ตัดสินใจ 3

หลังเหอชางห่มผ้าให้นางแล้วบอกให้นางนอนต่อยังไม่ต้องรีบลุก หม่าเจี่ยซินก็หลับต่ออีกครั้งจนกระทั่งด้านนอกหน้าต่างสว่างจ้า เวลาเช้าล่วงเลยไปจนสาย คนในครอบครัวเหอออกจากบ้านไปทำงานกันหมดแล้ว นางถึงได้สะดุ้งตื่นลืมตาขึ้นมา

ทั้งๆ ที่ไม่ได้ร้อนแต่บนใบหน้าของนางกลับชื้นไปด้วยเม็ดเหงื่อ หม่าเจี่ยซินหอบหายใจด้วยความเหนื่อยล้า ดวงตาที่ลืมขึ้นมามองเพดานด้วยความตื่นตะลึง

มิใช่กระมัง?

เหอชาง? เหอตง? เหออัน? เหอหยวน?

ชื่อของพวกเขาเหตุใดถึงได้เหมือนกับบุรุษแซ่เหอทั้งสี่ในละครเรื่องวาสนานำพา ละครดราม่าหลังข่าวที่โด่งดังไปทั่วประเทศในชาติที่แล้วเลยเล่า

วาสนานำพาเป็นละครดราม่าของชนชั้นสูงที่บอกเล่าเรื่องราวของตัวเอกอย่างไป๋หลันซี นางเอกที่มีฐานะเป็นถึงคู่หมั้นขององค์รัชทายาทแห่งแคว้นต้าเหลียน แต่กลับถูกคนในครอบครัวสลับตัวตั้งแต่เล็ก ทำให้นางต้องเติบโตขึ้นมาในครอบครัวชาวนาอย่างยากลำบาก

ก่อนจะได้พบกับเหอหยวน หมอเทวดาและกลายเป็นลูกศิษย์ของเขาในตอนสิบสองขวบ หลังจากนั้นไป๋หลันซีก็ได้รู้จักและได้รับความช่วยเหลือจากเหออัน ซึ่งเป็นคหบดีผู้มั่งคังในเรื่องของเงินทองเพื่อเดินทางไปยังเมืองหลวง กลับไปตามหาครอบครัวที่แท้จริงของนาง

ส่วนเหอชางและเหอตง คนหนึ่งเป็นเสนาบดีซ้ายที่มีอายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์ ส่วนอีกคนเป็นแม่ทัพใหญ่ของแคว้นที่เพิ่งได้ชัยชนะกลับมาจากสงครามไม่นาน พวกเขาล้วนมีบทบาทสำคัญช่วยให้ไป๋หลันซีได้กลับคืนสู่ฐานะเดิม

อีกทั้งในภายหลังยังเป็นกำลังสำคัญของไป๋หลันซีช่วยให้นางได้ก้าวขึ้นสู่บัลลังก์อย่างไร้อุปสรรค์

ในละครเหอหยวน เหออัน เหอตงและเหอชาง แม้พวกเขาจะแซ่เหอเหมือนกัน แต่กลับไม่เคยมีการกล่าวถึงความสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งสี่มาก่อน อีกทั้งนักแสดงที่เป็นตัวละครทั้งสี่ตัวนี้หน้าตาไม่เหมือนกัน จึงไม่เคยมีใครสนใจจะขบคิดเรื่องนี้

แม้แต่หม่าเจี่ยซินเองตอนที่ดูละครเรื่องนี้ผ่านๆ นางก็ไม่ได้ใส่ใจเช่นกัน บางทีอาจจะมีคนเอะใจเรื่องนี้ขึ้นมาบ้าง แต่กลับไม่เคยมีใครตั้งคำถามและพูดถึงเรื่องนี้มาก่อน

