หลังแต่งงาน 1

ไหว้บรรพชนเสร็จสิ้นแล้ว ตอนบ่ายเหอหยวนก็ออกไปกับเหอคัง ส่วนจะไปที่ใดนั้น ทุกคนในครอบครัวเหอล้วนรู้ แต่ไม่มีใครสนใจในเรื่องนี้

จัดการกับครัวเสร็จ หม่าเจี่ยซินก็หยิบตะกร้าเดินไปหาเหอชางด้านนอก ซึ่งเขานั่งอยู่กับเหออันและเหอตง เมื่อนางเดินเข้าไปหา พวกเขาสามพี่น้องก็หันมามองนาง

“ท่านไปช่วยข้าเก็บผักได้หรือไม่”

“ได้สิ”

ผักกาดเขียวในนาแก่จนใกล้จะออกดอกแล้ว หากยังไม่รีบเก็บก็จะไม่สามารถนำกลับมาทำผักดองได้แล้วจริงๆ เมื่อหาเวลาว่างได้หม่าเจี่ยซินจึงร้อนใจขึ้นมา

ก่อนหน้าเหอชางเคยรับปากนางว่าเขาจะเก็บผักกาดเขียวทั้งหมดกลับมาให้ แต่หลังจากนั้นก็มีเรื่องเสียก่อน ผักกาดเขียวในนาจึงถูกพวกเขาลืมไป

“เก็บผักอะไรกันรึ”

เหออันเอ่ยถามด้วยความใคร่รู้ ทั้งๆ ที่เขาและน้องสามก็นั่งอยู่ด้วยกัน แต่นางกลับถามเพียงน้องสี่เท่านั้น

แม้จะรู้อยู่แก่ใจว่าถึงหม่าเจี่ยซินจะกลายเป็นภรรยาของพวกเขาทั้งสี่พี่น้องแล้ว แต่ในใจของนางกลับยังคงมีเพียงน้องสี่เท่านั้น เหออันกับเหอตงจึงอดคิดว่านางลำเอียงไม่ได้

อันที่จริงพวกเขาก็สามารถพึ่งพาได้เช่นกัน เหตุใดนางถึงได้ไม่เอ่ยถามพวกเขาเลยเล่า

“ซินซินเห็นว่าผักกาดเขียวที่ท่านแม่ปลูกเอาไว้ในนาเริ่มแก่แล้ว นางจึงต้องการเก็บกลับมาทำผักดองเพื่อเอาไว้กินในฤดูหนาว”

เหอชางอธิบายแทนภรรยาตัวน้อยของเขากับพี่ชายทั้งสอง แล้วหลังจากนั้นเหออันกับเหอตงก็ไปช่วยเหอชางและหม่าเจี่ยซินเก็บผักกาดเขียวในนา

เมื่อมีแรงของคนสี่คนช่วยกันทำงาน ผักกาดเขียวทั้งหมดก็ถูกเก็บขึ้นมาทั้งหมดอย่างรวดเร็ว หลังเก็บเสร็จเมื่อเห็นว่ายังพอมีเวลาอยู่ หม่าเจี่ยซินก็ให้สามีทั้งสามของนางขนผักลงไปวางข้างลำธารเพื่อล้างผักทั้งหมดให้สะอาด จากนั้นทุกคนก็ช่วยกันขนกลับบ้าน เอาไปตากบนเชือกที่ขึงเตรียมเอาไว้ข้างบ้านเพื่อตากให้น้ำแห้ง

วันต่อมาหลังกินมื้อเช้านางก็ออกไปเก็บผักทั้งหมดที่แขวนเอาไว้ใส่ตะกร้า แล้วลงมือทำผักกาดเขียวดองสูตรดั้งเดิมที่ปรุงด้วยเกลือเพียงอย่างเดียวและสูตรทรงเครื่องที่ปรุงด้วยเครื่องเทศหลายชนิดจนมีรสชาติจัดจ้าน จากนั้นก็นำผักที่ทำเสร็จแล้วใส่ลงไปในไหแล้วปิดปากให้สนิท

การทำผักดองไม่ได้มีขั้นตอนที่ยุ่งยากและซับซ้อนอะไรมากมายนัก แต่กลับกินแรงเป็นอย่างยิ่ง หลังจากทำการดองผักมาตลอดทั้งวัน ตกค่ำหม่าเจี่ยซินจึงทั้งเหนื่อย ทั้งปวดเมื่อยและปวดเอว ก่อนจะนอนนางจึงขอร้องให้เหอชางช่วยนวดเอวให้นางรอบหนึ่ง

“ตรงนี้รึ”

“อ๊ะ ท่านเบาหน่อย ข้าเจ็บ”

“เช่นนี้ได้หรือยัง”

“นั่นเบาไป แรงอีกนิด”

“เช่นนี้เล่า”

“อ๊า ดี ดี ท่านขยับมือไปด้านบนอีกหน่อย”

