เขาพานางเข้าป่า 3

นับตั้งแต่เริ่มเข้าใจว่าอาการหัวใจเต้นแรงคือการชื่นชอบใครสักคนหนึ่ง หม่าเจี่ยซินคนเดิมก็แอบชื่นชมและชื่นชอบสหายของพี่ชายที่ทั้งรูปงาม ทั้งโดดเด่นมาตลอด นั่นทำให้นางซึ่งเป็นหม่าเจี่ยซินคนปัจจุบันอดที่จะคิดเพ้อเจ้อตามไปด้วยไม่ได้ 

แต่จะไม่ให้นางคิดเพ้อเจ้อได้อย่างไร ในเมื่อหลายวันมานี้คุณชายเหอผู้นี้นอกจากจะอยู่กับนางตามลำพัง เขายังดูแลนาง คอยทำอาหารและต้มยาให้นาง แบกนางขึ้นหลังจนทำให้ร่างกายทั้งสองต้องแนบชิดกันตลอดทั้งวัน ทำลายกรอบประเพณีข้อต้องห้ามระหว่างชายหญิงของโลกใบนี้ไปจนแทบหมดสิ้น

เมื่อเป็นเช่นนี้แม้ไม่อยากคิด หม่าเจี่ยซินก็อดที่จะแอบคิดไม่ได้อยู่ดี 

หากอิงตามกฎเกณฑ์ของสังคมที่นี่ หลังจากล่วงเกินนางเช่นนี้แล้ว เหอชางย่อมต้องรับผิดชอบแต่งหม่าเจี่ยซินเป็นภรรยาเท่านั้น

แต่แน่นอนว่าหม่าเจี่ยซินก็เข้าใจเรื่องที่เขาทำเพื่อช่วยชีวิตนางเอาไว้ ดังนั้นนางจึงไม่ได้คาดหวังว่าเขาจะแต่งนางเป็นภรรยาเช่นกัน 

“เงินสินสอดข้าได้ส่งมอบไปแล้ว เจ้าย่อมกลับไปกับข้าในฐานะภรรยา”

หม่าเจี่ยซินนิ่งไปด้วยความตกตะลึงหลังได้ยินคำอธิบายที่คาดไม่ถึงของเหอชาง จากนั้นนางก็ถูกทำให้แตกตื่นแล้ว เมื่อได้ยินคำว่าสินสอดกับภรรยาอย่างไม่คาดฝัน

“ทะ.. ท่านพูดว่าอะไรนะ”

“...” 

“ทะ ท่าน.. ท่านคงไม่ใช่คนที่จ่ายเงินซื้อตัวข้าจากท่านป้าสะใภ้ผู้นั้นหรอกกระมัง” 

เสียงของหม่าเจี่ยซินแผ่วลงเรื่อย ๆ ด้วยความตกตะลึงเพราะยากที่จะเชื่อสหายของพี่ชายนางผู้นี้กับคนเถื่อนที่กู้ซื่อพูดถึงพวกนั้น

คนเถื่อนอะไรกัน เห็นๆ อยู่ว่า.. เป็นคุณชายที่โดดเด่นจนแสบตาท่านหนึ่งต่างหาก 

“ไม่ใช่ข้า คนที่จ่ายเงินซื้อเจ้าคือ พี่ชายข้า ข้าเพียงมารับเจ้าเท่านั้น”

พี่ชายของเขาเป็นคนจ่ายเงินซื้อนาง? เช่นนั้นรึ

หม่าเจี่ยซินเต็มไปด้วยความประหลาดใจอีกครั้ง

“เช่นนั้น พี่ชายของท่านรู้จักข้ารึ ถึงได้ออกเงินซื้อตัวข้า”

“ไม่ ข้าเองไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเป็นเจ้า เพราะหากข้ารู้ตั้งแต่แรกว่าหลังสิ้นพี่ชายและครอบครัวของเจ้าไป เจ้าต้องมีชีวิตที่ยากลำบากถึงเพียงนี้ ข้าจะมาเร็วกว่านี้แน่นอน” 

ความตกตะลึงแปลกประหลาดใจของหม่าเจี่ยซินถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกเศร้าในบันดล หลังได้ยินเหอชางพูดว่า หากเขารู้ว่าเป็นนางเขาจะมาให้เร็วกว่านี้ เพราะหากเป็นเช่นนั้นจริงๆ บางทีเจ้าของร่างเดิมอาจจะยังไม่ตาย แต่โชคชะตากลับเล่นตลกกับชีวิตของหม่าเจี่ยซินอย่างร้ายกาจ