แล้วในละครเรื่องวาสนานำพา แม้ว่าบุรุษแซ่เหอทั้งสี่จะเป็นผู้ช่วยคนสำคัญที่ทำให้ไป๋หลันซีได้กลับคืนสู่ฐานะเดิม แต่บทบาทของพวกเขากลับมิได้สำคัญมากนัก นอกจากเหอชางที่ได้มีบทเป็นพระรองลำดับที่สองแล้ว เหอตงที่อยู่ในสถานะผู้มีพระคุณและคอยช่วยเหลือไป๋หลันซีไม่ได้ถูกกล่าวถึงมากมาย

เหออันและเหอหยวนที่แทบไม่มีบทบาทในช่วงหลังของละครยิ่งไปกันใหญ่ พวกเขามีบทบาทสำคัญเพียงแค่ช่วงต้นของเรื่อง สามารถพูดได้ว่าเป็นเพียงบทตัวประกอบที่ช่วยส่งให้นางเอกของเรื่องหลุดพ้นจากชีวิตอันยากลำบากแค่เท่านั้น

แล้วในช่วงกลางและช่วงท้ายของเรื่องพวกเขายังถูกตัวร้ายที่คอยขัดขวางความรักของนางเอกและพระเอกสังหารอีกด้วย

ด้วยตัวบทและข้อมูลที่ถูกถ่ายทอดออกมาน้อยเช่นนี้ ในหัวของหม่าเจี่ยซินจึงแทบไม่เคยนึกถึงเรื่องนี้มาก่อนและแน่นอนว่านางไม่เคยคิดว่าตนเองจะทะลุมิติเข้าอยู่ในโลกที่แท้จริงของละครที่เคยดูในชาติก่อน

กระทั่งตอนนี้แม้จะนึกเรื่องนี้ขึ้นมาได้แต่นางก็ยังไม่กล้าเชื่อมากนัก

บุรุษแซ่เหอทั้งสี่คนในละครเรื่องวาสนานำพาที่นางเคยดูเมื่อชาติก่อน คือ สี่พี่น้องสกุลเหอ เหอหยวน เหออัน เหอตงและเหอชางจริงๆ รึ

นี่มิใช่เรื่องบังเอิญที่เพียงแค่บังเอิญไปมีชื่อเหมือนเท่านั้นใช่หรือไม่

และถ้าหากว่าใช่พวกเขาจริงๆ เช่นนี้ตอนนี้เป็นช่วงเวลาที่บทละครยังไม่ได้เริ่มขึ้นอย่างนั้นรึ

เช่นนั้นพวกเขายังไม่มีใครได้พบเจอกับไป๋หลันซีใช่หรือไม่

หม่าเจี่ยซินนอนครุ่นคิดเรื่องนี้เงียบๆ ด้วยความสับสน ก่อนจะอดตำหนิตัวเองไม่ได้ ที่ก่อนหน้านี้ไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้มาก่อน รอจนกระทั่งนางมีความสัมพันธ์กับเหอชางไปแล้ว ถึงได้นึกได้ขึ้นมา

แล้วตอนนี้นางสมควรจะทำอย่างไร จะอยู่กับเหอชางต่อหรือจะจากไป

หากอยู่ต่อเช่นนั้นนางทนทำใจมองดูพวกเขาก้าวไปสู่ความตายได้รึ หรือว่านางจะต้องเข้าไปยุ่งเพื่อเปลี่ยนเนื้อเรื่องของบทละครเรื่องนี้?

