เขาชอบนางมาตั้งแต่แรก 1

หรือบางทีนางควรเลือกที่จะจากไป แล้วค่อยหาเงินมาใช้คืนให้เขาทีหลัง

“ข้าเข้าใจที่เจ้าไม่อาจทำใจยอมรับการแต่งงานเช่นนี้ได้ ข้างนอกเรื่องเช่นนี้ไม่ใช่เรื่องปกติ สังคมไม่ได้ยอมรับ เจ้าจะทำใจยอมรับไม่ได้ทันทีก็ย่อมไม่แปลก”

หม่าเจี่ยซินรู้สึกประทับใจที่เหออันเข้าใจความลำบากใจของตน ทั้งๆ ที่เขาและคนตระกูลเหอไม่จำเป็นที่จะต้องสนใจเรื่องนี้เลยก็ได้ แต่พวกเขากลับมิได้บีบบังคับนาง

“แต่หากไม่ยอมรับเรื่องนี้ เจ้าจะทำใจปล่อยน้องสี่ได้รึ หรือเจ้าต้องการเห็นเขาถูกขับออกจากตระกูล เพื่อไปแต่งงานใช้ชีวิตอยู่กับเจ้าเพียงสองคน”

“บุรุษที่ถูกขับออกจากตระกูลจะไม่สิทธิ์เข้าร่วมการสอบขุนนาง ไม่รู้ว่าเจ้ารู้ถึงกฎหมายข้อนี้ของต้าเหลียนหรือไม่”

“!!!”

ความรู้สึกของหม่าเจี่ยซินคล้ายถูกเคาะแรงๆ ด้วยคำพูดสองประโยคนั้นของเหออัน หัวใจที่ไม่ยอมรับเรื่องการแต่งงานกับพี่สกุลเหอทั้งสี่ ราวกับถูกก้อนหินถมทับลงไปอีกจนจมลึกลงไปมากยิ่งกว่าเก่า

หากนางต้องแต่งงานกับเขาเพียงคนเดียว เหอชางจะถูกขับออกจากตระกูลและไม่อาจเข้าร่วมการสอบขุนนางได้เช่นนั้นรึ?

เลวร้ายถึงเพียงนี้เลย

ต้องรู้ก่อนว่ายุคสมัยนี้ผู้คนล้วนให้ความสำคัญกับวงศ์ตระกูล ผู้ที่ถูกขับออกจากตระกูลล้วนเป็นคนที่ทำความผิดร้ายแรงทั้งสิ้น ดังนั้นระบบการสอบเข้ารับราชการเป็นขุนนาง จึงไม่อาจยอมรับผู้ที่มีภูมิหลังเช่นนี้

นั่นจึงแปลว่า หากหม่าเจี่ยซินไม่ยินดีแต่งงานกับพวกเขาทั้งสี่พี่น้อง นางก็ไม่อาจเห็นแก่ตัวดึงเหอชางไปลำบากด้วยกันกับนางได้

เหอชางดีกับนางถึงเพียงนี้ เขาใส่ใจนางถึงเพียงนี้และนางชอบเขาถึงเพียงนี้ นางจะใจร้ายไปทำลายเส้นทางในอนาคตของเขาได้รึ

แน่นอนว่าไม่ได้

เขาอ่านหนังสือร่ำเรียนมานานหลายปี ลักษณะนิสัยและทัศคติในการเป็นขุนนางที่ดีก็โดดเด่นมากถึงมากที่สุด คนอย่างเหอชางราวกับเกิดมาเพื่อเป็นขุนนางโดยเฉพาะ แล้วนางจะทำลายความตั้งใจมาตลอดหลายปีของเหอชางเพียงเพื่อตนเองได้อย่างไร

เช่นนี้แล้ว แปลว่านางจะต้องยอมปล่อยเหอชางไปจริงๆ อย่างนั้นรึ

นึกไปถึงเมื่อคืน ความสัมพันธ์ของนางและเขาเพิ่งก้าวหน้าไปอีกขั้น ความรู้สึกเริ่มลึกซึ้งเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ แล้วในเวลาเช่นนี้บอกให้นางตัดใจ หม่าเจี่ยซินคิดว่าเอามีดมาปาดคอนางให้ตายเหมือนจะง่ายดายมากกว่า

หรือว่านางจำต้องตกแต่งงานกับพวกเขาทั้งสี่คนพร้อมกันจริงๆ

หากนางยอมทำเช่นนั้น แล้วเหอชางทำใจแบ่งปันนางให้กับพี่ชายทั้งสามของเขาได้จริงๆ รึ?