บนเตียงหม่าเจี่ยซินนอนคว่ำกับหมอน เหอชางนั่งคุกเข่าอยู่ด้านข้าง เขากำลังใช้มือบีบนวดเอวเล็กของภรรยาตัวน้อยไปมาอย่างใส่ใจ บนใบหน้ามีรอยยิ้มขบขำอยู่ไม่น้อย เพราะรู้สึกตลกกับเสียงร้องของนางเป็นอย่างยิ่ง

แล้วเหอชางก็ได้ค้นพบบางว่าร่างกายภรรยาของเขาเริ่มมีส่วนเนื้อเพิ่มขึ้นมาแล้ว จากตอนแรกที่มีแต่หนังห่อหุ้มกระดูกเท่านั้น ยามนี้ร่างกายของนางเริ่มมีความนุ่มนิ่ม โดยเฉพาะส่วนสะโพกและหน้าอกที่เริ่มขยายใหญ่ขึ้นจนเต็มไม้เต็มมือเขา นั่นทำให้ยามได้จับได้บีบเขารู้สึกดียิ่งนัก

เมื่อคิดเช่นนี้จากที่กำลังบีบนวดอยู่ดีดีก็ค่อยๆ เปลี่ยนไปบีบเคล้นก้อนเนื้อนิ่ม แล้วเสียงร้องของหม่าเจี่ยซินก็เบาลง จากนั้นน้ำเสียงของนางก็เปลี่ยนเป็นอีกรูปแบบ แบบที่ชวนให้คนได้ยินรู้สึกรุ่มร้อนตามจนต้องรีบปิดหูแล้วเดินหนี

เช้ามืดวันต่อมาฝนตกลงมาห่าใหญ่ ทำให้อากาศในบ้านเย็นลงอีกหลายองศา เสียงของฝนที่ตกกระทบอยู่บนหลังคาทำให้หม่าเจี่ยซินแทบไม่อยากลืมตาลุกจากที่นอน แม้ว่านางจะตื่นแล้วก็ตาม

ส่วนเหอชางเขายังคงหลับสนิทไม่มีท่าทีว่าจะตื่น หากมิใช่เพราะหม่าเจี่ยซินขยับหันข้างทำให้ผ้าห่มในฝั่งของเขาถูกดึงไป เหอชางก็คงยังหลับต่อไปอีกพักใหญ่

แต่ถึงจะถูกทำให้สะดุ้งตื่นเหอชางกลับไม่ได้รีบลุกไปทันที เขาหันไปคว้าภรรยาที่นอนหันหลังและแย่งผ้าห่มไปมากอดเอาไว้ ยกขาข้างหนึ่งขึ้นมาพาดต้นขานางเพื่อแนบส่วนแข็งขืนกับสะโพกกลมแล้วถูกไถไปมา ริมฝีปากก็ขยับจุมพิตเรือนผมหอม มือหนาพลันสอดเข้าไปในเสื้อผ้าแล้วเริ่มบีบเคล้นก้อนเนื้อนิ่มที่ไวต่อสัมผัส

“พี่อาชาง ท่านเบาหน่อย”

หม่าเจี่ยซินกระซิบบอกคนด้านบนที่นางกำลังกอดคอของเขาเอาไว้แน่น ฝนด้านนอกก็ช่วยกลืนเสียงทั้งหมดในห้องไป เหอชางจึงร้องขอให้นางเปล่งเสียงดังขึ้นมาอีกนิดแล้วโหมกระหน่ำใส่ร่างบาง ไม่ต่างจากพายุฝนที่พัดกระหน่ำอยู่ด้านนอก

ใกล้ยามเฉินฝนก็หยุดตก เหอชางจึงช่วยภรรยาของเขาสวมเสื้อผ้า แล้วพานางเดินออกไปจากห้อง ด้านนอกแม้ท้องฟ้ายังคงอึมครึมด้วยเมฆฝนแต่กลับสว่างนานแล้ว ยามที่เหอชางกับหม่าเจี่ยซินออกมาจากห้องนอน คนอื่นในครอบครัวจึงออกจากบ้านไปเกือบหมดแล้ว

เพียงแต่เช้านี้เมื่อไม่มีคนลุกขึ้นมาหุงหาอาหาร บุรุษทั้งหลายในบ้านจึงดื่มเพียงน้ำเต้าหู้ที่ยกมาอุ่นกันละถ้วยแล้วออกจากบ้านไปทำงานของตนเอง

ด้วยเหตุนี้ยามที่เหอชางกับหม่าเจี่ยซินทำอาหารเสร็จ เมื่อออกไปเรียกพวกเขา บุรุษทั้งหมดในบ้านถึงได้กลับจากท้องนามากินอาหารเช้า แล้วค่อยกลับไปปล่อยน้ำที่ท่วมขังในทุ่งนากันต่อโดยไม่มีใครเอ่ยสิ่งใด 