แล้วหากนางเลือกปฏิเสธการแต่งงานแล้วจากไปเสียเล่า เช่นนี้เรื่องราวของพวกเขาก็จะไม่เกี่ยวข้องกับนางอีกต่อไปใช่หรือไม่ เพียงแต่ว่าหากนางเลือกที่จากไป นางจะไปที่ไหน ไปใช้ชีวิตอย่างไร

หม่าเจี่ยซินพบว่าตนเองไม่รู้เลย นางรู้สึกสับสนเหลือเกิน

ยามที่นางเดินลงมาจากห้องนอน บรรยากาศในยามสายของบ้านทั้งสองหลังกำลังเงียบสงบเป็นอย่างยิ่ง สมาชิกของครอบครัวเหอแต่ละคนล้วนไม่มีใครอยู่ หม่าเจี่ยซินจึงเดินไปยังห้องครัวด้วยความหิว ในใจก็นึกเขินอายเป็นอย่างยิ่งที่ตนตื่นนอนสายถึงเพียงนี้

ร่างกายบางส่วนของหม่าเจี่ยซินยังคงบอบช้ำ การเดินของนางจึงไม่รวดเร็วนัก ยามที่เดินลงบันไดและก้าวเท้าผ่านประตูเข้าไปในห้องครัว นางก็ชะงักไปหลายครั้งด้วยความเจ็บแปลบ

ในห้องครัวเหอชางเก็บข้าวต้มเอาไว้ให้หม่าเจี่ยซินชามหนึ่ง ด้านข้างยังมีผัดถั่วเนื้อหมูป่าอีกชามเอาไว้กินกับข้าวต้มวางเอาไว้ด้วยกัน พวกมันทุกวางเอาไว้อยู่ข้างกระทะใบใหญ่บนเตา อาหารในชามจึงยังคงอุ่นสามารถกินได้ทันที

หม่าเจี่ยซินยกอาหารมาวางบนโต๊ะตัวเล็กในครัวแล้วนั่งลงบนเก้าอี้ตัวสั้นเพื่อกินมื้อเช้า แต่นางยังไม่ทันเริ่มกินเหออันก็เข้ามาเสียก่อน

“กำลังจะกินมื้อเช้ารึ ข้านั่งด้วยได้หรือไม่”

หม่าเจี่ยซินมองเหออันด้วยความแปลกใจ แล้วพยักหน้าเพราะนางย่อมไม่มีเหตุผลที่จะไปปฏิเสธเขา

“เช้าวันนี้เหอชางทำผัดถั่วจานนี้ได้รสชาติค่อนข้างดี เจ้ากินให้มากหน่อย”

นั่งลงแล้วเหออันก็กล่าวด้วยรอยยิ้ม หม่าเจี่ยซินจึงพยักหน้าให้เขาอีกครั้ง แล้วคีบผัดถั่วขึ้นมาชิม เมื่อกินไปคำหนึ่งนางก็เหลือบขึ้นมองเหออันที่ยังคงเอาแต่มองกัน

“ท่าน.. มีเรื่องจะพูดคุยกับข้าหรือไม่”

“ไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไร เจ้ากินก่อน”

เช่นนั้นท่านจะรีบเข้ามานั่งรอข้าเช่นนี้ทำไม?

หม่าเจี่ยซินอดคิดด้วยความเข่นเขี้ยวไม่ได้ แต่เป็นเพราะนางกำลังหิวมากเกินไป แม้ยามนี้จะมีคนนั่งมองอยู่ นางก็ยังสามารถกินอาหารต่อได้อย่างเอร็ดอร่อย แล้วหม่าเจี่ยซินก็เห็นว่าฝีมือการทำกับข้าวของเหอชางดูเหมือนจะดีขึ้นเล็กน้อย ผัดถั่วกับเนื้อหมูป่าจานจึงนี้ไม่ได้แย่อย่างที่ผ่านมา

รอจนนางกินอาหารเสร็จ เหออันยังยื่นมือไปช่วยรินน้ำให้สาวน้อยตรงหน้า เมื่อหม่าเจี่ยซินวางจอกเปล่าลงบนโต๊ะแล้ว เขาถึงเปิดปากพูดกับนาง

“เรื่องแต่งงาน เจ้าทำใจยอมรับได้บ้างแล้วหรือยัง”

เมื่อวานเหออันได้ฟังและพูดคุยเรื่องนี้กับพี่น้องของตนอยู่พักใหญ่ เพียงแต่พวกเขายังไม่สามารถหาข้อสรุปได้ จึงทำได้เพียงต้องมาเอ่ยถามนาง

“...”

