16 รอมาลซาฮารา

16 รอมาลซาฮารา

เช้าวันรุ่งขึ้น ณ กลางทะเลทรายรอมาลซาฮารา

กลางแสงแดดจ้าแผดเผาอันร้อนระอุ กระไออ้าวแผ่ขึ้นจากพื้นทราย กว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา ขาวโพลนเวิ้งว้างจนมิอาจแยกได้ว่าเส้นจรดขอบฟ้าอยู่ที่ใด

ร่างระหงนั่งโยกเยกอยู่บนหลังม้ามานานหลายชั่วโมง ด้านหลังเธอคือซัลมานที่ยอมให้เธอพิงมาตลอดทั้งคืน ผิวกายอาบชุ่มเหงื่อภายในชุดเสื้อคลุมอะบายา[1] สีดำปกปิดมิดชิด

“อีกนานไหม”

เสียงหวานนุ่มอ่อนระโหยทั้งแหบพร่า นัยน์ตาน้ำตาลเจิดจ้ามองภาพตรงหน้าพร่าเลือนจากแสงยามสายที่เพิ่งพ้นคุ้งฟ้า

“จิบเสียหน่อย จิบเดียวนะ”

เขายกกระติกน้ำขนาดใหญ่คล้ายทหารจ่อปากกระจับที่เผยอรอด้วยความกระหาย

“มีโอเอซิสเล็ก อีกไม่ไกล อดทนหน่อย”

“คุณจะไม่บอกอะไรสักหน่อยหรือ ว่าทำไมถึงลักพาตัวฉันมา”

เธอยังถามคำเดิมอย่างดื้อดึงด้วยเสียงนุ่มแผ่วเบาแข่งกับเสียงลมอู้หอบเม็ดทราย ความนิ่งเงียบคือคำตอบ เขายังนั่งเป็นหินผาทั้งที่ภายในร้อนรุ่ม นัยน์ตาอำพันปกปิดบางอย่างเพ่งจับจ้องเพียงสันทราย

“ฉันขอย้ำว่า ฉันมีสิทธิ์ที่จะรู้ถึงเหตุผล”

“นับจากวินาทีที่คุณยอมตกลงแต่งงาน คุณได้มอบสิทธิ์นั้นให้แก่ว่าที่เจ้าบ่าวไปแล้ว คุณยินยอมมอบตัวเองให้เป็นทรัพย์สมบัติแก่ชีค”

“นี่มันบ้าบอสิ้นดี พวกคุณมองฉันเป็นเพียงสิ่งของ ชีคต้องการสัมปทานจากฉัน ส่วนคุณ... ฉันเดาว่าคงเป็นเพราะสัมปทานเช่นกัน มันเป็นสิ่งเดียวที่มีค่าในตัวฉัน” เธอพ่นคำออกมาถี่รัว “ใช่ไหม”

เธอหายใจติดขัดเมื่อคิดถึงสิ่งที่ตัวเองกำลังเผชิญอยู่ เธอยอมเอาตัวเองทดแทนคุณพ่อแม่ แม้ไม่ยินยอมพร้อมใจทว่ายังเป็นสิ่งที่เธอเลือก

แต่เขา... เธอเคยเลือกมอบสิ่งหนึ่งไปแล้วและเก็บความทรงจำนั้นไว้อย่างดี แต่เขากลับเป็นอีกคนหนึ่งที่หลอกลวงและเห็นแต่ผลประโยชน์ในตัวเธอเช่นกัน

ซัลมานเงียบงันไปเพราะทุกคำที่เธอเอ่ยออกมา มันจริงเสียจนทำให้เขากระอักกระอ่วน วางมือกร้านบนลำตัวเธอแล้วรั้งไว้

“มันยังไม่ถึงเวลาที่จะรู้”

น้ำเสียงกดต่ำข้างหูยิ่งทำให้เธอโมโห สะบัดหน้าไปอีกทางแล้วเบิกตากว้าง

“โอเอซิส” เสียงหวานทอดยาวเจือความดีใจ ผุดรอยยิ้มออกมา “ไม่ใช่ภาพลวงตาใช่ไหม”

“มันไม่ใช่ภาพลวงตา ถึงแล้ว เราจะพักในช่วงกลางวัน เดินทางต่อในยามดึกของคืนนี้”

“หมายความว่ายังไง”

“เดินทางกลางคืนจะช่วยให้ไม่ร้อนจนเกินไป”

ในเวลานี้ขอบฟ้าไม่ได้ฟังเขาพูด ดวงตาเปล่งประกายอ่อนแสง ขอบปากแห้งกรังคลี่กว้าง

เสียงฝีเท้าม้าลงน้ำหนักบนพื้นทราย ส่งเสียงสวบสาบ ร่างเธอโยกเยกอีกสักพักกระทั่งถึงจุดหมาย เขาจึงนำร่างเธอลงจากหลังม้า

“ฉันอาบน้ำได้ไหม” เธอเอ่ยถามทันทีขณะที่เดินไปใกล้แอ่งน้ำ

“ได้” เขาพูดขณะที่กำลังผูกเชือกบังคับม้าเข้ากับต้นอินทผลัมต้นหนึ่ง

“แต่ฉันไม่มีเสื้อผ้าไว้เปลี่ยน” เธอลังเลแต่ขายังพาเธอเดินต่อไปกระทั่งมือคล้ำเข้มฉุดเธอไว้