ยามบ่ายฝนยังคงตกลงมาอีกระลอก แต่บุรุษทั้งหกคนในบ้านกลับหยิบหมวกคนละใบแล้วถือจอบกลับลงไปในนาอย่างไม่กลัวฟ้าฝน ส่วนหม่าเจี่ยซินก็รับหน้าที่ดูแลหลิวซื่อตลอดทั้งบ่าย

ตกเย็นฝนก็ยังคงตกลงมาอย่างต่อเนื่อง แม้จะซาลงไปบ้างแต่กลับไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลงง่ายๆ จนกระทั่งกลางดึกฝนถึงหยุดลง

วันต่อมาเมื่อท้องฟ้าเปิดให้แสงแดดอ่อนๆ ส่องสว่างไปทั่วทั้งหุบเขา ลมที่พัดผ่านทุ่งนาก็หอบเอากลิ่นหอมของรวงข้าวกระจายไปทั่ว

นอกจากผักกาดเขียวในคันนา ผักในแปลงมากกว่าครึ่งก็ถูกเก็บไปกินหมดแล้ว เหอหยวนกับเหอตงที่คุ้นชินกับการทำงานในนา จึงพากันไปขุดดินเตรียมแปลงเพื่อลงเมล็ดผักเพิ่ม ส่วนเหออันและเหอชางนั้นใช้เวลาในห้องของตนเองทั้งวัน เพื่อทำงานและอ่านตำรา

เหอเจาหยวนกลับวัดไปตั้งแต่เมื่อวันก่อนแล้ว ส่วนเหอคังและเหอเจานับตั้งแต่หลิวซื่อมีไข้สูงและหมดสติครั้งนั้น พวกเขาก็ไม่ได้ออกจากบ้านไปไหนอีก เพราะต้องการใช้เวลาทั้งหมดอยู่กับหลิวซื่อ

ในบ้านจึงมีเพียงหม่าเจี่ยซินที่ดูเหมือนว่างงานไม่มีอะไรทำเป็นชิ้นเป็นอัน หลังจากซักผ้าและตากเสร็จแล้วนางจึงเดินไปช่วยเหอหยวนและเหอตงลงเมล็ดผัก

อันที่จริง หลังแต่งงานเหออันควรจะจากไปได้แล้ว เหอชางก็ควรกลับไปยังสำนักศึกษา แต่เพราะอาการป่วยของหลิวซื่อทุกคนจึงยังไม่ได้ไปไหน ในบ้านตระกูลเหอนอกจากท่านปู่เหอเจาหยวนแล้ว สมาชิกทุกคนจึงยังคงอยู่กันครบหน้า

สองวันถัดมา หลังอาหารมื้อเช้าในขณะที่หม่าเจี่ยซินกำลังนึกว่าจะตัดเย็บเสื้อผ้าให้ตนเองอีกสักชุด เหอตงก็เดินมาหานาง

“เจี่ยซิน”

ในบ้านนอกจากเหอชางแล้ว ทุกคนล้วนเรียกชื่อของนาง หม่าเจี่ยซินก็เริ่มชินแล้ว นางจึงปล่อยให้ทุกคนเรียกไปเช่นนี้

“พี่เหอตง ท่านมีอะไรรึ”

ตอนนี้หม่าเจี่ยซินนั่งอยู่ในห้องโถงที่ปกติทุกคนไม่ค่อยได้ใช้ เพราะมักจะไปรวมตัวกันอยู่ที่ห้องโถงของบ้านข้างๆ มากกว่า

“ในป่าเห็ดเริ่มขึ้นแล้ว ข้าจึงมาถามเจ้าว่าอยากไปเก็บเห็ดกับข้าหรือไม่”

หม่าเจี่ยซินมองเหอตงด้วยความแปลกใจ แววตาที่คาดหวังว่านางจะตอบตกลงของเขาทำให้หม่าเจี่ยซินรู้สึกประหม่าเล็กน้อย เพราะนางยังคงจำได้ดีว่าในตอนที่พูดคุยเรื่องแต่งงาน นอกจากเหอชางแล้ว เหอตงที่ซื่อตรงผู้นี้คือคนเดียวที่สารภาพว่าชอบนางตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เจอ 

แม้เวลานั้นหม่าเจี่ยซินจะมีท่าทีเหมือนไม่ได้ใส่ใจคำพูดของเขานัก แต่ในใจของนางกลับไม่เคยลืมมาตลอด

“ได้สิ ท่านรอข้าสักครู่”

ได้ยินคำว่า เห็ด วัตถุดิบเลิศรสที่ไม่ว่าใครก็ชอบกินขึ้นมา หม่าเจี่ยซินก็รีบเก็บตะกร้าที่เพิ่งหยิบมาเอากลับไปเก็บ

แล้วนางก็ไปหยิบตะกร้าสะพายหลังจากในห้องครัวออกมาเพื่อออกไปเก็บเห็ดกับเหอตง

“พวกเจ้าจะไปไหนรึ”