หรือว่านางควรจะจากไปเสียตั้งแต่ตอนนี้ ไม่ต้องสนใจความคิดของพวกเขาอีก

หากใช้เหตุผลดูเหมือนว่านางควรทำเช่นนั้น ควรจากไปเสียตั้งแต่ตอนนี้ ไม่ต้องข้องเกี่ยวกับพวกเขาอีก แต่หัวใจนางกลับยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามกับเหตุผล มันทั้งดื้อรั้นและดึงดัน ไม่ว่าจะพยายามใช้เหตุผลมากแค่ไหน มันก็เหมือนจะไม่ยอมรับรู้

เมื่อเป็นเช่นนี้หม่าเจี่ยซินจึงสับสนยิ่งนัก นางไม่มีคำตอบที่ชัดเจนมอบให้ตนเองเลย

“เจ้าฟังเรื่องที่ข้าจะพูด แล้วคิดดูเสียก่อน ว่าจะยอมรับได้หรือไม่”

ความคิดวุ่นวายสับสนของนางหยุดลง หม่าเจี่ยซินเงยหน้ามองเหออันรอคอยว่าเขาจะพูดเรื่องอะไร

“เอาเช่นนี้ดีหรือไม่ เจ้าแต่งให้กับพวกข้าสี่พี่น้องสกุลเหอไปก่อน แต่เป็นทำหน้าเป็นภรรยาที่แท้จริงให้เหอชางเพียงคนเดียว หลังจากนั้นเจ้าค่อยๆ เรียนรู้และเปิดรับพวกข้าไปทีละนิด แน่นอนว่าเรื่องนี้ไม่มีใครรีบเร่งและฝืนใจเจ้า

แล้วหากเจ้าสามารถทำใจยอมรับพวกข้าแต่ละคนได้ในยามใด ก็ค่อยทำหน้าที่ภรรยาในตอนนั้น เช่นนี้เป็นอย่างไร พอจะทำใจยอมรับบ้างได้หรือไม่”

เหออันเอ่ยขึ้นมาในยามที่หมาเจี่ยซินสับสนจนถึงที่สุด เพื่อเปิดประตูบานหนึ่งออกมอบให้แก่นาง แล้วเขาก็กล่าวต่อไปอีกว่า

“ยามออกไปข้างนอก หากมีคนถามก็ให้บอกผู้อื่นว่าน้องสี่เป็นสามีของเจ้า ส่วนพวกเราเป็นเพียงพี่สามี เช่นนี้เจ้าเห็นด้วยหรือไม่”

“ได้รึ”

พวกเขาจะยอมเสียเปรียบเหอชางมากถึงเพียงนี้ได้รึ เพื่อให้นางแต่งงานกับพวกเขาทั้งสี่ เหอหยวน เหออัน เหอตงจะยอมเหอชางกับนางมากถึงเพียงนี้ได้จริงๆ น่ะรึ พวกเขาไม่รู้สึกว่าทำเช่นนี้ไม่ยุติธรรมรึ

“ได้สิ ขอเพียงเจ้ายอมตอบตกลง พวกข้าล้วนไม่มีปัญหา”

“ท่านไม่รู้สึกว่ามันไม่ยุติธรรมรึ หากมาเสียใจตอนหลังพวกท่านจะทำเช่นไร แล้วหากวันหนึ่งพวกท่านได้พบเจอสตรีที่ตรงใจกัน การแต่งงานเช่นนี้จะเป็นอย่างไรต่อ”

เหออันส่ายหน้าช้าๆ ใบหน้าหล่อเหลาอ่อนโยนของเขายิ้มอย่างผ่อนคลาย

“ไม่มีเรื่องเช่นนั้นให้เจ้ากังวลหรอก ตั้งแต่เด็กพวกเราพี่น้องก็รู้แล้วว่าต้องมีภรรยาคนเดียวกัน ท่านพ่อท่านแม่ก็เป็นเช่นนั้น พวกเราล้วนเติบโตมากับการมองเห็นต้นแบบในเรื่องนี้ นี่จึงไม่ใช่เรื่องที่ต้องรู้สึกว่ายุติธรรมหรือไม่

ส่วนจะมีใครเสียใจในตอนหลังหรือไม่ มิใช่เรื่องที่ต้องกังวล เพราะไม่มีผู้ใดรู้อนาคต แต่กฎของตระกูลต่างหากที่ชัดเจนและชีวิตแต่งงานของบิดามารดาก็คือสิ่งที่พวกข้าเห็นมาตลอด ดังนั้นเมื่อเลือกแล้วพวกข้าทุกคนล้วนเต็มใจแต่งงานกับเจ้า

