บ้านในป่าลึก 1

“ยังต้องเดินไปอีกไกลเท่าไหร่”

หลังเงียบไปพักใหญ่ เมื่อปรับอารมณ์ของตนเองให้กลับมาเป็นปกติได้แล้ว หม่าเจี่ยซินก็เอ่ยถามเหอชางขึ้นมา 

หันไปมองรอบด้านแล้วนางอดแปลกใจไม่ได้ ทั้งๆ ที่เมื่อวานเหอชางบอกว่าวันนี้ตอนบ่ายพวกเขาก็น่าจะเดินทางไปถึงบ้านของเขาแล้ว แต่จนกระทั่งตอนนี้หม่าเจี่ยซินก็ยังมองไม่เห็นบ้านเรือนเลยสักหลัง สิ่งที่นางเห็นมีเพียงป่าที่ยังคงรกทึบเท่านั้น 

“ไม่ไกลแล้ว เจ้าอดทนอีกหน่อย ผ่านภูเขาลูกนี้ไปก็ใกล้ถึงแล้ว” 

ภูเขาลูกนี้ที่เหอชางพูดถึงทำให้หม่าเจี่ยซินอดที่จะแหงนหน้าขึ้นไปมองยอดภูเขาสูงที่โผล่พ้นตรงยอดไม้ด้านหน้าไม่ได้ แล้วเมื่อพบว่าภูเขาลูกใหญ่ตรงหน้านั้นสูงและใหญ่มากแค่ไหน ความรู้สึกห่อเหี่ยวใจก็เข้ามาปกคลุมหัวใจของนางทันที

ต้องข้ามภูเขาลูกนี้ไปอีกลูก เช่นนี้ยังสามารถพูดว่าไม่ไกลได้อีกรึ 

“อยากนั่งพักรึ หรือว่าปวดเบา”

“เปล่า ข้าแค่สงสัยเท่านั้น”

ตอบเขาด้วยน้ำเสียงห่อเหี่ยวแล้ว หม่าเจี่ยซินก็ขยับมือที่กำลังเกาะไหล่กว้างอีกครั้ง แล้วหันมามองใบหน้าเสี้ยวด้านข้างของเขาแทน เมื่อพบว่ามันน่ามองมากกว่าป่ารกทึบด้านข้างเป็นไหนๆ

“มีอะไรติดหน้าข้างั้นรึ”

ถูกนางจ้องมองอยู่พักหนึ่ง เหอชางก็รู้สึกร้อนลวกไปทั่วใบหู บริเวณหน้าอกที่เยื้องไปทางซ้ายเล็กน้อยก็พลันร้อนรุ่มไปด้วย

“เปล่า” 

ถูกเขาถามเช่นนี้ นางก็เลื่อนสายตาไปมองที่อื่น มุมปากขยับยิ้มออกมาอย่างหักห้ามไม่ได้ ในใจหวานละมุนไปด้วยความรู้สึกที่อุ่นวาบและขัดเขิน แม้จะไม่แน่ใจว่าตกลงแล้วนี่ใช่ความรู้สึกของนางหรือไม่ แต่หม่าเจี่ยซินก็ไม่ได้สนใจเรื่องนี้แล้ว

“แต่เจ้ามองข้า” 

หม่าเจี่ยซินไม่คิดว่าคนที่พูดน้อยเช่นเขาจะพูดขึ้นมาตรงๆ เช่นนี้ ริมฝีปากหนาได้รูปยังขยับยิ้มออกมาเล็กน้อยเหมือนกำลังอารมณ์ดีมากอีกด้วย

“มองไม่ได้รึ” 

ในเมื่อตอบตกลงให้นางเป็นภรรยาของเขา นางอยากจะมองสามีตนเองให้มากเสียหน่อยมิได้หรืออย่างไร

“ฮึ ได้สิ ข้าพอรู้ตัวว่าตนเองค่อนข้างน่ามอง”

เป็นอีกครั้งที่หม่าเจี่ยซินไม่คิดว่าเขาจะตอบกลับมาเช่นนี้ แม้ว่าฟังดูเหมือนจะหลงตัวเองไปเสียหน่อย แต่นางไม่ปฏิเสธว่าหน้าตาหล่อเหลาคมคายของเหอชางนั้นน่ามองมากจริงๆ มันจึงทำให้คำพูดที่ดูหลงตัวเองของเขาฟังดูถ่อมตนไปเสียอย่างนั้น