หม่าเจี่ยซินมองสบตากับเขา แล้วเม้มปากด้วยความรู้สึกหนักใจกับเรื่องนี้อีกครั้ง เพราะในใจของนางยังคงมีคำตอบเดียวคือ ไม่อาจยอมรับได้

แต่ในขณะเดียวกันนางก็เข้าใจเหตุผลของพวกเขาด้วยเช่นกัน

พูดให้ดีคือเหออันมอบค่าสินสอดให้ป้าสะใภ้ก็เพื่อสู่ขอนางมาเป็นภรรยาของพวกเขา แต่หากพูดตามความจริง คือ เขาออกเงินซื้อตัวนางมาเพื่อให้มาเป็นภรรยาของพวกเขาทั้งสี่

แล้วเรื่องนี้ไม่ว่าจะพูดอย่างไรก็คือพวกเขาช่วยนางออกมาจากเงื้อมมือของป้าสะใภ้ใจร้ายผู้นั้นและหากไม่มีเหออันหม่าเจี่ยซินไม่อยากนึกด้วยซ้ำว่าตนเองจะต้องทะลุมิติมาใช้ชีวิตอยู่ในสภาพไหน

หลายวันมานี้เมื่อได้ขบคิดดีๆ หม่าเจี่ยซินก็พบว่านอกจากเรื่องการแต่งงานที่มีเงื่อนไขว่านางก็ต้องแต่งให้กับบุตรชายหมดของพวกเขาพร้อมกันแล้ว สมาชิกครอบครัวเหอล้วนไม่ได้คนเลวร้าย พวกเขาทุกคนปฏิบัติต่อนางดีมาก

เหอคังและเหอเจาล้วนเป็นบุรุษที่มีคุณธรรมและใจกว้าง คำพูดใดที่มากเกินและไม่มีความจำเป็นพวกเขาล้วนไม่เคยเอ่ยออกมา หลิวซื่อเต็มไปด้วยความเมตตาและอ่อนโยน ไร้ท่าทีบังคับขู่เข็น เหอหยวนให้เกียรติและใส่ใจผู้อื่น เหอตงมีน้ำใจและไม่ก้าวก่าย ส่วนเหอชาง แค่คิดถึงเขาแก้มของนางก็แดงก่ำแล้ว ดังนั้นอย่าได้พูดถึงเลย

ทั้งๆ ที่พวกเขาซื้อนางมาเพื่อแต่งเป็นภรรยาแต่ทุกคนกลับไม่มีผู้ใดบังคับยัดเยียดให้นางก้มหน้ายอมรับเรื่องนี้ พวกเขากลับให้เวลาให้นางได้ตัดสินใจและทำใจยอมรับเรื่องนี้ด้วยตนเอง

เอาเป็นว่าพวกเขาทุกคนล้วนดีทั้งนั้น หากไม่จำเป็นหม่าเจี่ยซินย่อมไม่อยากผลักไสครอบครัวที่ดีเช่นนี้ออกไป เพียงแต่หากต้องการอยู่กับพวกเขานางก็ต้องยอมเป็นสตรีที่มีสามีสี่คน

เรื่องเช่นนี้ต่อให้ทำใจกว้างๆ ยอมรับ หม่าเจี่ยซินยังคงรู้สึกว่ายาก

แล้วตอนนี้ยังมีเรื่องที่นางเพิ่งนึกขึ้นมาได้เพิ่มขึ้นมาอีกเรื่อง ในใจของนางจึงยิ่งถอยออกห่างจากคำตอบตกลงที่พวกเขาต้องการ

หรือบางทีนางควรเลือกที่จะจากไป แล้วค่อยหาเงินมาใช้คืนให้เขาทีหลัง