หากในภายหลังมีใครคนหนึ่งหรือมากกว่านั้นได้พบสตรีที่พึงใจ หากสตรีนางนั้นไม่อยู่ในเงื่อนไขต้องห้ามของตระกูลพวกข้าล้วนสามารถรับเป็นอนุภรรยาได้ เรื่องนี้จึงไม่มีผลอะไรกับการแต่งงานของพวกเรา”

“เงื่อนไขต้องห้าม? ในตระกูลมีเรื่องเช่นนี้ด้วยรึ แล้วข้าไม่อยู่ในเงื่อนไขนั้นรึ”

หม่าเจี่ยซินสงสัยใครรู้ในเรื่องกฎของตระเหอขึ้นมาเสียแล้ว นางนึกอยากจะรู้จริงๆ ว่าเหตุใดตระกูลเหอถึงได้มีกฎการแต่งงานของลูกหลานที่เป็นเช่นนี้ เห็นได้ชัดว่าขัดต่อค่านิยมของสังคมภายนอกเป็นอย่างมาก แต่คนตระกูลเหอกลับไม่มีผู้ใดเอ่ยแย้ง ทุกคนล้วนยอมรับในเรื่องนี้

“หญิงสาวที่จะแต่งเข้ามาเป็นภรรยากับอนุภรรยาของตระกูลเหอ มีเงื่อนไขที่แตกต่างกัน ที่ข้าเลือกเจ้านั่นยอมแปลว่า เจ้ามีคุณสมบัติที่สามารถแต่งเป็นภรรยาของพวกข้าได้”

“อย่างไร”

สีหน้าของนางเต็มไปด้วยความสงสัย เหออันจึงแย้มยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดู

“เป็นสตรีที่มีคุณธรรม หน้าตางดงาม กริยาวาจาเหมาะสม ไม่มีครอบครัวเดิมให้กลับ สามารถรักษาความลับของตระกูลได้และสำคัญที่สุดคือต้องมีวาสนากับตระกูลเหอ”

เป็นสตรีที่มีคุณธรรม? ก็ได้ นางยอมรับว่าเจ้าของร่างเดิมมีอยู่บ้าง

หน้าตางดงาม? ก็ใช่ ใบหน้าของร่างเดิมดวงนี้ งดงามหมดจดน่ามองอยู่หลายส่วนจริงๆ

กริยาวาจาเหมาะสม? ก็จริง เจ้าของร่างเดิมแม้จะเติบโตมาในครอบครัวชาวนา แต่กลับได้รับการอบรมจากมารดาที่มีบิดาเป็นฉิ่วไฉ กริยาและวาจาของนางจึงย่อมดีกว่าหญิงสาวในครอบครัวอื่น

ไม่มีครอบครัวเดิมให้กลับ? หม่าเจี่ยซินคิดว่าจากคุณสมบัติทั้งหมดของนาง คงไม่มีข้อใดชัดเจนเท่าข้อนี้แล้ว

สามารถรักษาความลับของตระกูลได้? ส่วนเรื่องนี้หม่าเจี่ยซินไม่รู้ว่าเหออันเอาอะไรมาแน่ใจ แล้วความลับที่ว่าคือเรื่องอะไร? เรื่องการแต่งงานที่ดูผิดปกติของตระกูลเหออย่างนั้นรึ

สำคัญที่สุดคือต้องมีวาสนากับตระกูลเหอ? ...

“พวกท่านดูจากอะไร ถึงได้คิดว่าข้ามีวาสนากับตระกูลเหอ”

“เหอชางชอบเจ้านั่นคือวาสนาแรก เจ้าเป็นหญิงสาวคนแรกที่พวกข้าคนใดคนหนึ่งชอบ นั่นคือวาสนาที่สอง”

“แค่นี้นะรึ?”

“ใช่ แค่นี้ก็พอแล้ว”

“...”

“เจ้าไม่คิดว่ามันคือโชคชะตารึ เจอเจ้าครั้งแรกน้องสี่ก็ชอบเจ้าแล้ว มาตอนหลัง... ข้ายังบังเอิญไปพบเจ้าที่ตรงกับเงื่อนไขทั้งหมดอีก นี่หากไม่ใช่โชคชะตาแล้วต้องเรียกว่าอะไร”

“เรื่องบังเอิญ”

นางตอบเหออันว่าเป็นเรื่องบังเอิญด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยเต็มเสียงนัก ในขณะที่ความคิดหลุดลอยไปกับคำว่า ‘เจอเจ้าครั้งแรกน้องสี่ก็ชอบเจ้าแล้ว’ ของเขาอย่างไม่รู้ตัว

“เรื่องบังเอิญก็คือโชคชะตาอย่างหนึ่ง”