“ท่าน... รู้ตัวก็ดีแล้ว” 

“อาชาง เรียกข้าเช่นนี้เถอะ” 

ความรู้สึกของหม่าเจี่ยซินถูกทำให้กระตุ้นสั่นไหวอีกครั้ง นางจึงเงียบไปครู่หนึ่งแล้วเอ่ยขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่อุ่นวาบไปทั่วท้องว่า 

“พี่อาชาง เช่นนี้รึ” 

“อืม” 

ราวกับรับรู้ความรู้สึกของอีกฝ่ายได้อย่างชัดเจน เขาและนางจึงพากันเงียบ แต่ใบหน้ากลับแต้มไปด้วยรอยยิ้มขัดเขิน 

หม่าเจี่ยซินเม้มปากตนเองครั้งแล้วครั้งเล่า ใบหน้างดงามหมดจดเห่อร้อนไม่หยุดอย่างยากจะหักห้าม เสียงหัวใจที่เต้นแรงของนางแนบไปกับแผ่นหลังกว้าง เขาจึงได้ยินมันชัดเจน 

“เช่นนั้นท่านก็เรียกข้าว่าซินซินเถอะ”

“ซินซิน” 

ในขณะที่หม่าเจี่ยซินขัดเขินกับคำเรียกที่เพิ่งได้ยิน น้ำเสียงของเหอชางกลับไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด แต่หากยื่นหน้าไปมองดูเสียหน่อย จะพบว่าใบหูและโหนกแก้มของเขาซับสีแดงจางๆ อย่างเห็นได้ชัด 

หม่าเจี่ยซินรู้สึกว่าความรู้สึกที่อบอวลรอบตัวเขาและนางในยามนี้ช่างดียิ่งนัก นางจึงนึกอยากให้เส้นทางสายนี้ยาวขึ้นอีกเล็กน้อย ให้ตัวนางได้เกาะติดอยู่บนแผ่นหลังกว้างนานมากยิ่งขึ้นไปอีกสักหน่อย

เหอชางแบกนางเดินไปจนใกล้ตีนเขา หม่าเจี่ยซินก็เห็นถ้ำแห่งหนึ่งปรากฏอยู่ตรงหน้า ตอนแรกนางคิดว่าเขาจะพานางเดินอ้อมภูเขาไป เพราะภูเขาลูกใหญ่ตรงหน้าทั้งสูงทั้งชัน ไร้หนทางจะเดินขึ้นไปได้ แต่เหอชางกลับเดินตรงไปยังปากถ้ำแล้ววางนางลง

เขาหยิบเศษผ้าในห่อออกมาแล้วมัดเข้ากับกิ่งไม้แห้งอันหนึ่ง จากนั้นก็หยิบขวดกระเบื้องขวดเล็กออกมาเทของเหลวใส่ผ้าจนเปียกชุ่มเพื่อทำเป็นคบไฟ 

หลังจุดไฟแล้ว เหอชางก็ยื่นคบไฟมาให้นางถือแล้วถึงได้แบกนางขึ้นหลังตนเองอีกครั้ง 

“เราจะเดินเข้าไปในถ้ำรึ”

หม่าเจี่ยซินเอ่ยถามด้วยสีหน้าไม่ดีนัก เพราะนางไม่ชอบถ้ำมืดๆ แบบนี้สักเท่าไหร่ 

“อืม นี่เป็นเส้นทางที่ใกล้และปลอดภัยที่สุด” 

ได้ยินเขาพูดเช่นนั้น หม่าเจี่ยซินก็กลืนน้ำลายเฮือกหนึ่งแล้วซบหน้าลงบนบ่าของเหอชาง ส่วนมือยังคงถือคบเพลิงให้ความสว่าง 

