนั่นกลับยิ่งทำให้ทุกอย่างดูแย่ลงไปอีก

"ฉันได้คุยกับทนายความด้านครอบครัวไว้แล้ว ในฐานะพ่อตามสายเลือดของลูซี ฉันมีสิทธิ์ตามกฎหมาย ไม่ว่าจะเคยเกิดอะไรขึ้นระหว่างเราก็ตาม"