“ที่นี่ร้อนอ้าว ถอดชุดแล้วลง” เขาพูดขณะที่ยกมือป้องแดดอ่อนยามสาย

“คุณบอกให้ฉัน... แก้ผ้า !” น้ำเสียงเธอตกใจ

“ผมเคยเห็นคุณแก้ผ้ามาแล้ว ฉะนั้นอย่าโยกโย้ และเราจะผูกติดกัน”

ขอบฟ้าเพิ่งสังเกตว่าในมือเขามีเชือกสีดำอยู่หนึ่งเส้นค่อนข้างยาว แต่มันยังยาวไม่มากพอ เธอขมวดคิ้วเอะใจ

“มันสั้นไป”

“ไม่สั้นไป ถ้าเราลงอาบพร้อมกัน”

ร่างระหงชะงักมองเขาผูกม้าเข้ากับลำต้นอินทผลัมแล้วจึงเดินเข้ามาใกล้เธอ

“ใกล้ขนาดไหน และไม่ ฉันอาย” เสียงหวานตะกุกตะกัก

“อาย ? ผมเห็นคุณมาหมดแล้ว และผมจะไม่เสี่ยงให้คุณหนี”  เขาเอาเชือกสีดำผูกเข้ากับข้อมือซ้ายพลางจ้องเธอนิ่ง  “ถอดเสื้อผ้า หรือไม่อาบ มีให้เลือกเท่านี้”

คำถามจากน้ำเสียงแปร่งปร่าทำเธอชะงักงัน ดวงตาอำพันแปลกตากำลังทอแสงบางอย่าง ดึงดูดดั่งดอกไม้พิษที่หลอกล่อให้สัตว์ตัวน้อยลงเข้าสู่กับดักแล้วกลืนกิน แผงอกเขาขยับไหวคล้ายกำลังกลั้นหายใจ

“แล้วฉันจะถอดเสื้อคลุมออกได้ยังไง” เสียงเธอต่ำลึกไม่รู้ตัว

“ถอดออกแล้วคล้องไว้ในเชือก ผมจะเอาออกเอง”

“มันไม่ใช่ความคิดที่ดีเลย”

เธอขยับปากพึมพำ หน้าแดงซ่านขึ้นทีละน้อยพร้อมชุดที่เริ่มหลุดออก เธอวางผ้าคลุมหน้าบนโขดหินแล้วทำทุกอย่างด้วยความรวดเร็ว  เอาเสื้อคล้องเชือกสีดำแล้วเริ่มเดินลงน้ำ

การเปลือยกายต่อหน้าเขา ก็เหมือนกับเธอกำลังเปลือยหัวใจตัวเองอีกครั้ง ร่างเธอสะท้านขึ้นเล็กน้อยเมื่อความลึกของน้ำกลืนเธอเกือบครึ่งตัว

จากนั้นก็เหมือนทุกสิ่งเงียบงันลงเหลือเพียงเสียงน้ำยามเธอทอดน่องลึกขึ้นเรื่อย ๆ ความร้อนลวกแผ่นหลังทำให้เธอรู้ว่าดวงตาปีศาจสีทองกำลังจับจ้อง

“หยุดตรงนั้น นั่งลง”

เขาไม่อยากพูดคำนี้ แต่มันจำเป็น เสียงน้ำกระเพื่อมอยู่ในหู ยังไม่เท่ากับภาพที่เขาเห็นตรงหน้า ภาพที่เขาเคยเห็นมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วนในความฝัน

เขากดเสียงสบถในใจ เป็นความผิดพลาดอย่างที่เธอบอก แต่เขาเองก็ไม่หันหน้าหนี เขาปล่อยให้ทรวงอกอัดแน่นจนแทบระเบิด ข่มกลั้นอารมณ์ดิบเถื่อนแล้วเริ่มถอดเสื้อ

ยิ่งถอดออกทีละชิ้นช้าเท่าไร เขายิ่งรู้สึกเหมือนถูกเธอจับจ้องมากเท่านั้น จึงรีบสะบัดผ้าทิ้งทันที การลงไปแช่น้ำช่วยลดความตึงเครียดระหว่างเรา เขาได้แต่หวังว่าแผ่นน้ำจะไม่สะท้อนดึงอารมณ์อื่นออกมาด้วย

ขอบฟ้ารีบพรวดพราดนั่งทันที เอี้ยวหน้ากลับไปมอง ใจเต้นโครมครามเมื่อเนื้อทองแดงเผยออกทีละน้อย และดวงหน้าแกร่งดั่งภูผาเป็นเงาทะมึนจากลำแสงของดวงตะวัน

เธอมุดลงน้ำจนเหลือเพียงจมูกพ่นลมร้อนออกเพื่อลดอุณหภูมิในร่างกาย

เธอไม่ควรมีความรู้สึกเช่นนี้ ?

[1] เสื้อคลุมยาวที่พลิ้วไปตามลม