เหอชางแบกนางเดินเข้าไปในถ้ำ เมื่อเดินเข้าไปไม่ไกลแสงสว่างจากด้านนอกก็ลดลงเรื่อยๆ ยังดีที่ช่วงแรกมีช่องว่างตามผนังถ้ำอยู่หลายแห่งทำให้ไม่มืดนัก แต่เมื่อผ่านช่วงแรกไป ภายในถ้ำที่ทอดยาวก็เริ่มมืดมิด มีเพียงแสงไฟจากคบเพลิงเท่านั้นที่ส่องสว่าง 

หม่าเจี่ยซินไม่กล้าคิดว่าในถ้ำที่มืดมิดเช่นนี้จะมีสัตว์อะไรอาศัยอยู่บ้าง เพราะนางหวาดกลัวเป็นอย่างยิ่ง นางจึงก้มหน้าก้มตาซบกับหลังของเหอชางไปตลอดทาง จนกระทั่งผ่านไปนานเกือบหนึ่งชั่วยาม เมื่อได้ยินเสียงน้ำไหล นางถึงได้เงยหน้าขึ้นมา

ด้านหน้าเป็นโถงถ้ำขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง ด้านบนมีรูมากมายให้แสงส่องสว่างเข้ามา ด้านล่างตัวถ้ำมีหินน้อยใหญ่วางเรียงรายเต็มไปหมด เมื่อมองไปอีกด้านหนึ่งมีร่องลึกที่ถูกปกคลุมด้วยความมืดมิดและเสียงน้ำไหลก็ดังมาจากร่องแห่งนี้

เหอชางแบกนางเดินผ่านโถงถ้ำออกไปยังปากทางออก เมื่อเดินออกมาจากถ้ำหม่าเจี่ยซินก็ได้พบกับสถานที่ที่ราวกับสรวงสวรรค์แห่งหนึ่งปรากฏขึ้นมาตรงหน้า

ต่ำลงไปจากปากถ้ำเป็นดินแดนเล็กๆ ที่แสนสงบสุขแห่งหนึ่งตั้งอยู่ในหุบเขาสูงที่ค่อนข้างกว้าง เป็นบริเวณที่ภูเขาสองลูกเชื่อมต่อกันอยู่ในลักษณะทับซ้อน หุบเขาแห่งนี้จึงมีภูเขาสองลูกขนาบข้างทั้งซ้ายและขวา ตรงกลางมีลำธารสายเล็กสองสายไหลมาบรรจบกันกลายเป็นลำธารสายเดียวไหลตัดผ่านหุบเขาลงไป

ถัดลงมาด้านล่างทั้งสองฟากฝั่งของลำธารเป็นทุ่งนาหลายสิบหมู่ที่ต้นข้าวเขียวชอุ่ม เส้นทางสายเล็กที่ทอดยาวจากปากถ้ำทอดตัวลงต่ำตัดผ่านทุ่งนาและข้ามลำธารไปยังบ้านสองหลังที่ตั้งอยู่บนเนินอีกด้านของหุบเขา

อีกด้านของหุบเขาที่ปลายทางของลำธารสายเล็ก เป็นบริเวณที่ไม่มีสิ่งใดขวางกั้น มองเห็นท้องฟ้าสีครามและภูเขามากมายที่อยู่ต่ำลงไปสลับเรียงรายจนกลายเป็นทิวทัศน์อันงดงามชวนตะลึง ภาพความงดงามตามธรรมชาตินี้เป็นเครื่องยืนยันว่าสรวงสวรรค์เล็กๆ บนหุบเขาแห่งนี้ ตั้งอยู่บนพื้นที่ที่สูงมากแค่ไหน 

“ที่นั่นคือบ้านเกิดของข้า”

หม่าเจี่ยซินหันกลับไปมองบ้านสองหลังที่อยู่อีกด้านของหุบเขาแล้วขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อย ในใจก็อดคิดไม่ได้ว่าที่นี่ไม่อาจเรียกว่าหมู่บ้านได้จริงๆ  เพราะทั้งหมู่บ้านมีบ้านอยู่เพียงสองหลังเท่านั้น มันจึงไม่แปลกเลยที่ตลอดเส้นทางที่เดินผ่านมา นางจะไม่พบบ้านเรือนของผู้อื่นเลยสักหลัง

ที่แท้บ้านของเหอชางก็ซ่อนตัวอยู่ในป่าที่ลึกเพียงลำพังเช่นนี้