“เช่นนั้น ข้าต้องเป็นภรรยาของพี่ชายท่านหรือของท่าน” 

นางไม่ปล่อยให้ตนเองจมลงไปกับความเศร้าที่ผ่านมานานมากนัก เมื่อนึกขึ้นมาได้ก็รีบถามในเรื่องที่สงสัยและอยากรู้ทันที ซึ่งแน่นอนว่าในใจหม่าเจี่ยซิน หากให้นางเลือกและนางสามารถเลือกได้ นางย่อมเต็มใจที่จะเป็นภรรยาของเหอชางมากกว่า

เพราะนอกจากเรื่องที่เจ้าของร่างเดิมรู้จักคุณชายเหอผู้นี้อยู่แล้วกับความรู้สึกที่เจ้าของร่างเดิมมีให้กับเหอชาง ตัวนางเองก็ยังถูกใจในรูปโฉมและนิสัยใจคอของคนผู้นี้เป็นอย่างมากอีกด้วย

แต่เรื่องนี้ใช่ว่าตัวนางถูกใจ พอใจก็สามารถเลือกได้

“เรื่องนี้... ยังต้องพูดกันอีกที” 

‘ยังต้องพูดกันอีกที’ 

เหตุใดหม่าเจี่ยซินถึงรู้สึกว่าประโยคนี้ของเขาค่อนข้างแปลก แต่แปลกที่ตรงไหนนั้นนางกลับบอกไม่ถูก ด้วยเหตุนี้หม่าเจี่ยซินจึงกระชับมือที่เกาะไหล่ของเขาเอาไว้แน่นขึ้นอีกนิดแล้วซบลงบนไหล่กว้างอย่างครุ่นคิด

ช่างเถอะ ไม่ว่าจะต้องไปเป็นภรรยาของเหอชางหรือของบุรุษอื่น เรื่องนี้ดูเหมือนว่านางไม่สามารถเลือกได้ ดังนั้นค่อยว่ากันทีหลังแล้วกัน ตอนนี้คิดมากไปก็ใช่ว่าจะมีอะไรเปลี่ยนแปลง 

อีกอย่างถึงนางมีใจคิดอยากปฏิเสธไม่ยอมรับการแต่งงานครั้งนี้ แต่สภาพร่างกายในตอนนี้ก็ใช่ว่าจะเอื้ออำนวยให้ทำเช่นนั้น

“เจ้า ยินดีเป็นภรรยาของข้าหรือไม่”

เสียงของเหอชางนั้นไม่ได้ดังมาก แต่หม่าเจี่ยซินที่แนบหูข้างหนึ่งกับแผ่นหลังของเขากลับได้ยินชัดเจน นางจึงชะงักไปในจังหวะหนึ่ง แล้วในอึดใจต่อมาร่างกายที่แข็งทื่อก็พลันแตกตื่น หัวใจเต้นระรัวขึ้นมาจนยากจะควบคุม

เขาพูดว่าอะไรนะ?

แล้วนี่คือความรู้สึกอะไรกัน เป็นความรู้สึกของนางหรือว่าเป็นความรู้สึกของเจ้าของร่างเดิม

“ทำไม ไม่เต็มใจรึ หากเจ้าไม่เต็มใจ ข้าย่อมไม่คิดจะฝืนใจ เจ้าอย่าได้หวาดกลัวไปเลย” 

“ไม่ ไม่ใช่เช่นนั้น ข้า... ข้าแค่...” 

นางแค่ตกใจจนพูดอะไรไม่ออกและขัดเขินเกินกว่าที่ตอบเขาว่านางอยากเป็นภรรยาของเขา แม้ว่าช่วงเวลาสองสามวันที่ผ่านมา นางเพิ่งได้รู้จักเขา แต่บุรุษที่มีรูปลักษณ์หล่อเหลาโดดเด่น ดูแลนางเป็นอย่างดีและแบกนางขึ้นเอาไว้บนหลังได้ทั้งวันเช่นนี้ ย่อมทำให้ผู้อื่นหวั่นไหวได้อย่างไม่ยากเย็นอยู่แล้ว 

ซึ่งทั้งหมดนี้ยังไม่รวมกับเรื่องที่คนผู้นี้ตรงสเป็คของนางราวกับเดินหลุดออกมาจากความฝัน ทำให้คนที่ชาติก่อนไม่เคยตกหลุมรักใครอย่างนาง หวั่นไหวจนแทบไม่เป็นตัวของตัวเองอยู่บ่อยครั้ง

ดังนั้นหม่าเจี่ยซินจึงแทบไม่มีความรู้สึกต่อต้าน เมื่อเขาเอ่ยถามว่านางอยากเป็นภรรยาของเขาหรือไม่ 

นางยอมรับว่าตนเองรู้สึกดีใจด้วยซ้ำที่ได้ยินเหอชางเอ่ยถามเช่นนี้ แม้ไม่รู้ว่าที่จริงแล้วเขาถามนางเพราะชื่นชอบนางอยู่แล้วหรือเป็นเพราะอย่างอื่น แต่หม่าเจี่ยซินที่กำลังหวั่นไหวอย่างหนักย่อมไม่มีเวลาและสติไปสนใจเรื่องพวกนี้ 

“แค่อะไรรึ” 

“ข้า... ถ้าข้าอยาก ข้าก็สามารถเป็นภรรยาของท่านได้รึ” 

นางถามเสียงเบาหวิวด้วยความขัดเขิน อาจเป็นเพราะร่างกายยังคงหลงเหลือความรู้สึกของเจ้าของร่างเดิมอยู่ หม่าเจี่ยซินจึงรู้สึกตื่นเต้นและขัดเขินมากจนรู้สึกว่าไม่เป็นตัวของตนเองไปอีกครั้ง

ราวกับนี่มิใช่นาง หญิงสาวในยุคสองพันยี่สิบเอ็ดที่เคยตั้งใจเอาไว้ว่าจะไม่แต่งงานไปตลอดชีวิต 

“อืม หากเจ้าตกลง ก็ย่อมเป็นเช่นนั้น” 

หม่าเจี่ยซินไม่รู้ว่ายามที่เหอชางพูดประโยคนี้ เขามีสีหน้าอย่างไร แต่น้ำเสียงที่นางได้ยินนั้นหนักแน่นและมั่นคงเป็นอย่างยิ่ง นางจึงซุกหน้าลงซ่อนความร้อนเห่อของใบหน้าตนเอง

ใครจะคิดกันล่ะ ว่าหญิงสาวที่ทั้งชีวิตตลอดยี่สิบกว่าปีไม่เคยตกหลุมรักใครอย่างนาง เมื่อทะลุมิติมาอยู่ในร่างนี้ได้เพียงสี่วัน กลับยอมตอบตกลงเป็นภรรยาของผู้อื่นไปอย่างง่ายดาย

หม่าเจี่ยซินเวลานี้นางแทบไม่ได้นึกถึงเหตุผล ไม่กังวลถึงอนาคต ในสายตาและความคิดของนางมีเพียงความตื่นเต้นและยินดี หากได้ผู้ชายคนนี้มาเป็นสามีเพียงเท่านั้น

ต้องยอมรับว่านางชอบรูปลักษณ์ที่หล่อเหลาและนิสัยที่สุขุมรวมไปถึงบุคลิกที่เยือกเย็นของเหอชางเหลือเกิน  บุรุษผู้นี้ตรงกับไทป์ในชาติก่อนของนางราวกับเดินออกมาจากในจินตนาการเลยทีเดียว

เมื่อเป็นเช่นนี้คิดว่านางยังจะใช้สติขบคิดเรื่องของเหตุผลที่ควรหรือไม่ควรอยู่อีกรึ

“ข้า...” 

แล้วหม่าเจี่ยซินกระซิบพูดคำบางคำกับเขาเบาๆ ก่อนจะซบลงไปบนแผนหลังด้วยความขัดเขิน แล้วนางก็อดคิดไม่ได้ว่าตนเองได้ถูกหนุ่มผมยาวสวมใส่ชุดโบราณทำให้ลุ่มหลงไปอย่างง่ายดายแล้ว

แต่ไม่เป็นไร ขอเพียงได้มีสามีที่หล่อเหลาเหมือนกับความฝันเช่นนี้สักครั้ง จะไม่ว่าจะต้องพบว่าอุปสรรคที่ร้ายแรงมากแค่ไหน นางก็พร้อมจะเผชิญ